Earth Hour

Op zaterdagavond 25 maart 2017, gisteren dus ten tijde van dit schrijven, was het een speciale avond van 20.30 – 21.30 uur. Ik noem het liever lichtjesuur dan Earth Hour. Maar ja Earth Hour is de officiële benaming. En daar doen we het dan maar mee. Want dit klimaatvriendelijke uur gaat nu eenmaal de hele wereld rond. Tijdzone voor tijdzone.

Earth Hour, lichtjesuur, elektriciteitSinds 2009 doet Nederland er aan mee, maar erg bekend is dit fenomeen nog niet, na diverse Appjes naar mijn dierbaren. Een fenomeen dat gisteren zijn 10-jarige lustrum vierde. Gestart door het World Wide Fund for Nature (WFF). En nee de straatlantaarns gaan niet uit en met een rondje wijk zag ik niet dat iemand er verder van wist. Of er geen zin in had.

De bedoeling is dus dat je je lampen op dit uur dooft en daarvoor in de plaats kaarsen aansteekt. Op vrijdag was er een korte aankondiging van wereld Earth Hour op het journaal en tekende ik aan in mijn agenda. Ruim 7.000 steden in 178 landen over de hele wereld doen mee. Ik heb er al eerder aan meegedaan, maar komt toch weer voor mij uit de lucht vallen. Uit het donker in het donker.

Reden Earth Hour

Niet alleen voor mij is dit weer een verrassing maar voor velen. Het simpele lichtjesuurtje om stil te staan bij hoeveel elektra je als huishouden gebruikt en één uurtje per jaar hier even niet aan mee te doen. Voor het milieu. Voor de bewustwording. Voor het zuiniger aan doen. Voor duurzamer energie. Om de opwarming van de aarde te matigen. Voor behoud van deze aardkloot voor de volgende generaties.

Laat ik toch net voor 20.30 uur in mijn agenda kijken en mijn notitie zien! Fluks de vele – tjee zoveel – lampen uitdoen en kaarsen ontsteken. Gelukkig heb ik een voorraadje kaarsen. Wat me opvalt bij ook de laptop dichtklappen, is hoeveel elektriciteit we verbruiken. Missie geslaagd voor mij. Maar ook dat ik toch niet van plan ben de Amerikaanse koelkast en ander slurpend spul uit te doen voor wereld Earth Hour. En dat hoeft ook niet.

De Domtoren in Utrecht en bijvoorbeeld het paleis op de Dam doen mee. Net als de Eiffeltoren en vele andere grote gebouwen en bruggen overal ter wereld. Bij de Brandenburger Tor waren zelfs prachtige kaarslichtjes in de vorm gezet van Earth Hour brandend.  Hoe mooi symbolisch: Brandenburger Tor met brandend kaarslicht. Het zit al in de naam.

Edoch: waarom niet meer bekendheid hieraan geven bij alle gewone mensen, alle gewone huishoudens? Of kunnen de elektriciteitscentrales zo’n massale elektriciteitsdip en daarna toestroom niet aan? Hoe wrang…

Bron: Metronieuws

Bestemming

Heb jij een bestemming? Je kunt direct denken aan een reisbestemming maar ook aan een levensbestemming. Reislustigen hebben doorgaans een bestemming. Een plek die hun doel is. Of de meer avontuurlijke reislustige onder ons heeft meerdere doelen. Meerdere plekken om naartoe te gaan. En de uiteindelijke bestemming is dan weer thuis komen. In je eigen gedoe en in je eigen bed. Vol sprankelende herinneringen of na niet gewenste teleurstellingen. Maar meestal een combi van beide. Zoals het hele leven.

Bestemming, docent, reis“A good traveller has no fixed plans, and is not intent on arriving” Een uitspraak van Lao Tze als quote voor een doorgewinterde avonturier. Met heel veel reiservaring.  Die zelfs geen bestemming heeft. De Mindfulness ten top? Daarvoor ben ik toch ietwat teveel gehecht aan zekerheden. Al vond ik kamperen en rondtrekken heel aantrekkelijk in mijn jonge jaren.

Levenslang leren

Zelfs nog eens de zon achterna gereden als er een wolkje kwam. Letterlijk. In Italië op een bewolkte dag uitstrekkend naar de zon en rustig 5 kilometer verder in de auto als dat vermaledijde wolkje op kwam zetten. Toch een leuk avontuur. Memorabel en vrolijk.

Maar terug naar de levensbestemming. Ik dwaal af. In deze kansrijke wereld, kun je op elke leeftijd nog van bestemming veranderen. Je levensdoel staat niet vast zoals in vroeger tijden. Goed verwoord in de huidige LOI reclame op televisie waarin redelijk jonge kinderen hun droomberoep stellig benoemen en een strak in het pak 40+ heer inclusief stropdas twijfelt wat hij nu weer wil worden. Onze tijdgeest in luttele minuten. Levenslang leren.

Bestemming

Mijn echte levensbestemming is volgens mij het doorgeven van kennis en ervaring. Helaas niet gelukt in het wonder van een kind krijgen en dan opvoeden heet. Laat staan dat we over meerdere kinderen mochten dromen. Heel jammer en pijnlijk ja, maar we staan niet alleen in vervlogen dromen. Daarin kunnen we dan weer een draai maken. Zo dicht mogelijk bij onze bestemming. Hoe zwaar ook. En kan ik er nog vele jaren hopelijk aan werken. Schrijvenderwijs en als docent.

In deze context keek ik toch even meer dan bevreemd op dat de diverse afdelingen en routes in het ziekenhuis waar eega lag – een vervreemdend doolhof op zich – bestemming werden genoemd. Welke zieke manager heeft bedacht dat in een ziekenhuis, waar je niet voor je lol ligt en zo snel mogelijk uit wil, de afdelingen je bestemming zijn? Je einddoel? Zwaar gestoord…

Tijd

Het is een vluchtig goedje: tijd. Soms stroperig en tergend langzaam. Soms snellen de wijzers van de klok alsof ze achterna worden gezeten. En soms staan ze bijna stil. Maar terugkijkend op mijn leven tot nu toe – dat doe ik soms – denk ik totaal cliché: waar is de tijd gebleven?

Tijd, Deens horloge

 

Die schatkist vol ervaringen zijn ergens in de tijd opgedaan. Met hier en daar een onverteerbare brok in mijn rugzakje. Die brok die ik dan weer aan gort probeer te slaan, door de ervaring te beleven, zodat het pareltjes worden in mijn schatkist. Die glanzen en blinken. Maar als brok in mijn rugzak soms nog weleens een berg kan worden. Stap voor stap denk ik dan. Neem de tijd.

Tijdje

Heel prozaïsch in dit verband, had ik al een ‘tijdje’ een nieuw horloge op mijn wensenlijstje staan. En met dat eega toch op moest knappen, en dus tegen zijn zin tijd had, togen we op Valentijnsdag naar de juwelier.

De Deense keuze was snel gemaakt. Ik hou van strak en bijzonder. En daar is de Deen Jacob Jensen toevallig heel goed in. Met als schitterende details een secondewijzer die aan beide kanten bijna even lang is. Bijna, net niet helemaal. Elke vijf seconden elegant verspringend. Of blijkt het een obstinate vier seconden? Ik ben er niet helemaal uit. In plaats van grove cijfers toont ie minimale streepjes. Subtiel. Zwart wit, heel trendy. Twee strak gelijnde verhoginkjes in de witte wijzerplaat.

Pats… daar ging ie

Opgetogen togen wij huiswaarts en vlijde ik voorzichtig de volgende dag voor het douchen het horloge op de wasmand. Pats… daar ging ie. Door de voor mij ongewone rubberen band in plaats van een soepele leren sprong het horloge met het glas naar beneden op de harde wit-marmerkleurige tegels. De tijd stond even stil, als in een stille tocht.

Glasplaat gebroken en een paar uur later, bij de breuk gekomen, stonden de wijzers ook stil. Een trillende secondewijzer was het resultaat. Maar nu, een tijdloze kleine drie weken verder, heb ik weer de tijd! Ben ik weer bij de tijd. Hoewel ie toch wel doorging, ook zonder horloge. Zo vluchtig is het. De juwelier bleek een nieuwe glasplaat te kunnen bestellen en monteren. En vorstelijk hebben ze tot mijn geluk de kosten gedeeld. Tijd, het is me weer duidelijk: een zeer kwetsbaar en kostbaar iets.

Kattige samenwerking

Al eerder heb ik verhaald over onze kat Mara en haar kattige samenwerking. Net als haar moeder Minet wil ze nog weleens een lel uitdelen. Al is ze milder dan haar overleden moeder. En is het mogelijk dat ze met ingetrokken nageltjes een tik uitdeelt.  Een kleine voorwaarschuwing of een lieve aanmoediging. Soms staan haar nageltjes uit. Het is net in welke stemming ze is. Of in welke stemming wij zijn. Je weet het nooit bij poezen.

kattige samenwerking, kattensamenwerking, oude besMara wordt 10 maart aanstaande al 20 jaar jong! Een hele leeftijd voor een kattenbeest. En ze blijft boeien. Want juist zo’n oud besje dat hier ten huize zelfs is geboren, is totaal met ons vergroeid. Ze kent elke gewoonte en vaak heb ik niet eens meteen door dat ze weer heerlijk op mijn schoot is gekropen. Voor warmte, troost of steun. Van haar naar mij of juist andersom? Al heeft ze met onze overleden Lotte, haar vriendinnetje, nooit zo’n innige verhouding gehad als hier op de foto.

Monster zonder –tje erachter

Eega begint gelukkig wat op te knappen en Mara vindt haar rust weer. De dondersteen heeft me menige slaap doen ontberen. In de zorgelijke tijden dat ik er al zo weinig van kreeg. En ja dan vond ik haar een monster zonder –tje erachter. Maar ook zij miste baasje, kon ik bedenken in rustiger tijden.

Katten groeien – figuurlijk gezien – tijdens hun leven. Net als mensen die uit zijn op persoonlijke groei. Levenslange persoonlijke ontwikkeling. Zoals gewenst en nagestreefd op dit hectische westelijke halfrond. We groeien wat af. IJverig trachtend in narigheid een les te zien die we moeten leren. Al heb je er portretten bij die alleen van snerende samenwerking houden. Die ik minder waardeer.

Als oude bes slaapt Mara uiteraard veel. Afgelopen jaar hebben we een modus gevonden in haar kattige samenwerking om mij van mijn slaap te beroven. Met aanhoudend snorharen-geprik in mijn wang.

Kattige samenwerking

Zo neem ik nu haar favo mousse (Gourmet Gold voor de geïnteresseerde) mee naar de slaapkamer en lepel dit in een bakje voor we gaan slapen. Ze stort zich erop alsof ze geen eten krijgt. En eet door ook als het licht uitgaat. Om daarna op mijn zij te springen. Maar ja ik moet mij ook wel weer eens omdraaien. Doof als ze is, is een gesproken woord geen aanrader. En sprong zij in haar jonge jaren bij elke willekeurige beweging schrikkerig direct van ons bed, nu doen we dat anders.

Ik beweeg mij zachtjes zodat ze wakker wordt en van lig- naar zitstand gaat. In het donker nog een heel voorzichtige onderneming. Maar is niet veel beweging voor nodig. Daarna rol ik me zo langzaam om dat ze kan meebewegen. Pootje voor pootje. Tot de slaapstand bij beiden omgedraaid weer intreedt. Een vervolg op vorig jaar mei: *Klik* Haar persoonlijke groei, hier neergetoetst. Onze kattige samenwerking… Onze prachtige kattensamenwerking.

Levenloze dingen

Al eerder heb ik verhaald dat we fan zijn van Boudewijn de Groot. En met zijn nieuwe album is echt opnieuw een hit geboren met het nummer Avond. Hoe wonderbaarlijk na al die jaren dat hij op dit moment ook weer trendy is. Hét woord daarin wat mij triggert is levenloze dingen.

Levenloze dingen, Boudewijn de Groot, AvondDe volledige zin is: ‘En de dingen in de kamer, zouden levenloze dingen zijn, zonder jou’. En ja dit heb ik twee weken geleden helaas vier dagen moeten meemaken met eega in het ziekenhuis. Met hernieuwde enorme bewondering voor alle singles, weduwen en weduwnaars, gescheiden mensen, die het dagelijks en ook nachtelijks moeten meemaken.

Singlestijd

Tja al vergeet ik nooit de acht jaar durende singlestijd na mijn eerste huwelijk. Hoe er niets, maar dan ook niets verandert in je huis en in je leven zonder partner of maatje. Hoe de dingen in de kamer levenloze dingen zijn, zonder jou. Hoezeer je bent ingespeeld op en verbonden met je partner. Hoe zelfstandig je je ook opstelt.

Hoe vanzelfsprekend het in de dagelijkse gang van zaken is dat je beiden je taakjes hebt. Die je als vanzelfsprekend voelt. Maar ruw worden verstoord als de ander, gelukkig in ons geval zeer tijdelijk, niet aanwezig is. Hoe goed dat is om eens mee te maken, omdat het slechts tijdelijk was. De afwas die zich opstapelde, het voor het eerst zelf online bestellen van de weekboodschappen.

Levenloze dingen

Je je zorg om de ander slechts kwijt kunt tijdens bezoekuren. En natuurlijk ook met Appen. Hoe de levenloze dingen echt levenloos zijn. Tot je ze zelf opruimt of verplaatst. En vooral ook de prietpraat- of diepere gesprekjes mist.

Met dat eega gelukkig weer naar huis kwam en we – ongelukkigerwijze halfstok – de vlag hadden uitgestoken, begon het huis weer te leven. Een giller op zich die vlag. Buurman die ons er min of meer geschokt op attendeerde.

65

De slingers kunnen weer opgeborgen worden nu we ze hebben laten hangen tot na zijn mijlpaal 65ste jaardag. Poes Mara komt ook weer in haar normale doen. Ze heeft er een dag of vijf over gedaan voordat ze zich liet aaien door eega. Op de hun gebruikelijke wijze. En eega heb ik geplaagd dat hij wel erg rigoureus bezig is geweest om zijn feestje te annuleren.

Blij dat het huis weer leeft en de levenloze dingen weer leven. Voor wie het nummer Avond van Boudewijn wil naluisteren: *Klik* Mijn ode aan eega! En mogelijk jouw ode aan partner, vrienden of kinderen.