Goud van Oud

Deze week ga ik eens Goud van Oud presenteren. Niet als muziekprogramma maar als ouder edoch nog altijd actueel blog. Volgens mijn statistieken een toppertje, dat ik nu Goud van Oud, keuzestressnaar voor mij ongekende hoogte qua stats ga blazen. Hopelijk als jij meewerkt. 😉 Teruggrijpen naar verleden kan soms zeer heilzaam zijn. En is het onderwerp in deze hectische westerse wereld niet nog altijd actueel?

Goud van Oud blog over keuzestress

Ik heb het over het blog van drie hele jaren geleden alweer. Over keuzestress en de broodnodige opsloomtijd. Wat? Opsloomtijd? Klik maar eens verder hier

Dan houden we het hierbij in deze Goud van Oud blog: kort maar krachtig. De oudjes doen het nog best. Maar heb je wel je wekelijkse portie Mindel. Daar hecht ik aan. Jij ook?

IJsemmer

Marktplaats is Marktplaats niet meer. De commercie heeft de overhand genomen en om koopjes te scoren moet je eerst door tientallen betaalde advertenties scrollen. Al zijn er nog wel koopjesjagers actief, die de boel nog weleens van eieren willen maken. Maar soms is het leuk, zelfs magisch. Zo plaatste ik onlangs eega’s retro ijsemmer in de rubriek Brocante.

IJsemmer, Marktplaats, retroVoor ik over deze ijsemmer ga vertellen eerst even het teleurstellende verhaal van mijn schoenen. Ballerina’s met hogere sleehak dan normaal. Mijn voorkeur voor ballerina’s: *Klik* Helaas had ik na één restaurantbezoek  al dusdanig pijn in mijn enkels dat ik ze te koop zette. In de verwachting er een derde in ieder geval voor terug te krijgen. Nog origineel in doos. Dezelfde dag nog bood een dame € 7. Met de mededeling ze nog diezelfde avond op te willen halen. Joep doei, klinkt als een belediging.

Marktplaats

Nog een paar dagen laten staan op Marktplaats maar er gebeurde niets. Dan geef ik ze liever weg aan bekenden. Rondje bellen en er bleek één gegadigde met dezelfde maat. Op zich leuk te horen welke maat ieder heeft. Interessant want ik had geen idee. Ik let nooit op onderdanen. Binnenkort gaat ze passen. Mocht zij geen bezitster ervan worden: prachtige elegante ballerina zilvergrijs met redelijk hoge sleehak, maat 38. Meld je massaal! Uurtje gedragen, amper mee gelopen.

Maar goed, terug naar eega’s retro ijsemmer. Eerst de kilometers stof verwijderd. Er kwam een puntgaaf exemplaar te voorschijn. Deze hier op de foto. Zwijmel je al mee? Helaas zonder bijbehorende ijstang. Die komt vast nog weleens van onze zolder vandaan. Deze decoratie bloem van Brabantia in de hippe kleuren van de 70-er jaren: oranje en bruin, was op vele huishoudelijke artikelen te vinden. Bijvoorbeeld ook als broodtrommel.

IJsemmer

In de jaren ervoor vond ‘men’ deze kleuren vloeken, vooral omdat er in het midden nog roze was geplaatst. Maar in de recalcitrante 70-er jaren was dit dé uiting om je af te zetten tegen je ouders. Vloekende kleuren werden trend. Ook je kamer in felle kleuren was hip. Nu komt het allemaal weer terug. En genoeg liefhebbers voor deze retro. Zou ik denken.

Op Marktplaats gezet en het bieden kon beginnen. Maar er gebeurde niets. Eindelijk na dagen kreeg ik een vriendelijk berichtje van Annie de Rooy. Ja die! Ze bood er € 4 op. De boel moest verzonden en ze maakte dan ook € 10,95 over, die bij mij de volgende dag werd bijgeschreven. Vriendin die op bezoek was meldde tussen neus en lippen dat haar vriendin dit spul spaarde. Hé?

Er kwam onverwacht een avondlijk telefoontje van diezelfde Annie de Rooy, waarin zij heel vriendelijk vroeg het geld terug te storten, want ze had eenzelfde ijsemmer vlak in haar buurt gevonden. Met ijstang. Lachend heb ik dit toegezegd en vriendin gemaild. Ik gunde het haar vriendin meer voor dit – verbloemend gezegd – zachte prijsje. Annie reageerde blij en dankbaar om zoveel vriendelijkheid. Dus niet meer via Marktplaats. Vriendin kwam onze retro ijsemmer verrukt ophalen met de woorden: magisch het heeft zo moeten zijn…

Poesloos Mara

Door de columns van de afgelopen zes weken heen heb ik het trieste nieuws van het overlijden van ons poezenkindeke Mara al heen gevlochten. En de goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Inderdaad: sinds 15 maart jl. zijn wij poesloos Mara.

Poesloos Mara, laatste daagjes, 20 jaarAch het is maar een dier, hoor je huisdierloze mensen denken. Maar die kennen onze band niet met onze poezen. Mede door ons helaas uitblijven van kinderen. De laatste van ons drietal is ingeslapen. Maar wel voor een poes op superbejaarde leeftijd: 20 jaar en 5 daagjes is ons koekenstaartje geworden. Onze poepchinees.

Al vaker is ze hier voorbij gekomen en heb ik verhalen over haar verteld. Zoals tijdens haar 16-jarige verjaardag: *Klik*  Toen onze grijze prinses Lotte nog leefde. Niet op de hoogte dat Lotte op 1 augustus dat jaar haar finale prikje nodig had.

Poesloos Mara

Dit keer een finaal prikje waarna we nu op 15 maart poesloos Mara zijn geworden. Zo’n moeilijk moment dat we goed hebben doorgesproken met de dierenarts. Op vrijdag 10 maart – haar 20ste verjaardag – werd ze minnetjes. Althans ik vertrouwde het niet helemaal. De dierenarts gebeld en daar ze bekend was met nierproblemen besloten haar artrosedrankje/ pijnstiller dat nierfalen zou kunnen aanwakkeren een weekend lang niet te geven.

Ze beterde niet en maandag werd er bloed geprikt. Haar niertjes bleken nog redelijk in orde en de volgende dag zou met het overgebleven bloed haar leverfunctie getest worden. De uitslag was zodanig slecht dat we gezamenlijk tot een echo hebben besloten. Er was nog een kans op een ontsteking van de galwegen en dat zou behandelbaar zijn.

Nog één dagje

Helaas bleken er levertumoren te zitten en was haar maagwand verdikt wat ook op maligne wees. Vandaar dat ze zo ziek oogde. Maartje was verschrikkelijk misselijk. Inmiddels at en dronk ze niet meer. Een veeg teken aan de wand. We overlegden met de dierenarts. Je wilt het beste voor je poezenkindeke. We zouden haar nog één dagje meenemen naar huis. Wel na een pijnprikje en prikje prednison.

Ze leefde zodanig op dat ze de horde bank plus op de hoge rugleuning springen met gemak nam. Bedelend – zoals haar gewoonte was – om kriebeltjes van baasje in deze positie. Het was de laatste keer dat zij deze normale exercitie uitvoerde. Waar we gewoonlijk niet bij stilstonden. Dat bij Mara hoorde. Waar door eega altijd gehoor aan gegeven werd.

Na een half doorwaakte nacht, waarbij zij nog op mijn zij had liggen slapen, zo gezellig, ging ze om 6 uur ’s ochtends naar beneden. Ik ook. Ze sprong nog op mijn benen. Genoeglijk hebben we anderhalf uur zo gelegen. En toen ze op haar lievelingsplek onder de salontafel ging liggen ben ik mijn bed maar weer gaan opzoeken.

Onwezenlijke dag

Poesloos Mara, 20 jarige poesDie dag was een rare dag. Een onwezenlijke dag. Buuf die met tranen nog even afscheid kwam nemen. Ze had het door. Elke keer weer als ik een foto van haar nam keek ze mooi in de camera. Ontsloot haar slapende oogjes. Maar de aangeboden snoepjes hoefde ze ook niet meer. Ze leek niet echt pijn te hebben, maar ja huisdieren tonen niet snel pijn. Ze was wel ziek en misselijk. Haar slikkende tongetje verraadde dat. De dag kroop voorbij en snelde voorbij. Intense samenballing van emotie. Om 17 uur zou de dierenarts langs komen. Thuis in haar eigen omgeving. We waren er klaar voor. Hoewel kun je daar klaar voor zijn?

Eega was al thuis vóór de dierenarts. Extra aaitjes. We hebben wat gepraat en ik had op één kaars na al heel wat kaarsen branden. De dierenarts tikte zachtjes tegen haar achterkantje op mijn verzoek waardoor ik haar onder de salontafel vandaan kon tillen. Wat was ze in korte tijd vermagerd. Ik tilde haar op haar troon op de bank. Een kussen met twee opgevouwen plaids. Haar tweede lievelingsplek.

Ze keek me nog even indringend aan en ik knikte dat het goed was. De spuit werd klaargemaakt. Als reflex probeerde ze nog een halfslachtige poging om van haar troon te springen, maar was met één vinger tegen te houden. En ja ze werd heel snel slap. Binnen de vijf minuutjes luisterde de dierenarts of haar hartje nog klopte maar dat was al niet meer zo. Ik stak de overgebleven kaars aan. De dierenarts zei: mooi gebaar, de cirkel is rond. Hier geboren hier overleden. Ik bleef maar aaien. Nog net niet poesloos Mara… Of toch wel?

NB: Lotte’s in memoriam boekje om háár bijzondere leven te gedenken en hier te klikken voor pdf.

Concentratie

Het eerste dat je verliest bij sores, is je concentratie. De focus die je normaal op je dagelijks leven en werk hebt kost moeite, gaat langzamer en je bent afwezig. In je hoofd druk en warrig en focussen kost moeite. Iets waar je normaal niet bij stilstaat en vanzelf gaat is op zo’n moment lastig.

Concentratie, Aandacht, focus, emotiesAlles waar je je aandacht aan geeft groeit. Maar op zo’n moment groeit alleen de onrust. En voor je het weet zit je in een negatieve spiraal. Maar is dat zo negatief of zijn er emoties die op de voorgrond staan? Gehoord willen worden. Serieus willen worden genomen?

Concentratie

Ik pleit voor dat laatste. Doe wat met die zogenaamde negatieve emoties. Ertegen vechten is heel lastig en kost bakken energie. In de eerste plaats erkennen dat je concentratie op een lager pitje staat en proberen de lat wat minder hoog te leggen is al een hele stap voorwaarts. De boog kan niet altijd gespannen staan.

Het wonderlijke is dat de mooiste kunst vaak in enorme dalen van je leven ontstaan. Niet dat we allemaal kunstenaar kunnen worden, maar creatief bezig zijn vanuit je hart kan een enorme uitlaatklep zijn. Geen wonder dat bloggers melden dat de blogs die ze geschreven hebben vanuit hun hart, vanuit hun emoties vaak bijzonder snel geschreven zijn en ook nog tot hun verbazing het best worden gelezen. Het had ze geen enkele moeite gekost. Ze waren optimaal geconcentreerd…

Boos, verdrietig, leeg, frust, of chaggi? Geef er eens aan toe. Niet dat je met een donderwolk gezicht rond moet lopen, maar geef er in alle rust en stilte eens aan toe. Waar komt het vandaan? Schrijf, ga wandelen, hak hout, schilder of knutsel wat in elkaar. Zomaar wat ideetjes. Je kent je eigen manier, je eigen uitlaatklep het beste.

Inspiratie

Zo had ik ooit ten tijde dat mijn vader net was overleden en ik dacht dat het nooit meer goed zou komen met me, zo verdrietig en boos als ik was, een groepswandeling met meerdere opdrachten. Ik had er totaal geen zin in. Het was ten tijde van Pasen. Eén van de opdrachten was inspiratie op te doen in de etalage van een reiswinkel. Die bestonden toen nog. Terug op honk diende je met waterverf iets met die inspiratie te doen.

Ik voelde me meer dan eenzaam en alleen en had een tropisch onbewoond eiland gezien met slechts één palm en veel golvende zee er omheen. Hoe mooi vertolkte dat mijn gevoelens! Dus mijn hele ziel en zaligheid in dat schilderijtje gelegd. Wie schetst mijn verbazing dat ik de eerste prijs won? Een megagroot paasei. Nog lekker ook.

Concentratie: het ligt er maar aan, waar je hart zit. Ga eens van het gebaande pad af. Doe eens iets anders. En lees hier dan ook maar meer: *Klik*

Opruimwoede

Een nieuwe lente een nieuw geluid. De lente begon bij ons met opruimwoede. Nou kunnen we ons daarin de komende weken nog wel uitleven, want vele hoeken, hoekjes en kasten zijn totaal dichtgeslibt.

Opruimwoede, rouw, opgeruimd hoofdHet begon met de volgestapelde bedekselde boxen verbandmiddelen van eega. Die hoeken kunnen leeg! De apotheek werd al meer overdadig met de bestellingen. Of was het de huisarts? Met als gevolg dat toen de wondjes van het akelig open been van eega na een maand zwachtelen weer netjes waren toegegroeid er een enorme stapel nog te gebruiken over was.

De apotheek vernietigt zelfs nieuwe verpakkingen medicijnen die over de toonbank zijn gegaan dus daar hoef je het niet heen te brengen. Na enige telefoontjes bleek wondverpleegkundige gelukkig graag een extra voorraadje te hebben. Dus gul geschonken.

Dichtslibben

Na ook nog ziekenhuisopname eega slibben de dozen medicijnen echt dicht. Een oplossing hebben we hier nog niet echt voor gevonden, want voorraad blijft belangrijk. De apotheek blijkt vaak zo zuinig in te kopen dat je dan weer dagen moet wachten op je bestelling.

En nu poezenkindeke Mara helaas is overleden een maand geleden slaat de opruimwoede echt toe. Voer, dieetvoer, medicijnen, snoepjes, Feliway (rustgeurtje) in een tas verzameld en met uiterst zwaar gemoed naar het dierenasiel gebracht, die medewerkers heeft die alles op dat gebied kunnen gebruiken. De nalatenschap van 20 hele jaren en 5 daagjes kameraadschap en liefde, een derde van mijn leven, in slechts één papieren tasje. Ook dat hoort bij rouwen.

Opruimwoede

Mijn zware gemoed tijdens dit ritueeltje leek te zware vormen aan te nemen en bleek alras longontsteking. Pfoe hee ik ging eega achterna, maar gelukkig zonder opname. Nu aan de beterende hand gelukkig maar ook weer onverdoofd een poliep uit mijn baarmoeder verwijderd. Een zwaar pijnlijke aangelegenheid. 2017 is echt niet ons jaar. Hopen op betere voortgang vanaf nu bezweer ik!

En met die bezwering weer opruimwoede. Je moet ergens beginnen. Dus eega beneden en ik boven. Tassen vol verscheurde te oude administratie. Maar ook pareltjes van ontdekkingen! Zoals foto zakenpartner en hoogtepunten uit vervlogen jaren gebundeld. Om even bij weg te mijmeren. En ook deze dag te willen eindigen met een opgeruimd hoofd na de opruimwoede!