Dagje weg

Krijg je wat je verdient? Op werk eega wordt gefluisterd dat je vrij moet nemen als wij vrij nemen. Altijd goed weer. Maar met het subtropische weer van onlangs zijn we dan wel overbedeeld qua vakantie. Wel prima weer voor een dagje weg.

Dagje weg, Noordwijk, kaasstroompjeNa de relatieve koelte in de subtropische kassen van de Hortus Botanicus viel het zonnige bankje buiten niet echt mee als pitstop. De temperatuur loog er niet om. De studenten in het troebele grachtenwater hadden lol en verkoeling. En zowaar zag je mensen in zwemkleding zonnebaden in deze zinderende hitte. Daar moet je jong voor zijn, om dat te kunnen ondergaan.

Uiteraard is de Hortus interessant qua bomen, planten en struiken. En sinds ik bij de Bomenbond een en ander voor ze doe, kijk ik met hernieuwde belangstelling daarnaar. Uitstekend onderhouden natuur.

Maar toch na een warm half uurtje, schaduw gezocht op een terrasje.  Met grote glazen cola light de vochthuishouding aangevuld en de – bijna kinderen nog – jonge studenten bekeken. Daarna op naar tropisch Noordwijk.

Hierbij de foto van het mooi ingegraveerde wijnglas van de sjieke en prijzige strandtent aldaar. Colaflesje eega per ongeluk op een niet bewust gestileerde mooie plek in het geheel. Heerlijk zee snuiven en extra energie aanvullen van het altijd golvende water.

Aan de boulevard een hapje om te eten gezocht en gevonden. De serveerster meldde dat er drie hulpen niet waren komen opdagen. Iets wat ik deze bijzondere nazomer als klacht vaker had gehoord. Sommige tenten sloten zelfs hun terras omdat de schoolgaande jeugd weer terug was naar school en daardoor niet konden werken.

De serveerster had het dus erg druk, wat haar humeur bewonderenswaardig niet ten nadele beïnvloedde. Hulde! Naast ons tafeltje zat een middelbare heer met berustende blauwe ogen in zijn eentje te eten. Maar mijn ogen dwaalden steeds naar hem. Me afvragend welke nationaliteit hij had en wat zijn verhaal zou kunnen zijn. Gescheiden man met onttrokken kinderen?

Heel intrigerend kwam er al etend een straaltje kaas van zijn lip tot onder zijn kin. En aldaar meetrillend en lillend met zijn bewegend etende mond. Not done hem daarop te wijzen. Maar oh hoe stond ik op red alert om dat wel te doen. En hij rustig en berustend dooretend. Tot onze overheerlijke inktvisringetjes kwamen en wij zelf te druk waren met smikkelen.

Gelukkig had hij zijn servet gebruikt na zijn eten, zag ik daarna. Het kaasstroompje weg. Ik herademde. Het stond hem veel beter. En zo heeft ieder op zijn eigen manier zijn dagje weg.

Digitaal

Sinds 1989 heb ik de computer ontdekt. Maar ging ik nog niet digitaal. Dat was er toen nog niet voor gewone mensen. Met een 1-jarige opleiding Pc-begeleider ging ik mijn nieuw veroverde toekomst in. Voor die tijd zeer speciaal en vooruitstrevend.

Digitaal, 1989, luxe?Deze opleiding op de Vrouwenvakschool heeft het helaas maar een paar jaar uitgehouden. Toen werd de subsidie ingetrokken. Maar ik heb er bijzonder veel geleerd. Niet vermoedend hoezeer de computer mijn dagelijkse doen zou gaan regeren. Zelf had ik niet eens een computer. En op de opleiding zaten we met zijn tweeën achter één computer.

1989 Het jaar dat ik eega leerde kennen. Niet vermoedend dat het vele lange fijne jaren zouden worden en nog zijn. Voor mij een grote ommekeer in mijn leven. 1989 Het jaar waarin de muur in Berlijn viel. Er is een leven van voor die tijd en na die tijd. En daar hoorde de val van de muur als vanzelfsprekend bij.

Nu is de computer echt niet meer compleet zonder online te kunnen gaan. In 1989 nog niet. En zelfs mobieltjes kunnen online. Met een paar uur internetstoring voel ik me al zwaar geamputeerd. Zo is het onze dagelijkse levens binnen geslopen en behoorlijk belangrijk geworden.

Wie denkt er over na als je ‘even’ een mailtje schrijft of ‘even’ iets opzoekt op Google? Zo normaal is het digitaal gaan al geworden. Een must. We denken zelfs zonder digitaal niet meer te kunnen leven.

In de digitale beginjaren dacht ik niet naar buitenlandse sites te kunnen. Wist ik veel dat er behalve .nl ook .com was. Ik had de indruk dat het heel lastig was om over de grens te gaan. Vermoedde zelfs een soort digitale douane. Die je paspoort wilde zien.

Laat staan dat ik destijds sociale media kon bevroeden of kon bedenken. Met hele nieuwe soorten vriendschappen op Twitter of op FaceBook. Hoe nep ze soms ook kunnen voelen, ik heb er toch leuke nieuwe mensen leren kennen.

En zelfs bedenk ik nu een quote: “ik baal met langzaam digitaal”.  Op zo’n moment voel ik die toch uiteindelijk wel luxe. Al zullen de jongere generaties het niet als luxe voelen maar als noodzaak.

Keuzes

Keuzes maken is zo makkelijk nog niet. Want met het kiezen voor het één valt de andere keuze vaak af. En nog steeds is niemand in staat in de toekomst te kijken. Want wat verandert er nadat je je keuze gemaakt hebt?

Keuzes, vanuit hart, rustSimpel een gerecht kiezen in een restaurant laat ik zelf vaak van het moment afhangen dat de serveerster mij om mijn keuze vraagt. Tuurlijk valt er voor mij al veel af, maar er blijven vaak twee gerechten over waartussen ik niet echt kan kiezen. Maar er hangt niet veel van af.

Lastiger wordt het met levensvragen. Levensfeiten. Waar veel van afhangt. Zo heb ik ooit werk afgezegd dat me te omvangrijk werd. Slechts wetende wat ik niet wilde. Dit wilde ik niet voortzetten. En een ongewisse toekomst tegemoet. Lastig. Weten wat je niet wil kan een goede drijfveer zijn om te kiezen. Maar ik was er zo van overtuigd dat ik de ongewisse toekomst voor lief nam.

Een vriend van ons laat veel aan het lot over. Dan hoeft hij zelf niet te kiezen. Ook een manier, maar niet erg vanuit je kracht bezig. Vanuit keuzevrijheid. Hoewel je er ook weer in verstrikt kan raken. Emotioneel verstrikt en dan krijg je weer keuzestress. *Klik*

Soms zit je vast in verkeerde keuzes. Vanwege de pecunia. Vanwege de omstandigheden. Vanwege je leeftijd en het niet goed in kaart hebben van je talenten. Niet durven vertrouwen op je talenten. Of omdat je je laat leven door je omgeving.

Probeer eens te dromen, vrijuit te dromen, en hardop of schrijvenderwijs lijstjes te maken. Hoewel ik dat ook weleens heb gedaan en de voors en tegens zo ellenlang werden dat ik door de bomen helemaal het bos niet meer zag. Op zo’n moment ga ik rigoureus strepen en grenzen trekken. En probeer vanuit mijn hart te kiezen. Want eenmaal een keuze gemaakt geeft enorme rust. Hoe ongewis ook de toekomst.

Zelfzorg

Wat valt er zoal onder mijn zelfzorg? Persoonlijke verzorging en dit zowel voor mijn lichaam als voor mijn geest. Mijn woonomgeving, mijn sociale leven, mijn werk en mijn hobby’s.  Zorgen voor mijn welbevinden, mijn eigenwaarde, mijn zelfvertrouwen. Wensen uiten en bij hapering van welke aard ook de juiste hulp zoeken.

Zelfzorg, expertZelfstandigheid in zelfzorg is een groot goed en zeer te prijzen, maar hulp vragen ook. Gelukkig zijn we allemaal imperfect, ik dus ook, en kunnen we allemaal van elkaar leren. En waar de een mee bezig is, kan mij inspireren. Of kan ik raad aan vragen.

Bij ingrijpender en ingewikkelder vragen moet ik me toch echt wenden tot een persoon die mijn vraag tot zijn vak heeft gemaakt. Een expert dus. Maar waar vind ik die en vooral hoe vind ik die? Uiteindelijk koop ik ook brood bij de bakker. Dé specialist op het gebied van brood enzo. Hoewel eega en ik ook vaak brood bij de supermarkt kopen.

Bij levensvragen wordt mijn vraag of wens al wat ingewikkelder. Met de afgekalfde zorg is het moeilijk je zelfzorg gestalte te geven. Op een zodanige wijze dat er van nieuwe nood gesproken kan worden. Al kan ik er zelf gelukkig met de nieuwe initiatieven die er genomen worden op dat gebied, nog heerlijk doorheen fietsen.

Zo heeft een beetje huisarts tegenwoordig praktijkondersteuners. Die minder kosten met zich meebrengen dan dat ik gelijk naar een specialist in een ziekenhuis ga. En dat is een goede ontwikkeling. Praktijkondersteuners voor lichaam en geest. Die net dat ene kunnen adviseren waardoor ik mijn zelfzorg weer verder kan vormgeven.

Deze week liep ik er wel drie keer tegenaan dat mensen advies nodig hadden van een expert. En nee, niet van de bakker. Want ieder heeft degene die het best bij ze past. Koopt het brood dat ze zelf het lekkerst vinden. Nee vragen op het gebied van zelfzorg. Zowel lichamelijk als geestelijk.

Ik doe mijn best daarop te antwoorden, maar merk dat haperingen laten constateren bij de juiste vakmatige persoon een hele stap is. En dat de hulpvrager niet snel de juiste vraag op de juiste tafel legt. Wat is dat toch met ons mensen? Het is toch slechts een vraag tot weer beter functioneren en tot betere zelfzorg?

Kansen III

“ Kansen zijn als bussen, er stopt er altijd wel één”, beweerde een zakenman lang geleden in een interview. Zijn naam is me ontschoten, maar de bewering is mooi en positief. En het klopt. “Het kan nooit zo donker zijn of er is wel een lichtpuntje”. Oftewel “every cloud has a silver lining”. Vertaling van dit gezegde: “achter de wolken schijnt de zon”. Ook zo’n mooie.

kansen, deur dicht raam openEenmaal in het donker zie ik mijn les niet altijd, oftewel altijd niet. Toch is er bij nadere beschouwing achteraf, waarom achteraf, altijd wel een lichtpuntje in te ontdekken. Een inzicht dat ik plotsklaps opdoe, een ontmoeting of gesprek dat me bijblijft. Een waarheid die ik over het hoofd zie.

Zo vond ik het vreselijk dat onze wijkvereniging slapend werd. Trekken aan een dood paard blijft trekken aan een dood paard en wil dus niet helpen. Tot dat inzicht kwam ik zelfs. Ik kwam een schilderij tegen van de zoon van Wolkers: Eric Wolkers. Een giclée. Oftewel een geprinte foto. Prachtig. Van een kapot raam van een oud huis in Portugal.

Dat vergane raam stond op dat moment voor alles waar ik (niet meer) mee bezig was. En indachtig dat als een deur dicht gaat er wel een raam open gaat, heb ik het gekocht. Hangt nog steeds te pronken in onze serre. Nu zoveel jaar later ben ik er nog steeds blij mee. En bezag ik het eerst met wantrouwen en achterdocht, nu kan ik blij zeggen dat het raam langzaam maar zeker open ging. Toen ik er aan toe was. En op een heel andere manier.

Zo bestaat de wijkvereniging niet meer, maar er zijn allerlei ontwikkelingen gaande waar de een of de ander wel induikt. Soms van onverwachte kanten. En ben ik van papieren wijkkrant overgegaan op een digitale Nieuwsbrief. De bewoners leveren zo her en der een verslagje en klaar is mijn Nieuwsbrief weer.

“Kansen zijn als bussen…” Daar begon ik mee. En eindig ik mee. Maar je moet er wel wat voor doen en de kansen ruiken. Denken in mogelijkheden en kansen. Vertrouwen houden. Ze herkennen of gewoon maar wat uitproberen. Ooit in een bushokje gezeten reed de bus me toch echt straal voorbij. Ik lette even niet op. Dus zwaai als je een bus of kans ziet: hier ben ik…