Sleutel

De sleutel naar je hart is soms een hele zware. Zo’n middeleeuwse grote roestige zie ik voor me aan een gigantisch grote en zware sleutelbos. En als je het overlaat aan een ander om die sleutel op jouw slot te vinden kom je soms toch echt bedrogen uit. De muur rond je hart te openen. Want ja hoe kwetsbaar is je hart. Maar hoe fijn als deze geopend wordt.

Sleutel, op slot, middeleeuwsMinder prozaïsch vonden we van de week bij het poetsen van de hal op zolder – jaja het was er eindelijk weer eens tijd voor – tot onze verbazing een sleutelbos. Het leek een Turkse met een mooi kleurig stoffen steel, waarboven een koperen beslagen driehoek en ertussen een glazen kraal. Nee niet de kraal om het boze oog af te weren. Die is pauwblauw met een wit oog. Dit was een doorzichtige glazen.

Dik onder het stof

De bos had drie sleutels en een blauwe onduidelijke opener van iets. Iets met aan twee kanten twee tandjes. Behalve die sleutelhanger dan, die de herkomst verraadde. De bos lag dik onder het stof van de wateropvangbak onder de wasmachine. Deducerend vlak naast de cv-ketel dus aldus zou die wel eens verloren kunnen zijn door een cv-monteur.

Fluks het cv-bedrijf gebeld, die ontdekte dat de laatste monteur – laten we hem Ruud noemen – voor onderhoud in maart was geweest. En ondanks zijn vakantie kwam Ruud alras aan de deur. Want ja hij was een sleutelbos kwijt geraakt. Maar nee dit was helaas niet de zijne. We hebben zelfs nog gepast of die sleutel in ons slot gewurmd kon worden, maar nee dat was niet zo, wat ik al verwachtte.

Sleutel naar je hart

Onder protest nam Ruud de sleutelbos mee om zijn Turkse collega’s na de vakantie deze sleutels te tonen. Ik kon niet anders bedenken dan dat die van een monteur moesten zijn. Maar dan moet deze collega misschien wel vorig jaar maart geweest zijn en zal hij toch echt inmiddels wel een goede oplossing hebben gevonden voor het verliezen ervan. Toch zal hij blij zijn met in ieder geval de sleutelhanger schat ik in.

De sleutel naar jouw of andermans hart kun je ook verliezen in de hectiek of sleur van het dagelijkse leven. Of terugkrijgen als je die hebt weggegeven of verloren. Op elk slot past immers een sleutel. Wat een feest als die toch weer blijkt te passen. Na al het stof dat er inmiddels overheen is gevallen.

Op de blog af

Mijn Belgische collega Ben ‘Blogtrommel’ heeft een interviewrubriek op zijn blogsite: op de blog af. Met een interview van mij wil hij deze rubriek nieuw leven inblazen. Hij noemt mij een bijzondere blogger. Eervol! Stante pede heb ik hem toegevoegd aan mijn blogroll ‘Andere Boeiende Bloggers’. Kijk maar eens rechts als je naar beneden scrollt. Ja zo werkt dat bij bloggers onder elkaar.

interview, op de blog af, blogtrommel‘Op de blog af’, vast en zeker een Belgische uitdrukking. Of kan ik beter ‘zeker en vast’ melden op zijn Vlaams? Bedoelt Ben: Ren op deze blog af? Neem hem gretig tot je? Lees tot je oogjes vierkant worden? Is het een aansporing om je blog af te maken? Of bedoelt hij dat hij de achtergrond van de blogger wil belichten?

Op de blog af

Ik hou het maar op het laatste, al kende ik de uitdrukking niet. Mogelijk dat het een creatieve woordspeling is. Ontsproten uit het hoogsteigen brein van ‘Blogtrommel’. De man wiens site elke beginnende, wannabe en gevorderde blogger móet lezen door zijn theoretische kennis van alles wat met blogsites te maken heeft plus dat hij ook inhoudelijke tips heeft voor een ongeïnspireerde blogger.

Op de blog af: twaalf inside vragen die er toe doen. Van de blogger die weet waar hij het over heeft. Een interview waar ik menig uurtje op heb gepokkeld. Gezwoegd zo je wil. Zweetdruppeltjes achter elkaar aan hupsend naar straaltjes over mijn voorhoofd tijdens het warme weer van de laatste tijd. Inspirerend om mij op deze manier te leren kennen? *Klik* Zin om ook te bloggen?

Juiste persoon: oproepje

”Veel te veel mensen zijn op zoek naar de juiste persoon, in plaats van te proberen zelf de juiste persoon te zijn.”
Gloria Steinem
De dagelijkse gedachte van woensdag 5 juli. Hoe mooi! Wat lofwaardig. Hoe strevenswaardig! En een heerlijke omkering van dat je niet moet zoeken naar dat stukje wat ontbreekt, die persoon die ontbreekt, maar aan je eigen groei dient te werken.

Juiste persoon, oproepje filmerBij het lezen van de naam Gloria Steinem ging er vaagweg een filmsterrenbelletje bij me rinkelen. Niets is minder waar. Gloria komt uit Ohio, is van 25 maart 1934, is een feministe, journaliste en activiste en actief sinds de jaren vijftig van de twintigste eeuw.

Magneetwerking

En ja dat klinkt kloppend zo’n tekst uit de mond van een feministe. Heerlijk. Al zal de beoogde magneetwerking niet direct in gang gezet worden. De magneetwerking die vele gelukscoaches je beloven in hun gelukstrainingen. Maar wie wil niet lekker in zijn – of haar – vel zitten als geluk niet direct haalbaar is? Geluk: een zwaar overschat goedje. En erachter aanjagen heeft vaak een tegengesteld effect.

Ja het is heerlijk om gelukkig te zijn. Bijvoorbeeld als je verliefd bent. Maar vaak is het een momentopname. Wel een momentopname waar je ten volle van kunt genieten en bij stil moet staan. Een blijvende status van geluk klinkt toch echt behoorlijk sekte-achtig. Met de goeroe als juiste persoon. Zonder eigen verantwoordelijkheid, zonder eigen gedachten. Gehersenspoeld. Met antwoorden uit de mond van de goeroe die nu eenmaal op elke vraag een antwoord heeft.

Juiste persoon

Zelf ben ik op zoek naar de juiste persoon die mij helpt vlogs of video’s op te nemen. Op zoek naar samenwerking. Die mij op dat gebied gaat inspireren en om mee samen te werken. Waarmee ik schrijftrainingen kan starten. Pff de wankele pogingen hiertoe leiden wel tot iets, maar niet tot wat ik beoog. Al ben ik dankbaar voor wat uitgestoken handen. De hobbel om mijn iPhone op dat gebied zijn geheimen prijs te laten geven hoe te filmen en te monteren, is nog steeds te hoog.

Moet ik in navolging van Gloria’s uitspraak dan toch maar zelf die juiste persoon worden? Ach nee schrijven is al genoeg in mijn eentje. Ik doe hierbij een oproepje aan jou als lezer, om gezamenlijk elkaars juiste persoon te worden. Ik doe al genoeg aan persoonlijke groei, hoewel? Jij als filmer ook? En wil je je kennis delen? Samen staan we sterker. De speld in de hooiberg reageert vast en zeker op info@mindelblokhuizen.nl. Toch?…

Huisvogels

Onlangs hadden we een kauw op bezoek. En nog meer onlangs ook een huismus. Voor het gemak noem ik ze daarom maar huisvogels. Want ja ze vlogen in mijn huis. Hoe kwam dat dan? Dat zijn toch vrije vogels?

Kauwtje, huisvogelsHet kauwtje was ’s morgens heel vroeg, terwijl ik liep te spoken met de schuifpui open vanwege de broodnoodzakelijke frissigheid na de hitte van de dag, samen met een ander kauwtje een ingewikkelde duikvlucht aan het nemen. Of waren ze met voorspel bezig? Beiden vlogen vlak bij elkaar. Ze zijn altijd met zijn tweeën. Richting onze schuifpui. En ja die stond op een ruime kier open.

Oh beessie, oh beessie…

De achterste vloog met een scherpe bocht naar rechts terug. Laten we er wat interpretatie op los laten en noemen haar het intelligente vrouwtje. De voorste vloog naar binnen. Door die nauwe opening. Laten we hem het domme mannetje noemen. Ik schrok me de tandjes. En hij raakte in paniek. Her en der in de kamer wat flatsen achterlatend. Ik wist niet hoe snel ik de schuifpui verder open moest zetten. Al roepend: oh beessie, oh beessie…

Omzichtig om zijn paniekerig en driftig gefladder heen laverend en wuivend met grote armbewegingen. Oh wat is zo’n kauwtje groot en wat een scherpe snavel! En ja hij vond al snel de vrije lucht. Ik kon herademen en gaan poetsen.

Getraumatiseerde huisvogels?

Maar hiermee is het verhaal van onze huisvogels nog niet af. Een week of wat later voorzag ik dat een huismus, al zoekend en pikkend naar spinnetjes buiten langs de schuifpui, ook binnen zou komen vliegen. Ik had immers die ervaring. En ja dat gebeurde inderdaad. Maar meneer huismus was totaal niet in paniek. Ging gezellig op de balkjes zitten fladderen en vond alras weer zijn vrijheid. Pfoe hé je zult ze maar te logeren krijgen!

Maar wat als het niet zulk warm weer was geweest? En de schuifpui dus niet open? Meneer kauw had het niet na kunnen vertellen. Die hadden we buiten op kunnen rapen. Nu gelukkig, hoewel getraumatiseerd vermoed ik dan sombertjes, herenigd met zijn vrouwtje. Meneertje mus had sowieso geen trauma opgelopen. Die zag de lol er wel van in. Binnen of buiten het maakte hem niet uit. Daarna net zo vrolijk van tak naar tak hippend in onze pruikenboom. Blij dat de mussenpopulatie aangroeit. Maar huisvogels ze horen niet in huis. En zeker niet in de onze…

Tweehonderdvijftig

Jaja de tweehonderdvijftig nu gehaald. Aantal columns bedoel ik. Wie had dat gedacht. Binnen vijfenhalf jaar. En sinds een maandje ook vijf jaar online. Dubbel jubileum. Vijf jaar is een houten jubileum. Wist je dat?

Alweer jaren geleden hebben eega en ik ons houten trouwjubileum gevierd. En kregen heel toepasselijk een houten fotobalk van ex-collega. Ik had geen idee dat vijf jaar een houten jubileum was. Nooit meer vergeten. En in die balk steek ik nog steeds de laatste kerstkaart van afgelopen jaar. Van onszelf verstuurd aan dierbaren.

tweehonderdvijftig, 250, bijenkorfUitstapje

De afgelopen maand columns niet meegeteld, want ik heb een uitstapje gemaakt. Twee keer een gouwe ouwe en twee keer een gastblog. Maar ik vond dat ik nu weer aan de bak moest. Dus met mijn tweehonderdvijftigste. Daar hik ik al een maand tegenaan.

Helaas is er geen naam zoals goud, zilver, diamant of zelfs ivoor voor een jubileum van tweehonderdvijftig. Het enige noemenswaardige voor dit getal vond ik na diep zoeken op Google. In China is het behalve een getal ook een scheldwoord. En betekent onbenul of idioot.

Mmm misschien ben ik wel een onbenul of idioot dat ik het al zolang volhoud om wekelijks te bloggen. Hoewel het erg lekker is om te doen. En leuk. Inzichtgevend. En verklarend voor mezelf. Een ei leggen. Gezien het aantal lezers ben ik niet de enige onbenul. Of ga ik nu te ver?

Ik dien jou als lezer natuurlijk in jouw en mijn achting te laten stijgen. Respectvol te zijn. En zeker geen chinees scheldwoord op je los te laten. Wat ik hierbij dus stante pede weer intrek. En in dezelfde vaart ook maar bij mezelf intrek. Gedachten zijn krachten.

Tweehonderdvijftig gedachtenkronkels

Tweehonderdvijftig gedachtenkronkels online aan jou toevertrouwd. Om een woordspeling met de grote oude schrijver Simon Carmiggelt maar eens aan te halen. Soms wil ik ermee stoppen. Vraag ik me in gemoede af of dit geschrijf wat toevoegt aan de wereld. Zinvol is.

Als een bezige bij in een bijenkorf en op haar vlucht woorden aaneen rijgend. Bij thuiskomst de honing voor de larven. De larven die de koningin eerst als eitjes heeft geproduceerd. Larven die moeten groeien van dit voedsel. Oftewel woorden als zaadjes produceren die mogelijk opgroeien tot een plant, struik, boom of whatever. Al is een glimlach om dit geschrijf al prettig. Dubbel jubileum. Toch nog maar even doorgaan?