Plastic

Afgelopen voorjaar heb ik in ‘Recycle’* geschreven dat ik nog denkende was om plastic te sparen. En verhaalde daarin over de voorraad als een berg, waarin je toch echt geen plastic vlag kan plaatsen als je die wilt beklimmen. Ik zag de verstikkingsdood al voor me.

plastic recycled kunstNu kan ik plechtig melden dat ook deze verzamelwoede tot ons is gekomen. Met als grappig gevolg minder volle vuilcontainers. De ene week consciëntieuzer dan de andere week, maar ook hier ten huize een  zak aan een haak in de meterkast. En we verbazen ons nog steeds hoe vol die wordt in één week.

Regelmatig komen we hierdoor op prangende vragen: mag dat papierachtige plastic er ook in? En cellofaan? De schaaltjes onder de vleeswaren en de kaas en die omslag ook? De schaaltjes, zakjes, tasjes vliegen erin. En allerlei uit de supermarkt zit in plastic. De ene keer nauwgezet onder de kraan afspoelen, want ja eega en ik willen daar geen vuilnisbelt. De andere keer toch maar in de vuilcontainer.

Formaat plastic tas

Nou hangt onze verzamelwoede ook af van het formaat plastic tas dat we ophangen. Een kleintje nodigt niet uit tot erg vol proppen. De ideale maat om op te hangen is in onze ogen de doorzichtig plastic tas van de AH bezorgdienst. Die gebruikt wordt om de gekoelde waren in mee te brengen. Daar kan erg veel in en heeft twee hengsels. Aan de ene kant hangen we hem op en een erg ruime opening ontstaat op die manier.

We bestellen niet elke week bij AH, dus hangt er ook nog weleens een klein, oud, verkreukeld plastic tasje uit vroeger tijden, dat we met goed zoeken nog vinden in de kelderkast. Dat krijg je met het ingevoerde dubbeltje dat nu een plastic tasje kost. Misschien toch maar eens overgaan op een papieren tas ophangen, die we nu overal vandaan krijgen.

En nu maar hopen dat de recyclemensen de berg onder controle kunnen houden en kunnen afbreken. Zodat er niemand een verstikkingsdood in hoeft te sterven. Er schijnt al een enzym of bacterie in ontwikkeling te zijn die plastic opeet. En wordt er van gerecycled plastic kunst gemaakt. Maar of dat afbreekbaar is? Plastic fantastic?

* Lees ook: ’Recycle’ *Klik*

Phoenix

Zoals drie weken geleden beschreven is afbranden (Zie *Klik*) of ook wel burn-out genoemd,  een veel voorkomend fenomeen. Een van de lastigste ziektes om van te herstellen en is inmiddels wijdverbreid. Maar het kan: herstellen. Zoals een Phoenix uit zijn as. Waar ik de column mee eindigde.

Phoenix, burn-out, tipsNogmaals afbranden met nu meer opwekkend nieuws. Al dien je er wel een half jaartje, een jaartje of zelfs meer voor uit te trekken. En ja het kan ook chronisch worden als je je lessen niet leert. Niet dat ik wil zeggen “eigen schuld dikke bult.” Dat schuldgevoel tiert toch al welig, dus daar moet je juist vanaf.

Verwachtingen

Op de eerste plaats dien je je verwachtingen over jezelf danig bij te stellen. Je energiepotje is dusdanig opgebrand dat die weer bijgevuld dient te worden. Juist met goede energie. En die krijg je door jezelf te belonen. Niet te wentelen in omzien naar wat je momenteel allemaal niet kan, maar juist te benoemen wat wel goed gaat.

En dat kan al heel klein zijn voor normaal gezonde ogen. Redelijke tot goede nachtrust gehad? Niet gelijk de dag doordraven tot je energie weer op is. Dat is vragen om een volgende slechte nachtrust. Je leeft op reserve-energie en dat dient weer aangevuld tot juiste proporties. Juist! Richting balans tussen geven en nemen. En pauzes nemen. Dutjes desnoods.

Zelf bekrachtigde ik elke handeling in die tijd die in mijn ogen goed ging met hardop “Goed zo!”. Eega memoreert nog wel eens aan die tijd en dan zien we beiden de humor er van in. Maar de eerste paar keren dat ik dit deed keek hij wel bevreemd.

Zorg goed voor jezelf. Bij overmatige stress geen koffie bijvoorbeeld maar décafé of thee. Je ziet geen aanleiding jezelf te belonen? Of je hebt de pecunia niet? Vraag met je verjaardag of andere gelegenheden eens om een lekker douche- of badproduct. Dat is pas ultiem verwennen. En neem er dan meer tijd voor om te douchen of te badderen. Het is jouw lichaam dat je verzorgt.

Twee in één

Lukt het niet iets positiefs te vinden? Ooit hoorde ik iemand zeggen: ik ben wel te dik, maar kleed me goed. Da’s ook een leuke! Twee-in-een. Luchten en een compliment aan jezelf.

Medicijnen: ook al zo’n heikel punt. Pillen en praten zei de peut vroeger. Maar ik heb er lang over gedaan voor ik dat geloofde. Pillen het is jammer maar ze kunnen je door iets heen trekken. Steuntje in de rug. En ja praten kan enorm veel lucht brengen in een zwaar gemoed. En niet alleen met dierbaren maar vooral ook met een peut. Die je kan helpen naar je pijnpunt toe te gaan. En zelfs door de pijn heen. Daar waar het vast zit. Waar omheen het allemaal borrelt en bruist. Met giftige dampen.

Open staan voor verandering want ja je zit in de put en je oude overtuigingen hebben je niet allemaal geholpen. Probeer dus iets nieuws. En vergeet niet “Goed zo” te zeggen. Hoe klein je poging ook is. Het begin is er. En morgen weer een dag. Stap voor stap.

En dan hebben we het nog niet gehad over discipline en ritme. Hou je ritme vast al zal niet alles lukken. Eten, drinken, slapen, voor jezelf zorgen, en taakjes verrichten. Zelfopgelegde taakjes of dingen die nu eenmaal niet anders kunnen.

Wensen uiten

Vraag hulp en steun en leer wensen te uiten. Je medemens is vaker bereid je te helpen dan je denkt. En steun vragen is geen kwestie van zwakte maar juist van kracht. Je erkent je behoefte en je zorgt daarmee goed voor jezelf.

Je gevoelens uiten in waar je maar goed in bent: sport, schrijven, praten, een nieuwe hobby proberen, knutselen, muziek, iets creëren, schilderen, kennis overdragen, cursus volgen. De zoektocht is op zich al goed. Niet gelijk toewerken naar een doel. En perfectiestreven kan juist dodelijk zijn.

Of kijk naar je kinderdromen. Zit er nog iets tussen wat afgestoft kan worden tot een mooie diepe glans? Waar je je mee bezig kunt houden? Waar elk stapje er één is? Niet te lang ermee doorgaan want de volgende dag kun je er ook weer mee verder gaan. Dat kleurt je dag.

En op deze manier probeer ik je zoekende wat tips te geven hoe je de weg kunt bewandelen om als vuurvogel uit je as te herrijzen. Benieuwd wat jouw tips zijn. Kom maar op Phoenix!

Niet-vrijblijvend

Vrijwilligerswerk is vrijwillig en niet-vrijblijvend. De kreet die men hoort uit vele monden. Maar vrijwilligerswerk verandert. In rap tempo. Amper nog bestuur te vinden voor organisaties, stichtingen of verenigingen. En de participatiemaatschappij eist ook haar tol.

Vrijwilligerswerk, niet-vrijblijvendGeen school draait meer zonder ouderparticipatie. Geen gemeente meer zonder bewonersinspraak en klankborden en het niet-vrijblijvende werk is de smeerolie in de samenleving. Een wijze oom meldde al eens dat hij als leidinggevende hier zand strooide in de personeelsmachinerie en daar smeerolie. En daar in de loop van zijn werkzame leven een goed gevoel voor had gekregen, wat, waar en wanneer.

Tekort

Toch is er een schreeuwend tekort aan deze niet-vrijblijvende smeerolie. En degene die hun handen uit de mouwen steken dienen de workshop ‘grenzen bewaken in vrijwilligerswerk’ te volgen om er geen burn-out van op te lopen. Waar dan weer vrijwilligers voor worden gezocht om te geven.

Van bovenaf bedenkt men nu betaalde regelgeving om in dit oerwoud van vraag en aanbod structuur aan te brengen. Structuur die zichzelf weer achterhaalt. Die constant verandert in het niet-vrijblijvende werk. Koninkrijkjes die ontstaan en pas je er even niet bij, dan kun je je wonden zelf likken. Want geen Arbo-regels, vakbeweging en bedrijfsarts. En ook geen reïntegratiecoach. Je dient het helemaal op eigen kracht uit te zoeken en ja ik word er voorzichtig van. Te vaak mijn blokhuizenneus gestoten.

vrijwilligerswerk, niet-vrijblijvend, beroemde vrijwilligersRegelgeving jammer

En dat is nu jammer die regelgeving. Het leukst niet-vrijblijvend werk ontstaat spontaan. En als het levensvatbaar is komen er ‘vanzelf’ mensen op af die zich erbij voegen. Met de nodige ruchtbaarheid die je er dan aan dient te geven. Ook zijn er bewegingen zichtbaar van mensen bij één onderwerp. Eén taak, die zij naar goed behoren en verantwoordelijkheidslievend uitvoeren. Waar ze zich betrokken bij voelen.

Voor de vrijwilligersdag op 7 december doe ik een oproep aan de regering om niet te pas en te onpas te roepen om meer participatie in een overbelaste vrijwilligersmaatschappij – en zeker bij de mantelzorgers – maar om te werken aan een verandering in mentaliteit. ‘Geven is het nieuwe hebben’, lees ik bij geluksgoeroes. Geven, vrijblijvend geven, in niet-vrijblijvend werk is een oude waarde nu in een nieuw jasje. Hoogstnoodzakelijk in deze ik-gerichte maatschappij.

Beveiliging

Eega en ik hebben beveiliging. Ons huis is beveiligd bedoel ik. Met bewegingsensoren en rookmelders. Die eenmaal in alarm direct naar de meldkamer gaan: 24/7. Oftewel dag en nacht. Een veilig gevoel gekocht.

veilig gevoel kopen, beveiligingEn daarmee hebben we al eens inbraak voorkomen. Althans erger dan wat lampen kapot geslagen, keukenraampje geforceerd, maar ook een afwasmachine vol afwassop, en de schrik in onze benen, werd door dat tergend lawaai van het alarm voorkomen.

Direct daarna hebben we een extra nog meer tergende sirene aangeschaft. De buren hadden namelijk zo goed als niets gemerkt. En dat middenin de nacht. Wanneer het aardedonker en erg stil is. Bij echte inbraak kunnen we toch wel op wat steun van ze hopen. Al is het maar dat ze een kenteken kunnen noteren of een selfie kunnen maken met de inbreker.

Alarm

Vorige week, na een grote beurt van de beveiliging en alle batterijtjes weer voor verse vervangen, loeide het alarm om 3.23 uur. En meteen ging de telefoon: de meldkamer. Uit mijn diepste slaap gewekt, slapende poes Mara op mijn heup zorgvuldig van me af proberen te laten springen, op de wekker kijken, realiseren dat ik er echt uit moest, van schrik eerst de luidspreker aanklikken op de telefoon en daarna pas het aan-knopje, meldde ik me koulijdend in het donker met mijn naam.

“Yvon* meldkamer naam bedrijf. Wij krijgen alarm binnen”. “Ja dat klopt”, maar ik weet niet wat er aan de hand is”, zei ik. “Ik kan u niet verstaan door het lawaai, wilt u het alarm uitzetten?” Omdat ze me toch niet kon verstaan antwoordde ik niet. Bibberend ging ik met de telefoon aan mijn oor, naar het halletje om het goede zendertje te zoeken en kreeg de schrik pas echt goed te pakken: ze hing op.

Hing ze echt op? Jazekers ze hing op. Tuut, tuut, tuut, klonk het. Wat was dat? Op slag voelde ik me pas echt onveilig. De schrik kwam nu echt binnen. Bijna paniek. Het alarm uitgezet. Het licht werd aangeknipt door eega die slaapdronken langsdreutelde. Hij ging naar beneden om te kijken wat er aan de hand was. En ik belde terug na de nummermelder te hebben geconsulteerd.

“De meldkamer heeft u gebeld, bel het nummer op uw pas en houd uw code bij de hand”, meldde het automagische geluidsbandje. Oh nee ook dat nog! Eega inspecteerde de woonkamer en nam op mijn verzoek mijn tas mee. Inmiddels in ochtendjas tegen het bibberen zocht ik mijn pas en belde.

weinig opbeurende beveiliging

Yvon had weinig opbeurends of kalmerends op mijn toegebeten: “ik had wel onder schot kunnen staan”. Excuses werden ook niet geuit. Ze verdedigde zich slapjes met “het was zo’n lawaai”. Ja en? Welke – beveiliger – haalt – het – in – haar – hoofd – op – zo’n – moment – op – te – hangen?

Na een ongerust doorwaakte nacht heb ik een klacht ingediend. We hebben maandag een bloemetje van ze gekregen. Wel een mooie bos in mijn kleuren. Gelukkig was het loos alarm en stond ik niet onder schot. Maar wat als er wel inbraak was…

*geanonimiseerd

Afbranden

Het zal je maar overkomen dat je bezig bent met afbranden. En het niet door hebt. Dat zelfs je dierbaren je niet waarschuwen. Vaak door te weinig kennis. Al zend je je signalen wel uit. Dat zij je niet op de rem krijgen en je gaat door en door.

Afbranden, burn-out, phoenixJe gaat dus door met afbranden. Oftewel je stevent af op een burn-out. De algemeen geaccepteerde term voor de afgebrande energie. En op een gegeven moment krijg je het echt niet meer voor elkaar je halflege glas als halfvol te zien. Hoeveel goeroeboeken je ook verslindt. Hoeveel positieve energie je ook probeert te peuren uit de afgebrande resten.

Instapje

Een instapje in jezelf wordt dan belangrijk, maar oh wat een shit is daar te vinden. Geen beginnen aan dus en je gaat door en door. Tot de man met de hamer komt. Je lichamelijke klachten krijgt en je je eindeloze moeheid wel onder ogen moet zien. Om niet verder af te branden of zelfs doorbranden. En als je heel erg veel geluk hebt vind je een arts of peut die je op het goede pad brengt.

Een nieuw pad. Een onbegaanbaar pad in eerste instantie. Een onbekend pad want ja je dient eerst op te ruimen. En dat is meer dan schrikken. Je mag voorlopig even niet door en dient je geestelijke rem te vinden. Maar wat een schuldgevoel, schaamte en falen levert dat op.

Je telt opeens niet meer mee en niet alleen is dit zichtbaar voor de buitenwereld maar vooral in je eigen ogen. Je eigen ogen die in de buitenwereld op dat moment alleen maar de bevestiging zien van dat falen. Je hebt geen woorden voor al die duistere gedachtenspinsels en lijdzaam onderga je de ongeëvenaarde zwaarte van je eigen gevoelens.

Snoeimes en kaphouweel

Ben je eenmaal op het pad van een goede peut dan dien je mee te kappen met hem of haar. Om het onbegaanbare oerwoudpad te helpen begaanbaar te maken. In hapklare brokken. Met snoeimes en kaphouweel bewapend.

Woorden te leren geven aan de schier eindeloze emotiestroom. Of juist aan de leegte die je kan overvallen. De diepte, de zwaarte: je hebt een uitlaatklep nodig. En die uitlaatklep vind je al zoekende naar nieuwe wegen, met open ogen en oren en ook je neus. Om daarmee nieuwe kansen te ruiken. Om als een Phoenix uit je afgebrande as te herrijzen. Daarvan ben ik overtuigd. Jij ook?