Zelfzorg

Wat valt er zoal onder mijn zelfzorg? Persoonlijke verzorging en dit zowel voor mijn lichaam als voor mijn geest. Mijn woonomgeving, mijn sociale leven, mijn werk en mijn hobby’s.  Zorgen voor mijn welbevinden, mijn eigenwaarde, mijn zelfvertrouwen. Wensen uiten en bij hapering van welke aard ook de juiste hulp zoeken.

Zelfzorg, expertZelfstandigheid in zelfzorg is een groot goed en zeer te prijzen, maar hulp vragen ook. Gelukkig zijn we allemaal imperfect, ik dus ook, en kunnen we allemaal van elkaar leren. En waar de een mee bezig is, kan mij inspireren. Of kan ik raad aan vragen.

Bij ingrijpender en ingewikkelder vragen moet ik me toch echt wenden tot een persoon die mijn vraag tot zijn vak heeft gemaakt. Een expert dus. Maar waar vind ik die en vooral hoe vind ik die? Uiteindelijk koop ik ook brood bij de bakker. Dé specialist op het gebied van brood enzo. Hoewel eega en ik ook vaak brood bij de supermarkt kopen.

Bij levensvragen wordt mijn vraag of wens al wat ingewikkelder. Met de afgekalfde zorg is het moeilijk je zelfzorg gestalte te geven. Op een zodanige wijze dat er van nieuwe nood gesproken kan worden. Al kan ik er zelf gelukkig met de nieuwe initiatieven die er genomen worden op dat gebied, nog heerlijk doorheen fietsen.

Zo heeft een beetje huisarts tegenwoordig praktijkondersteuners. Die minder kosten met zich meebrengen dan dat ik gelijk naar een specialist in een ziekenhuis ga. En dat is een goede ontwikkeling. Praktijkondersteuners voor lichaam en geest. Die net dat ene kunnen adviseren waardoor ik mijn zelfzorg weer verder kan vormgeven.

Deze week liep ik er wel drie keer tegenaan dat mensen advies nodig hadden van een expert. En nee, niet van de bakker. Want ieder heeft degene die het best bij ze past. Koopt het brood dat ze zelf het lekkerst vinden. Nee vragen op het gebied van zelfzorg. Zowel lichamelijk als geestelijk.

Ik doe mijn best daarop te antwoorden, maar merk dat haperingen laten constateren bij de juiste vakmatige persoon een hele stap is. En dat de hulpvrager niet snel de juiste vraag op de juiste tafel legt. Wat is dat toch met ons mensen? Het is toch slechts een vraag tot weer beter functioneren en tot betere zelfzorg?

Kansen III

“ Kansen zijn als bussen, er stopt er altijd wel één”, beweerde een zakenman lang geleden in een interview. Zijn naam is me ontschoten, maar de bewering is mooi en positief. En het klopt. “Het kan nooit zo donker zijn of er is wel een lichtpuntje”. Oftewel “every cloud has a silver lining”. Vertaling van dit gezegde: “achter de wolken schijnt de zon”. Ook zo’n mooie.

kansen, deur dicht raam openEenmaal in het donker zie ik mijn les niet altijd, oftewel altijd niet. Toch is er bij nadere beschouwing achteraf, waarom achteraf, altijd wel een lichtpuntje in te ontdekken. Een inzicht dat ik plotsklaps opdoe, een ontmoeting of gesprek dat me bijblijft. Een waarheid die ik over het hoofd zie.

Zo vond ik het vreselijk dat onze wijkvereniging slapend werd. Trekken aan een dood paard blijft trekken aan een dood paard en wil dus niet helpen. Tot dat inzicht kwam ik zelfs. Ik kwam een schilderij tegen van de zoon van Wolkers: Eric Wolkers. Een giclée. Oftewel een geprinte foto. Prachtig. Van een kapot raam van een oud huis in Portugal.

Dat vergane raam stond op dat moment voor alles waar ik (niet meer) mee bezig was. En indachtig dat als een deur dicht gaat er wel een raam open gaat, heb ik het gekocht. Hangt nog steeds te pronken in onze serre. Nu zoveel jaar later ben ik er nog steeds blij mee. En bezag ik het eerst met wantrouwen en achterdocht, nu kan ik blij zeggen dat het raam langzaam maar zeker open ging. Toen ik er aan toe was. En op een heel andere manier.

Zo bestaat de wijkvereniging niet meer, maar er zijn allerlei ontwikkelingen gaande waar de een of de ander wel induikt. Soms van onverwachte kanten. En ben ik van papieren wijkkrant overgegaan op een digitale Nieuwsbrief. De bewoners leveren zo her en der een verslagje en klaar is mijn Nieuwsbrief weer.

“Kansen zijn als bussen…” Daar begon ik mee. En eindig ik mee. Maar je moet er wel wat voor doen en de kansen ruiken. Denken in mogelijkheden en kansen. Vertrouwen houden. Ze herkennen of gewoon maar wat uitproberen. Ooit in een bushokje gezeten reed de bus me toch echt straal voorbij. Ik lette even niet op. Dus zwaai als je een bus of kans ziet: hier ben ik…

Gedenkdagen

Opeens trof het me: twee van onze poezen zijn een dag na elkaar gestorven. Niet letterlijk want Minet tien jaar geleden en Lotte één dag later drie jaar geleden. Van die onbestemde dagen, waarop ik niet precies weet wat ik moet. Waarop ik terugdenk, want ja ze waren toch een beetje onze kindekes, in ieder geval huisgenoten. Of diergenoten, net hoe je het wil zeggen.

gedenkdagen, ijsje, proost, verdrietOp Minet’s dag heb ik ’s avonds voor eega en mij een ijsje gehaald. Zie het als een gedenkijsje. En de dag erna op Lotte’s sterfdag hebben we geproost op haar foto. Herinneringen ophalen doen we zo af en toe zeker. Het hele jaar door.

Gedenkdagen zijn niet altijd zo makkelijk. Onbewust werkt het toch door. Alleen herinneringen ophalen is ook prima. En je dierbare blijft toch een plekje in je hart behouden. Althans bij mij wel. Ik denk voor veel mensen. Soms is een blik of enkel woord voldoende om vorm te geven aan zo’n dag. En ieder doet het op zijn of haar eigen manier.  En dat is goed.

Zolang je je verdriet niet onderdrukt en er bij stilstaat is elke uiting uitstekend. Hoewel een ritueel nogal eens kan helpen. En dat kan zowel in het klein als in het groot.

Herman Brood’s tiende gedenkdag was aanleiding voor een flinke documentaire. Een mooie documentaire. Hij was dan ook een publiek persoon. Maar ik zie me nog geen documentaire maken over het leven van onze poezen. Klein of groot het maakt niet uit. Al heb ik ter memorie wel een boekje geschreven voor eega over onze en vooral zijn Lotje. (Zie tab boekje en e-book op deze site) Een fijn document.

Gedenkdagen: er zijn de nationale gedenkdagen en er zijn dagen dat je je dierbaren herdenkt. Allemaal vragen ze erom om even of langer bij stil te staan. Om je verdriet, je gemis, je rouw vorm te geven. Je dierbaren zijn het waard!

Reacties

Pas geleden kreeg ik een reactie op mijn bundel “Een warme arm om je heen”*. En wel zo hartverwarmend. ‘Ontroerend mooi’ schreef deze dame. En ja dan ga ik weer verder. Al waren de vroegere blogs, ook die uit de bundel, wat diepgaander dan die van de laatste tijd.

reacties, komkommertijdEen mens, ik dus, kan niet elke week opnieuw diepzinnig bezig zijn. Dat is niet vol te houden. Hoe geestelijken dat vroeger in de kerk deden door elke week opnieuw een preek te schrijven die iets meegaf, weet ik ook niet. Maar een geestelijke ben ik niet.

Binnenkort ga ik er eens voor zitten en lees eens terug in de reacties die in een speciaal mapje zitten. Benieuwd wat dat oplevert. Misschien weer opnieuw inspiratie iets verder uit te diepen. En wie weet leerzaam.

Momenteel is het komkommertijd oftewel vakantietijd. Ik zie dat ook aan de weinige reacties op mijn blogs. Of zijn mijn lezers inmiddels zo gewend aan mijn schrijverij dat ze geen reactie weten te geven?

Eigenlijk is het jammer hoe weinig mensen hun gedachten omzetten naar het toetsenbord. Maar zelf reageer ik zeker ook niet altijd. Sommige dingen hebben broeitijd nodig, zoals ik er nu maar even een woord aan geef. Of misschien is het meer broedtijd. Om een ei te leggen. Om iets van alle kanten te bekijken en op zijn merites te beoordelen.

Gevoelens te ordenen en op een rijtje te krijgen. Of juist los te laten en verder te gaan. Met of zonder pareltjes. In je hart mee te dragen. Je lessen lerend. En het lijkt toch elke keer weer een uitdaging om mooie herinneringen te koesteren en te leren van tegenslagen.

*Zie tabje boek en e-book op deze site.

Tentoonstelling

Onlangs zijn eega en ik op pad geweest naar de Boeddhatentoonstelling in museum Volkenkunde in Leiden. Met gids die interessant kon vertellen. Zonder gids was de tentoonstelling lang niet zo boeiend geweest. En gelukkig niet boeiend zoals in de straattaal ‘boeien’, want dat is weer een heel andere betekenis.

Volkenkunde Leiden, BoeddhatentoonstellingEega was met gids de enige man van het groepje, voor de rest waren het bekende bereisde dames van de gids. En zelfs op plekken van foto’s van de tentoonstelling. Nou is gids daar rond de zijderoute ook vaak reisleider. En hij kende elke plek bij naam en toenaam.

De levenscyclus van een Boeddha, er zijn er erg veel, per land een flink aantal, werd uit de doeken gedaan. De bijzondere geboorte uit de zijde van de Boeddhamoeder, van koninklijke bloede, die bezwangerd was door de slurf van een olifant in haar oor. De vele gedaantes van een Boeddha, de wijsheid en weg willen nemen van alle leed in de wereld.

Mocht dat toch eens kunnen! Dat zou ik ook wel willen. In de eerste plaats bij mezelf. En bij de mensen om mij heen. Maar tja groei gaat nu eenmaal vaak gepaard met pijn. Groeipijnen. Helaas. Benieuwd of Boeddha’s ook groeipijn kennen. Bedenk ik me nu ter plekke.

De drie belangrijkste Boeddha’s zijn Shiva, Vishnoe en Brahma en behoren oorspronkelijk tot het hindoeïsme en zijn de hindoe drie-eenheid en vaak afgebeeld in deze tentoonstelling.

“Strikt genomen is een Boeddha iemand die op eigen kracht compleet en volledig ontwaakt is, en zijn of haar kennis deelt met anderen zodat die ook kunnen ontwaken. Breder genomen is elke volledig ontwaakte persoon een Boeddha.”* Nog flink wat werk aan de winkel dus.

Al lopend achter de gids aan, begonnen we als groepje dingen te herkennen. En werden we gewezen op de diverse meditatie houdingen. En de liggende Boeddha blijkt aan het einde van zijn cyclus.

Het mooie en opbeurende – vertelde gids – is dat er al 2500 jaar Boeddhisme is en we nu pas op de helft zitten. En dat is in deze roerige tijden  een opwekkend bericht. Met hopelijk veel Boeddha’s op ons pad.

De tentoonstelling is nog geopend tot 14 augustus 2016.

*Bron: Wikipedia