Win-win

Een veel gebezigde uitspraak: win-win situaties. In onze competitieve westerse wereld het summum van eerlijkheid.  En zeer nastrevenswaardig, als je het gebruik ervan mag afmeten als kwantiteit die voor kwaliteit gaat deze keer.

win-win, winnaars bundelGeen verliezers alleen slechts winnaars. Dat klinkt overtuigend! Zegt je tegenstander dat jullie in een win-win situatie zitten, dan heeft hij het pleit voor meer dan de helft al zeker gewonnen. Wie wil dat niet?

Met winacties zijn er veelal veel meer verliezers dan winnaars. De loterijen kunnen hun prijzen spoorslags betalen uit de opbrengsten. En worden dan nog schathemeltjes rijk. Want ook al zijn de opbrengsten voor goede doelen, het backoffice, de drukker, de presentator, de teleterreur, de klachtenafhandelaar en niet te vergeten de directeur komen echt niet gratis hun huis uit om voor niks te werken.

Ondanks deze zwaarmoedige gedachten, van toch regelmatig vrolijk plezier en spanningsvolle momenten – want ja wedstrijdjes zijn meegebakken in de mens – heb ik ook een winactie uitgeschreven. Enkele weken terug bij mijn 200ste (!) blog. *Klik*

In het kader van deze blogtitel had ik er een win-win situatie van moeten maken. Maar dat zou mijn laatste voorraadje bundels niet ten goede komen. Dus de ouderwetse winnaar-verliezer maar weer eens van stal gehaald. Het zou wel een bak zijn als ik nu alle verliezers ging opnoemen en de winnaars in het ongewisse laat. Die vinden mijn bundel dan wel in de brievenbus. De rest in verwarring achterlatend.

Mmm misschien de ouderwetse eerlijkheid dan maar bezigen. Al strookjes knippend van gele memoblaadjes. Naarstig alle namen van likes en reacties, die op Facebook en reacties die op mijn site binnenkwamen, noterend. Deze papiertjes in mijn bakje, behorend bij mijn fraaie bureausetje, en naar beneden om eega als notaris aan te stellen, die de lootjes mag trekken. Keurig dichtgevouwen lootjes. Eega schrok zich een hoedje en zette de tv op pauze. Maar was uiteraard bereid deze eervolle taak op zich te nemen.

Dank aan alle reageerders, maar in dit win-win blog zijn er drie echte winnaars, die binnenkort hun gewonnen bundel op de deurmat vinden. En helaas 15 verliezers. Maar die mogen genieten van mijn blogs. Of mijn bundel kopen…

De winnaars zijn: Liliane R., Han R. en Yvon S. Daar zitten jullie mooi mee in je maag! Moet je uit goed fatsoen nog gaan lezen ook. Toch van harte. En de verliezer blijft daarvan verschoond. Toch win-win?

Boudewijn

Er zijn niet zo heel veel mannen die Boudewijn heten. Maar toevallig wel mijn buurman, en de voormalige koning van België. Maar we hebben in Nederland slechts één zanger die zo heet: Boudewijn de Groot.

Boudewijn de Groot, nieuwe carrière, concert, Achter glasDe betekenis van deze naam is – volgens Google – wisselend: stoutmoedige vriend of onbevreesde vriend. En zo kennen we hem. Als beroemde protestzanger. Niet bevreesd het gezag en autoriteit protestvol te bezingen. Wie kent niet “Mijnheer de President” en het vrolijke hallucinerende “Land van Maas en Waal”?

Boudewijn is echter op zijn 72ste een nieuw leven begonnen. Zijn oude liedjes kleven nog zodanig aan zijn naam dat hij ook tijdens dit nieuwe repertoire het publiek steeds maant, dat er echt geen oude stuff voorbij komt. Wat het publiek niet weerhield om oude nummers te roepen.

Eega en ik hebben de gok gewaagd en gingen naar zijn nieuwe concert: “Achter glas” naar de titel van zijn cd van vorig jaar. Voor de zekerheid heb ik een dag van tevoren wat nieuwe nummers op You Tube opgezocht. Mooi ingetogen werk. Poëtisch en zeer precies geformuleerd. Protest ver te zoeken, maar meer inkeer en nostalgie. Meegegroeid met zijn jaren.

Opmerkelijk kwiek en fit besteeg hij het podium. Zijn oudste zoon Marcel op de gitaar en twee andere uitstekende bandleden: Nick Bult op toetsen en Wilbrand Meischke op bas. De muziek en de tekst grijpt je bij de strot. Heel melodieus en een mooie afwisseling van ingetogen met wat steviger werk. Echte luisterliedjes, waarvan ik de teksten nog eens wil nalezen op zijn fanpagina. *Klik*

Zijn zoeken naar zijn roots in Nederlands Indië becommentarieerd hij met: daar ga ik echt niet naartoe. Het titelnummer “Achter glas” verwijst naar de foto van zijn vader, ingelijst, en die van zijn moeder die hij als baby is verloren in een Jappenkamp. Hij heeft er zijn eigen foto naast gezet.

Boudewijn: onbevreesd is hij zijn spiksplinternieuwe carrière begonnen. Zijn naam indachtig. Niet zwijgend. Met toch nog één knipoog naar het verleden: “Tante Julia” kwam als uitsmijter. Het dak ging eraf!  En de deuren van de concertzaal gingen gelijk open.

Afstammingsgeheim

Gastblog van Wilma Potze

Coach vruchtbaarheidsproblemen en/of hedendaagse alternatieve vormen om kinderen te krijgen.

Stel, je krijgt op een dag een telefoontje van je moeder die je uitnodigt voor een etentje. Je voorvoelt dat er iets belangrijks op til is en je bent van tevoren enigszins zenuwachtig. Ook je moeder lijkt gespannen. Dan, tijdens het dessert, vertelt ze jou dat je vader niet je biologische vader is. Op een later moment zal ze je de rest van het verhaal vertellen. Voor nu wil ze dat je weet dat er wat haar betreft niets veranderd is. Je bent gewoon haar dochter, ze wilde je beschermen en daarom heeft ze het tot nu toe nog niet verteld.

Denk je eens in. Hoe voel je je na zo’n bericht? Hoe denk je over je moeder, je vader, hun besluiten? Hoe kijk je naar jezelf? Is er echt niets veranderd?

Interview voor boek: afstammingsgeheimIk spreek in mijn praktijk mensen die besluiten moeten nemen over zwangerschappen, en kinderen die met de besluiten van hun ouders moeten leven. Ik hoor hoe het is het om een kind van een donor te zijn, of het kind van een moeder die afstand van je gedaan heeft. Nog een stapje verder gaat het als een en ander ook nog geheim voor je is gehouden. Of als jij – als moeder of anderszins – de houder van een geheim bent.

Over geheimen is betrekkelijk weinig onderzocht en geschreven. In Nederland hebben we wel een ‘geheimendeskundige’, Andreas Wismeijer, docent aan de universiteit van Tilburg. Hij is op de psychologie van geheimen gepromoveerd: *Klik* 

Veel van de vragen die Wismeijer zich op wetenschappelijk niveau stelt, kom ik in de praktijk tegen als het gaat om geheimen rond afstamming.

Hoe doe je dat, iets geheim houden? De een is er beter in dan de ander. Het lijkt wel alsof zo’n geheim maar een ding wil: uitkomen, openbaar worden. Vroeger was het al bijna niet te doen om in het geheim te bevallen, nu is het vrijwel onmogelijk. Goed, een zwangerschap door middel van een anonieme donor, dat kan. Als je echt wilt. Maar daarna volgt nog een heel mensenleven.

Geheimen zijn nu niet meer zo nodig, denken we, want de taboes zijn verminderd. Daaruit volgt steeds meer de gedachte dat het niet oké is om een kind informatie over haar achtergrond te onthouden. Als geheimen niet meer nodig zijn, moet je wel een erg goede reden hebben om iets toch geheim te willen houden. Kortom, je moet je daarvoor verantwoorden.

Geheimhouding bij afstamming is een belangrijk onderwerp in mijn werk. Juist nu willen mensen de juiste overwegingen maken, aandacht geven aan wat ze besluiten.

De verhalen hebben mij vaak beziggehouden. Dat de effecten van geheimhouding in alle lagen van het (gezins)leven zichtbaar zijn, is voor mij heel duidelijk. Hoewel ik het antwoord niet heb, ontkom ik er niet aan: de ethische vraagstukken rond geheimhouding bij afstamming. Dezelfde vragen die de mensen die mij raadplegen zich ook stellen. In mijn boek verken ik de achtergrond van geheimhouding en de effecten ervan in het licht van de aloude vraagstukken van de ethiek: Wat is juist handelen? Niet alleen voor de komst van het kind, maar ook daarna.

Heb jij ook te maken met geheimhouding rond afstamming – in de brede zin des woords – en wil je door middel van een interview meewerken aan dit boek? Of wil jij je persoonlijke verhaal delen door erover te schrijven? Dan kom ik graag met jou in contact. Uiteraard kan dit anoniem verwerkt worden.

Site Wilma: *Klik* 

Neem contact op met Wilma Potze per e-mail: info@kokardecounseling.nl

 

Samenwerking

Kun je samenwerken met een kat? Nou met onze Mara wel! Prima samenwerking over het algemeen. Behalve uiteraard als ze te opdringerig wordt. Maar dat komt niet vaak meer voor.

samenwerking, katten, intelligentIk was er min of meer van overtuigd dat er met een poes geen echte samenwerking mogelijk was. Door de zelfstandige, oftewel soms nuffige, houding van haar. Tot ik in contact kwam met een kattenfluisteraar. Alweer jaren geleden. Die beweerde dat een kat wel degelijk de wil heeft tot samenwerken. En toen ik haar met veel moed, beleid en trouw en héél veel geduld, haar tepelsucken heb kunnen afleren, was ik overtuigd. *Klik*

Wat? Tepelsucken? Ik bedoel daarmee dat ze een tijdje de onwijze gewoonte had aangenomen, bij onrust haar tepeltjes tot bloedens toe te likken. Zo triest. En er kwamen allemaal korstjes op. De kattenvariant, vermoed ik, van in je arm willen snijden. Zelfbeschadiging met apart geluksgevoel.

Mara vond ook een bijzondere oplossing voor het afleren van een nieuwe gewoonte van haar, om ’s nachts op mijn hoofdkussen te gaan liggen, en dan met haar snorharen in mijn wang te prikken. In mijn slaap sloeg ik dan vermeende muggen of vliegen van mijn hoofd. Maar het waren de snorharen van Mara. Ik was nog eens bang dat ze van schrik eens in mijn ogen zou slaan.

Afleren dus. Nou ben ik in mijn slaap gestoord, niet altijd de meest tactische. Dus gromde ik haar naar mijn voeten. Slimme Mara bedacht een alternatief: ze ging languit bovenop mijn zijkant liggen! En dat was een slimme zet, want beiden tevreden. En op deze manier brengen we lange nachten door.

Ook ’s ochtends hebben we rituelen die vast staan. Ik aan de koffie en zij gelukzalig op mijn benen. Maar alras dient er nieuwe koffie te komen en sprong ze eerder op de grond. Echter, als hoogbejaarde, blijkt het veel handiger gewoon naast me op de bank te gaan zitten wachten. Ze weet toch wel dat ik dan uiterst behoedzaam weer ga zitten. Zodat ze minder hoeft te springen en gewoon kan afwachten.

En zo verrast ze me nog steeds met haar intelligentie. Met haar aanpassen. Met haar samenwerking… Al vermoed ik dat haar ouderdomsschreeuwen niet af te leren is. Wie past zich nu aan, aan wie?

200 (!) blogs

Mijn langverwachte 200ste blog is vandaag een feit! Trots dat ik na drieënhalf jaar nog steeds wekelijks blog. Ok met af en toe pauze, maar ja dat moet kunnen, toch? Hoewel pauze wel onwennig is voor mij, in mijn zondagse ritme.

200 blogs, stats, trakteren, bundel Een warme arm om je heenHet brengt me veel die blogs. Na het publiceren vaak nog denkende van oh ja dat had er nog in gekund en ja ook dat nog. Beperkt tot maximaal – vaak – 400 woorden, kan ik nou eenmaal niet alles schrijven. En of dat ook de bedoeling is? De strekking is meestal wel duidelijk, lijkt me. En aan de reacties te zien, veelal wel.

Zelf heb ik er plezier in om te schrijven en heb er een voldaan gevoel over. Weer een ei gelegd. Niet elk blog even diepgaand of open, maar ook de zwaardere altijd met een kwinkslag. Althans dat is mijn opzet. En de huis-, tuin- en keukenblogs ter kennisneming. Altijd weer spannend hoe jij erop reageert. Op mijn ‘ei’.

Natuurlijk spreekt de ene blog je meer aan dan de andere. We zijn nou eenmaal allemaal anders. Op de blogs die jou raken krijg ik vaak subiet reactie. Op andere moet ik soms even wachten. Ongedurig en ongeduldig wachten. Want ja zo ben ik dan ook wel weer.

Mijn statistieken, oftewel stats, hebben me ook een tijdje afgehouden van bloggen. Met dat de provider onlangs arrogant besloot mijn vertrouwde webstatistieken van mijn site af te gooien, moest ik het doen met Google Analytics. Ja die nare allesweter en allesziener. Al eerder zag ik enorme verschillen tussen die twee. Op mijn vraag aan websitebouwer kwam het cryptische: “Ze hebben beiden gelijk”. Tja wat moet ik daarmee?

Van 500 bezoekers per dag, op piekdagen met veel twitteren, ben ik nu dramatisch gezakt naar een maximale score van 40 per dag! Wie het weet mag het zeggen, maar het schijnt te liggen aan wel of niet meetellen van zoekmachines die langskomen om te gluren op mijn site. Pfff, even rekenen, zo’n 460 zoekmachines op één dag? Ik kan het echt niet geloven. Jij wel?

Terug naar mijn jarige 200ste jubileum: welke blogs zijn jullie het meest bijgebleven? Mogelijk met een motivatie. Of met de titel of een steekwoord van dat blog. Onder degenen die reageren – mag ook per mail – zal ik dan drie van mijn bundels verloten. Mijn bundel: “Een warme arm om je heen” is alweer van januari 2014. *Klik* De tijd vliegt. (Een nieuwe bundel hou je nog even tegoed). Volgens de alom gangbare gewoonte dat wie jarig is, zal trakteren, verloot ik die! Bedankt alvast voor je reactie.