Levenloze dingen

Al eerder heb ik verhaald dat we fan zijn van Boudewijn de Groot. En met zijn nieuwe album is echt opnieuw een hit geboren met het nummer Avond. Hoe wonderbaarlijk na al die jaren dat hij op dit moment ook weer trendy is. Hét woord daarin wat mij triggert is levenloze dingen.

Levenloze dingen, Boudewijn de Groot, AvondDe volledige zin is: ‘En de dingen in de kamer, zouden levenloze dingen zijn, zonder jou’. En ja dit heb ik twee weken geleden helaas vier dagen moeten meemaken met eega in het ziekenhuis. Met hernieuwde enorme bewondering voor alle singles, weduwen en weduwnaars, gescheiden mensen, die het dagelijks en ook nachtelijks moeten meemaken.

Singlestijd

Tja al vergeet ik nooit de acht jaar durende singlestijd na mijn eerste huwelijk. Hoe er niets, maar dan ook niets verandert in je huis en in je leven zonder partner of maatje. Hoe de dingen in de kamer levenloze dingen zijn, zonder jou. Hoezeer je bent ingespeeld op en verbonden met je partner. Hoe zelfstandig je je ook opstelt.

Hoe vanzelfsprekend het in de dagelijkse gang van zaken is dat je beiden je taakjes hebt. Die je als vanzelfsprekend voelt. Maar ruw worden verstoord als de ander, gelukkig in ons geval zeer tijdelijk, niet aanwezig is. Hoe goed dat is om eens mee te maken, omdat het slechts tijdelijk was. De afwas die zich opstapelde, het voor het eerst zelf online bestellen van de weekboodschappen.

Levenloze dingen

Je je zorg om de ander slechts kwijt kunt tijdens bezoekuren. En natuurlijk ook met Appen. Hoe de levenloze dingen echt levenloos zijn. Tot je ze zelf opruimt of verplaatst. En vooral ook de prietpraat- of diepere gesprekjes mist.

Met dat eega gelukkig weer naar huis kwam en we – ongelukkigerwijze halfstok – de vlag hadden uitgestoken, begon het huis weer te leven. Een giller op zich die vlag. Buurman die ons er min of meer geschokt op attendeerde.

65

De slingers kunnen weer opgeborgen worden nu we ze hebben laten hangen tot na zijn mijlpaal 65ste jaardag. Poes Mara komt ook weer in haar normale doen. Ze heeft er een dag of vijf over gedaan voordat ze zich liet aaien door eega. Op de hun gebruikelijke wijze. En eega heb ik geplaagd dat hij wel erg rigoureus bezig is geweest om zijn feestje te annuleren.

Blij dat het huis weer leeft en de levenloze dingen weer leven. Voor wie het nummer Avond van Boudewijn wil naluisteren: *Klik* Mijn ode aan eega! En mogelijk jouw ode aan partner, vrienden of kinderen.

Appverslaafd

De wereld lijkt al vluchtiger in contact! Ik vraag me af of dat een goede ontwikkeling is. Vooral door het gebruik van de sociale media is liken, een smiley of een hartje weer het sein dat er genoeg aandacht aan je is besteed. Kort en bondig, kost weinig tijd, is efficiënt en je hoeft je niet echt te verdiepen in de zender. We kunnen door met positieve energie steken in onszelf. Je zult het maar hebben dat je Appverslaafd bent. Over de integere niets dan goeds.

Appverslaafd, kort en bondig, vervanging?Zelf heb ik sinds een tijdje ook Apps op mijn mobiel: een uitkomst in barre tijden. Waarbij je de ander niet stoort als het de ander niet uitkomt. Een aanvulling dus, maar geen vervanging! Afgelopen week met eega, tot onze grote schrik zwaar ziek in het ziekenhuis, een ware uitkomst met hem. Tot laat in de avond, konden we, zonder zijn kamergenoot te storen, nog Appen. Iets geruster richting bed voor de broodnodige slaap.

“Heb je al geAppt”

Maar was het eerder: “heb ik al op je mail gelezen”, als je iets live of telefonisch aanhaalt, nu is het: “Heb je al geAppt”. Niet doorvragend naar de details die zo in de weg kunnen zitten. En lange mails worden helemaal niet meer gelezen op de verschillende varia aan foons. Na de eerste alinea denkt men dat het is afgelopen met het bericht. Achter je laptop of achter je comp lijkt uit de mode. Lijkt een bezoeking, een last.

Vriendin is sinds kort ook aan de App en meldde bezorgd dat ze niet van plan is haar leven door haar nieuwverworven foon te laten beheersen. En ja voor je het weet bekijk je hem vaker dan gedacht. Tijdens je favo programma op tv of erger: tijdens een gezellig bezoekje. Op mijn relativerende opmerking dat dit alleen geldt voor de jonge generatie, meldde zij dat onze generatie ook Appverslaafd blijkt. Langzaam maar zeker. Althans dat is haar ervaring.

Niet Appverslaafd

Eega hoef ik nu niet meer te Appen gelukkig. En we zijn er niet Appverslaafd door geworden. Al moeten we beiden bijzonder bijkomen en moet hij beteren na zijn afschuwelijke benauwde en benauwende avonturen. Iets wat hem logischerwijze niet gemakkelijk afgaat en erg tegenvalt.

Terug naar het schermpje: in de vernauwende cocon van de foon bekijken is er geen aandacht voor je omgeving. Geen aandacht voor het hier en nu. Geen moderne Mindfulness. Slechts voor het wondere schermpje. Die een aanwinst kan zijn om je in verre verten even dichtbij elkaar te voelen. Maar toch geen vervanging? Je zal het maar zijn: Appverslaafd… Zijn daar al therapieën voor?

Ruis

Een van de reacties kortgeleden op mijn blog ‘Zeegedachten’ van ons aller trouwe Zadeltas was dat hij lang geleden op tropische stranden graag zijn eigen gedachten wilde horen door in een mooie grote schelp te luisteren. Ach… alleen ruis!

Ruis en ruis, schelp, communicatie

 

Lachen en ik zag het helemaal voor me. In de tropische schelp kun je alleen de zee horen. Leuk dat hij dit ruis noemt. Ja zo kun je het ook horen. En over dit woord kun je lekker doordenken. Ik schreef in mijn reactie al dat dit woord me triggerde.

Grote schelp

Opa zaliger, van moeders kant, had ons een prachtige grote schelp nagelaten. Geen idee wie hem nu in zijn bezit heeft. Als ik het moet omschrijven leek het op een vergrote halfedelsteen: de tijgeroog. Créme met bruine vlekjes. En daar mochten we van Pa en Ma als kinderen op hoogtijdagen naar luisteren. Dat was een klein feestje want daarin hoorde je de zee in onze toentertijd bosrijke omgeving!

Met googlen zie ik dat de kleine soorten als kaurie munten werden gebruikt in vroegere donkergrijze tijden. Als geld dus. En de behuizing is van de tijgermossel. Zit ik toch niet zo gek met die tijgeroog halfedelsteen…

Maar we hadden het over ruis. Er zijn vele soorten ruis. Die van een slecht afgestelde radio of televisie. Vroeger vaker dan heden ten dage. Ruis in je gedachten. Dat je er net niet echt helemaal bijkomt met woorden geven aan een gedachte. Ken je dat? Dat halfbewuste of zelfs onbewuste dat triggert.

Ruis

En wat dacht je van ruis in je communicatie met iemand? Gruwel van de communicatieadviseur. En vaak lastig uit te leggen. Het lekker langs elkaar heen praten zonder de ander te snappen. Of dat de ander jou niet snapt. Vaak aanleiding voor humor. Cartoons maken er veel gebruik van.

Met een hoofdletter geschreven denk ik aan dé vader van de quizmasters: Willem Ruis. Die elke televisieregel destijds aan zijn laars lapte en waar je voor thuis bleef om naar te kijken. Tig malen gekopieerd en nog steeds actueel. Die zo plotseling en jong aan zijn einde kwam.

En voor nu gokkend dat deze gedachtespinsel over ruis helder en geruisloos overkomt…

Verdraaid

Vanmorgen maakte ik langs mijn toetsenbord een onverhoedse beweging met mijn hand. En met de trouwring van mijn vaderlief om schampte ik wat toetsen. Verdraaid! Een verdraaid beeld op mijn monitor…

VerdraaidTjee wat toetscombinaties uitgeprobeerd en uiteindelijk maar met verdraaid hoofd, op opnieuw opstarten klikken. Dat ging nog niet zo gemakkelijk. Maar nee opnieuw dat beeld dat langgerekt naar links stond, 90 graden gedraaid. Of totaal verdraaid. Het is maar hoe je het wil zien. En slecht te gebruiken. De muiswijzer ook amper te bedienen. Zo heb je een heel andere kijk op je scherm.

Toetscombinaties

Er zat niets anders op dan beneden mijn laptop aan te zetten. En op Google te zoeken. Ooit wist ik veel toetscombinaties uit mijn hoofd, maar dat is weggezakt in mijn grijze hersenmassa. “Wat je niet gebruikt zakt weg”, blijft nu eenmaal verdraaid actueel. En zeker met computers. En hun trucjes.

Google meldde over dit probleem acuut een goed leesbaar artikel van Seniorweb. En mijn grijze hersencelletjes gingen op alert. Er was een makkelijke manier met de pijltjes, maar ook een moeilijke manier via configuratiescherm en dan beeldscherm.

Verdraaid

Hopend dat ik dit laatste niet hoefde uit te voeren, met die verdraaide cursor en daardoor onhandige muisbewegingen, toog ik naar boven met de toetscombinatie stand-by. Het lukte niet direct, maar het beeld versprong wel lekker. Je zou er een dansje mee kunnen uitvoeren! Misschien los dansen of zelfs een Quick Step.

Als linkertoetscombinatie lukte het niet. Maar als rechtertoetscombinatie ging het prima. En kun je ook lekker mee spelen. Probeer maar eens… Ctrl-Alt-pijltje. Verdraaid!

Ruud de Reiger

Schrijf ik nu over een kinderboek? Jazekers omdat dit kinderboek gaat over de dieren in ‘ons’ stadspark: Kweeklust. Kweeklust is een aparte naam die je niet gauw vergeet. Want wat wordt daar gekweekt? Nou onder andere waren de dieren in dit park boeiende bron van inspiratie voor wijkgenoot Alexander over de hoofdpersonen: Ruud de Reiger en de Koele Kikker. Pret met een rare vogel en zijn parkvriendjes… Of zijn het de hoofddieren?

Ruud de Reiger, kinderboek maar ook voor volwassenenKinderboeken kunnen zo mooi zijn dat het je als volwassene ook meeneemt in het verhaal. Maar niet alleen het verhaal, de prenten zijn ook zeer te appreciëren. Lange tijd heb ik gesmuld van boeken voor en over jongeren van 18+. De Lemniscaat serie. Met de liggende acht als logo.

Maar nu werd enkele maanden geleden mijn aandacht getrokken door een nog te drukken voorleesboek voor kinderen van 4+ dat speelt in óns park. Via crowdfunding probeerden de schrijver Leo Alexander Schlangen en zijn partner die de illustraties ontwierp: Jenny de Bruin dit boek te realiseren.

Saai stadspark?

In een goede bui doneerde ik met als tegenprestatie dat ik het boek zou ontvangen als ze genoeg bij elkaar haalden. De donaties stroomden binnen en overtrof hun stoutste verwachtingen. Ik was benieuwd hoe ze boeiend zouden kunnen vertellen over een dierenrijk zo saai als in een stadspark?

Ik kan je vertellen dat het ze is gelukt! Gisteren heb ik ‘Ruud de Reiger en de Koele Kikker’, hoogstpersoonlijk door de schrijver zelf aan de deur uitgereikt, mogen ontvangen. De acht winterse verhalen heb ik verslonden. Nauwgezet heb ik genoten van de dromerige prenten.

Ruud de Reiger

Wat dacht je van personages als Minie de Meerkoet, Mijnheer de Meeuw, Kees en Karel Kauw, Carry de Kanariepiet, die ontsnapt is en de weggevlogen naar warmer oorden Zara en Zeno Zwaluw? En allemaal beschreven vanuit het gezichtspunt van Ruud de Reiger.

Zelf had ik bij de titel direct associaties hoe de Koele Kikker kon ontsnappen om een lekker hapje te worden voor Ruud. Dat triggerde me wel. Maar daar gaan deze avonturen echt niet over. Leerzaam, boeiend en om even mee te dromen in de leefwereld van Ruud de Reiger. Bij elke reiger die ik voortaan zie, en zeker in park Kweeklust, zal ik hardop vragen: “Ben jij Ruud?”. Hoor ik “Okidoki” dan is het hem!