Lelijk

Laatst zat ik weer eens in de wachtkamer van de huisarts tegenover een mooie buitenlandse vrouw. Haar prachtige schoenen: ballerina’s met sleehak, zachtbeige, maar dan net de kleur die ik mooi vind, vielen me op. Alsof ze aanvoelde dat ik bijna op het punt stond haar daar een complimentje over te geven, begon ze te praten.

Wachtkamergesprekje, lelijk, mooi, ballerina'sZe was hier vanwege een hersenschudding waar ze al dagen last van had – ach ja we zaten er toch voor klachten, dus dat kan wel – en ze had de hele nacht daardoor niet kunnen slapen. Moeilijk voor te stellen omdat ik een fris ogende vrouw zag. Perfect in de make-up en met lange golvende zwarte haren. Tip top gekleed volgens de laatste mode. Ik schatte haar eind dertig. Op de cover van een Magazine zou ze het goed doen. Bijna op de automatische piloot wilde ik haar het advies geven om overdag dan wat rust te nemen.

Ook hierin was ze me voor. “Tja moeder hè met kleine kinderen, geen tijd voor mezelf. Geen tijd voor rust, geen tijd voor stilte”. Ik had met haar te doen. Ik vatte moed en complimenteerde haar met haar schoenen. Bij zoveel narigheid kan dat weleens goed werken. Ze keek trots en blij.

We vergeleken elkaars schoenen. Die van mij waren mijn zwarte ballerina’s met een ieniminihakje. Ik maakte gewag van mijn enkelbreuk van jaren geleden en dat ik zo graag ook zulke mooie sleehakken zou willen kunnen en durven dragen. Maar helaas. Zij meldde dat ze al zo klein is en graag groter wilde zijn. Een echt grappig vrouwengesprek zomaar om de wachttijd te doden en nog plezier aan te hebben ook.

“Mijn man heeft liever dat ik lelijk ben. Maar ik maak me graag mooi”. Zei ze dat echt? Wat bedoelde ze daarmee? De huisarts riep haar binnen. Ik zal het nooit weten.

OK vrouw

Ruim een maand na de documentaire de OK vrouw van Halina Reijn, uitgezonden op 16 mei, Tweede Pinksterdag, ben ik nog steeds onder de indruk van de openheid van Halina. Een nadenker die blijft hangen. Althans bij mij. Zeker nu rond vaderdag. En de kritiek dat het kwetsend is voor de kinderloze bij wie een kinderwens niet vervuld mocht worden, deel ik niet. Ook Halina weet niet of het zou mogen lukken als ze de juiste partner was tegengekomen.

OK vrouw, single, kinderloos, documentaireDat mannen er zoveel kritiek op hebben gehad is misschien te wijten aan het idee dat ze, zelf vruchtbaar, niet verder kijken dan hun neus lang is. Oftewel weinig inlevingsvermogen. De aloude Mars en Venus verschillen. En dat de man die zich geraakt voelt door de docu zich muisstil houdt. Want ja een taboe doorbreekt Halina wel.

En juist als OK vrouw met partner kan ik me verplaatsen in de single vrouw zonder partner, die alleen een kind wil in een relatie. In een gezin. In die single situatie heb ik namelijk ook gezeten. Trouwens in de OK man die dat wil kan ik me ook verplaatsen. En er zijn er meer dan je denkt. Dan je zo op het eerste gezicht zou vermoeden. Diep verborgen onder mogelijke spijt en schuldgevoelens van hoe het leven is gelopen.

Meestal krijg je maar een enkele aanwijzing, maar ik begrijp het meteen. Heb daar een antenne voor. En kom nou niet aan met de uitspraak dat kinderen ook niet zaligmakend zijn. Wat is er wel zaligmakend op deze aardkloot? De lusten en de lasten.

De docu is hier nog te zien voor de geïnteresseerde: *Klik* Ook wil ik een lans breken voor Twittervriendin Carolina Konijn, die zo voortvarend is en een praktijk heeft in het coachen van onder andere de kinderwens bij singles: *Klik*

Een onvervulde kinderwens: in de vele fases van je leven valt er veel over te vertellen. En je gevoelens erover eens te delen. Dat lucht op. Voor vrouwen én voor mannen. De eerste mannelijke variant op deze documentaire ga ik in ieder geval vol belangstelling bekijken. Dat zal pas stof doen opwaaien!

Werk

“Werk ze!” Een normale, vriendelijke bejegening bij het begin van een werkdag. Maar wat als je geen werk hebt? Sta je toch maar alleen zonder deze vriendelijke aansporing. Niet dat je dat zo zult missen, maar werk kun je heel erg missen. En dan heb ik het niet direct over de inkomsten die je erg kunt missen. Dat is weer een ander chapiter.

werk, pensioengat, zingevingDe één is dolblij met al die vrije tijd, de ander weet niet waar hij het moet zoeken van ellende. De één vindt een flinke tuk op de bank zinvolle tijdsbesteding, met als variatie wat spelletjes op FaceBook,  de ander zoekt vertwijfeld naar een zinvolle bezigheid. En vele grijstinten daartussen.

Zelf ben ik gekneisd in zinvolle bezigheden vinden, maar ken ook de wanhoopsdagen. Het wegvallen van mijn bezigheden voor onze wijk, was zo’n treurige tijd. En ik herkende niet direct het rouwproces daarin. Mijn omgeving begreep het niet echt. Ik was mijn nut kwijt, mijn zin, en daarmee werd ik er niet vrolijker op. Lekker hard werken kan zo heerlijk zijn, en mijn ambitie is nooit gedoofd.

Gisteren sprak ik over pensionering met diverse lui. De laatste tijd is dit vaker mijn stokpaardje. Eega begint binnenkort ook aan die leeftijd en is er duidelijk over: ik ga voorlopig lekker door. Werk lekker vinden? Oh ja zekers, als je je werk leuk vindt en je vindt er je bestemming in, waarom niet? Als je – zoals hij – je beleid redelijk zelf kunt bepalen. Al ben je natuurlijk ook weer slaaf van je klant. Maar jij bepaalt de spelregels binnen je toko. De regels binnen de regels. Jij maakt de keuzes.

Ontbreekt het je aan zeggenschap, inspraak en waardering voor je werk: dan kan ik het me levendig voorstellen dat je verlangt naar je pensioen. Waarin niets hoeft en alles mag. Waarin je verlost bent van een onvoorspelbare baas. De pensionering kan dan een zegen zijn. Maar je zou ook zo maar in een gat kunnen vallen. Het valt nog niet mee, jezelf als baas van je tijd te kunnen accepteren.

Daarnaast is het een hele kunst je dag zinvol door te brengen als je niks ‘moet’. En ik denk dat het de kunst is, nog sterker, dat je jezelf wel discipline moet bijbrengen. En dat moet in je zitten. Die ommezwaai valt nog niet mee, weet ik uit ervaring.

De pensioencursussen schieten als paddenstoelen uit de grond.  De zingevingscursussen ook. Ken jezelf en je mogelijk diepverborgen idealen en dromen. Of ga er met hulp naar op zoek. Dan staat je nog een mooie tijd te wachten. Maar wees eerlijk als je je werk mist en zoek daar nieuwe invulling voor.

Zelf heb ik met mijn energiebeperking veel ervaring in het ten volle benutten van de wel aanwezige energie. Ook met de valkuilen. Zal ik vast niet in een pensioengat vallen – als ik dit woord even overdrachtelijk mag gebruiken – mag ik hopen. Maar gelukkig is het nog niet zo ver.

25 Obsessies

Op zondagmiddag 29 mei was onze lang verwachte boeklancering van 25 Obsessies. Inclusief mijn bijdrage, vijfentwintig auteurs in dit boek van Godijn Publishing. Een strakke en geoliede middag met veelkleurige invulling van het begrip Obsessie.

Boeklancering, 25 obsessiesOp weg met eega en buuf reed een snoodaard ons nog bijna in de flanken. Maar ondanks dat  de Tom Tom ermee kapte in de Schipholtunnel, en wij al woorden kregen, hoe verder te rijden, kwamen we dik op tijd in de Stay o Kay op het Timorplein in Amsterdam aan. In Zeeburg. Een grauwe buurt waar ijverig wordt gepoogd de gevels op te leuken.

De zwaar beveiligde ingang doet vermoeden dat er toch heel wat gespuis kan rondlopen. De knaloranje inrichting doet je verlangen naar een zonnebril. Maar eenmaal in het zijzaaltje was het al een vrolijke drukte van belang. Met als gastvrouwelijk middelpunt: Elly Godijn, stemmig in het zwart.

De koffie bleek op, maar werd fluks aangevuld. En al hebben wij een broertje dood aan statafels met barkrukken, veel andere plek was er niet meer. En in de reuring van het moment vergaten we ook weer de ongemakkelijke zit. Wat een heerlijke energie en verwachtingsvolle mensen.

De anderhalf uur, die voor de diverse presentaties stond, werd heel afwisselend ingevuld. Stukje live muziek, schrijvers over het schrijfproces, schrijvers die een tipje van hun sluier van hun verhaal oplichtten, eindredacteur die had zullen voordragen over het redigeerproces, maar in een andere Stay o Kay in het Vondelpark was beland en werd vervangen, het model van de omslag – een van de schrijvers die niet van foto’s houdt – en Elly natuurlijk, die de boel aan elkaar praatte.

En ja toen kwam toch echt het langverwachte moment dat alle vijfentwintig schrijvers naar voren werden gehaald. Een gekrioel van jewelste en moeilijk om alle vijfentwintig gezichten te onthouden. Laat staan met namen erbij te onthouden. Maar wat een trotse en lachende gezichten. Een eer om daartussen te mogen staan.

De boeken en posters werden uit de dozen gehaald en uitgedeeld. Daar stonden we dan alle vijfentwintig. Een tot groep gebombardeerde groep, die elkaar daarvoor niet kenden. Met allemaal dezelfde passie: schrijven. Verenigd in een boek. Een verhalenbundel. Ons boek: 25 Obsessies. Vierentwintig vrouwen met één man.

Op het terras om de hoek kwamen we er weer velen tegen, herkenbaar aan de stapels Obsessies. En na de dringende drankjes en hapjes met een klein spatje regen, reden we vol trots, een Obsessie rijker of armer – net hoe je het wilt zien – huiswaarts.

Recycle

De een moet er niets van hebben en koopt altijd nieuw, voor de ander is het een sport om van oud en afgedankt weer iets nieuws te produceren. Recyclen. Zo is met het invoeren van 10 cent voor een plastic tasje, het gebruik ervan spectaculair gedaald. En schenkt de slimme winkelier nu leuke papieren tasjes bij zijn waren.

Pachira, recycleEega noemt milieubewuste mensen altijd milieuterroristen. Standaard. Maar ook hij gooit tegenwoordig glas in de glascontainer. Over plastic sparen ben ik nog niet uit, sinds ik hoorde dat het succes zo groot was dat er een berg is ontstaan, die men niet aankan. Waar laten ze die berg dan? Voor mijn geestesoog zie ik minstens de Pyreneeën voor me van plastic. Middenin een achteraf weiland. Zonder paadjes of weggetjes om je een weg naar de top te banen. En de verstikkingsdood volgt mocht je je in die berg willen begeven. Een plastic vlag op de top planten zal zeker niet lukken.

Wat ik tegenwoordig wel spaar is kaarsvet. De dikke blokkaarsen branden prachtig met mooie golvende vormen als resultaat, maar ik ken iemand die van die restanten weer kaarsen maakt. Leuk project om die restanten dan weer in een papieren tasje in de meterkast te sparen. Een fluitje van een cent toch?

Vriendin heeft van recyclen al jaren haar levenssport gemaakt en houdt twee keer per jaar van het resultaat een brocante.  Een druk bezochte brocante. Want ze houdt de prijsjes spotgoedkoop. Eigenlijk ook een heel sociaal gebeuren, want ieder die ze kent, project plant, pachira, recyclekomt wel even neuzen of er iets van zijn gading bij zit. En zo wisselt het opgeknapte kastje van ome Arie of de nepoorbellen van oma weer van eigenaar.

Project plant is ook noemenswaardig in dit kader. Onze prachtige yin-yang ‘Rijkdomsplant’ (Pachira) kreeg het van de winter in zijn kop of top, dat ie er mee op wilde houden en zette de herfst in. Geen gezicht die staken zonder blad op een gegeven moment. Maar al vond ik drastisch snoeien de dood in de pot, het is wel gelukt! Je ziet de nieuwe takken en dito mooi glanzende lichtgroene bladeren bij wijze van spreken groeien. Benieuwd waar dit toe leidt. Binnenkort is ie weer op oude kracht zoals op de eerste foto? Of een gedrocht met al die nieuwe takken zoals op bijgaande foto?

Recyclen: doe er iets mee, op je eigen manier! Voor je het weet is het een sport…