Ruud de Reiger

Schrijf ik nu over een kinderboek? Jazekers omdat dit kinderboek gaat over de dieren in ‘ons’ stadspark: Kweeklust. Kweeklust is een aparte naam die je niet gauw vergeet. Want wat wordt daar gekweekt? Nou onder andere waren de dieren in dit park boeiende bron van inspiratie voor wijkgenoot Alexander over de hoofdpersonen: Ruud de Reiger en de Koele Kikker. Pret met een rare vogel en zijn parkvriendjes… Of zijn het de hoofddieren?

Ruud de Reiger, kinderboek maar ook voor volwassenenKinderboeken kunnen zo mooi zijn dat het je als volwassene ook meeneemt in het verhaal. Maar niet alleen het verhaal, de prenten zijn ook zeer te appreciëren. Lange tijd heb ik gesmuld van boeken voor en over jongeren van 18+. De Lemniscaat serie. Met de liggende acht als logo.

Maar nu werd enkele maanden geleden mijn aandacht getrokken door een nog te drukken voorleesboek voor kinderen van 4+ dat speelt in óns park. Via crowdfunding probeerden de schrijver Leo Alexander Schlangen en zijn partner die de illustraties ontwierp: Jenny de Bruin dit boek te realiseren.

Saai stadspark?

In een goede bui doneerde ik met als tegenprestatie dat ik het boek zou ontvangen als ze genoeg bij elkaar haalden. De donaties stroomden binnen en overtrof hun stoutste verwachtingen. Ik was benieuwd hoe ze boeiend zouden kunnen vertellen over een dierenrijk zo saai als in een stadspark?

Ik kan je vertellen dat het ze is gelukt! Gisteren heb ik ‘Ruud de Reiger en de Koele Kikker’, hoogstpersoonlijk door de schrijver zelf aan de deur uitgereikt, mogen ontvangen. De acht winterse verhalen heb ik verslonden. Nauwgezet heb ik genoten van de dromerige prenten.

Ruud de Reiger

Wat dacht je van personages als Minie de Meerkoet, Mijnheer de Meeuw, Kees en Karel Kauw, Carry de Kanariepiet, die ontsnapt is en de weggevlogen naar warmer oorden Zara en Zeno Zwaluw? En allemaal beschreven vanuit het gezichtspunt van Ruud de Reiger.

Zelf had ik bij de titel direct associaties hoe de Koele Kikker kon ontsnappen om een lekker hapje te worden voor Ruud. Dat triggerde me wel. Maar daar gaan deze avonturen echt niet over. Leerzaam, boeiend en om even mee te dromen in de leefwereld van Ruud de Reiger. Bij elke reiger die ik voortaan zie, en zeker in park Kweeklust, zal ik hardop vragen: “Ben jij Ruud?”. Hoor ik “Okidoki” dan is het hem!

Zout

In de hypes van de voedingsmiddelen is zout ook in de ban. Allerlei fabrikanten luisteren daarnaar en volgen de zout-minderen-trend. Zo begreep ik al niet dat ik, als beleg op brood, zo’n behoefte had aan de zoute variant als rauwe ham. Tot mij ter ore kwam dat er tegenwoordig minder zout wordt meegebakken in het brood. Een aha-momentje…

Zout, bremzout, smakeloosGisteravond hadden eega en ik het over zout toevoegen bij de tegenwoordig smakeloze chips. Hij verhaalde dat er vroeger in de zakjes Smith chips – het zogenoemde zakje met de rode ruit – een piepklein zakje zout zat dat je naar eigen behoefte kon toevoegen aan de chips. Ideetje voor de huidige fabrikanten? Zelf heb ik die herinnering niet, maar eega is ook net een paar jaartjes verder in zijn leven dan ik.

Bloeddruk

Wel weet ik dat ik naar aanleiding van ex, die in het grijze verleden al ex was, ik destijds zoutarm ging koken. Ex had last van zijn bloeddruk gekregen dus dat werd noodzakelijk. Binnen de kortste keren kreeg ik ook last van mijn bloeddruk, met dezelfde symptomen, dus toog naar mijn huisarts. En die constateerde een forse… onderdruk. Met als stellig advies om weer mijn normale hoeveelheid zout toe te voegen, ging ik wel zoutarm koken, maar hanteerde op mijn bord het zoutvaatje voortaan weer kwistig. En ziedaar ik knapte zienderogen op.

Palief deed in zijn werkend leven warm werk. Hij hanteerde de persen om mantels kreukvrij te krijgen. Niet zijn ideaal maar in de na-oorlogse dagen vroeg men niet, zoals nu, naar idealen en dromen. Op tropische dagen transpireerde hij dus overvloedig. Samen met zijn collega’s kreeg hij dan grote zakken ultra zoute drop. Waardoor er niemand flauw viel. Tot vanwege bezuiniging de drop voor zijn baas te ‘duur’ werd. Regelmatig moest er daarna iemand worden opgeraapt en opgepept.

Bremzout

Zelf toevoegen van zout is nog een kunst apart. Bremzout is ook niet te eten. En voor de duidelijkheid: ook niet gezond. Mijn smakeloze AH chips van laatst had ik echt te kwistig bestrooid. Met als gevolg dat ik de kraan leeg dronk. Zie je het voor je?

Zout minderen als trend? Zoals altijd weer: luister naar je eigen lichaam. Niet voor niets wordt iets positief pittigs het zout der aarde genoemd…

Zeegedachten

Afgelopen nacht kwam de Dagelijkse Gedachte binnen in mijn mailboxje met: “Wees als de zee: neem op gezette tijden afstand om daarna vernieuwd en overvloedig terug te keren”. Van Gerda Posthumus Eilanddichter Vlieland NL. Hoe toepasselijk zo’n zeegedachte net in het nieuwe maagdelijke jaar 2017 vol dromerige gedachten. Vol toekomstplannen makend. Vol onbestemds.

Zeegedachten, nieuwjaarsvirusWas ik vorige week besmet met het oudjaarvirus, heel volgend ben ik nu besmet met ons mondiaal Nieuwjaarsvirus. Met nu dus zeegedachten. Deze uitspraak spreekt mij aan. Ondergedompeld rond Kerst met kneuterige rommeldingen en afstand nemend van elke dagelijkse beslommering, blijkt het een vruchtbare tijd voor ons geweest.

Zowel voor eega als voor mij. Eega’s wonden helen momenteel beter en sneller dan verwacht, mede doordat hij zijn been flink rust heeft gegeven. En ik heb tot mijn verrassing duidelijke mails kunnen schrijven met waar ik me dit jaar mee wil bezig houden. Benieuwd wat er uitkomt. Maar ja wie kan in de toekomst kijken?

Ook hebben dierbare en ik na Nieuwjaar onze mooie voornemens woorden kunnen geven. Met sluimerende zeegedachten met eb rond Oud en Nieuw zijn we nu verrassend eensgezind in ons voornemen ons zoveel als mogelijk is te omringen met aardige mensen. En onze bezigheden te begrenzen. Daadwerkelijke voornemens. Daadwerkelijke zeegedachten.

Zelf ben ik vast van plan weekjes afstand nemen in te lassen. Of we nu op vakantie gaan of niet. Je weet het hè? Mijn favoriete uitspraak is dat rust niet roest. Broodnodig op zijn tijd. En nu weer bewezen vruchtbaar. Dan kunnen we weer volop aan de gang tijdens vloed. De zee is wijs. Die uitgewerkte zeegedachten zijn zo gek nog niet.

Sprong

Met de laatste tikkende uurtjes voor de sprong in het ongewisse: anno domini 2016 naar anno domini 2017, zit ik hier fris gedoucht met natte haren een beetje te rillen. In de verte gedempt klinkende knallen. Blij toe dat er geen jongeren meer in deze wijk zijn, die vuurwerk werpend rondrennen. De nieuwste jonge generatie alhier is daarvoor nog te jong. En de generatie daar net boven weggetrokken uit de wijk.

Oud en Nieuw, sprong, afsprong naar 2017Onze bes poes Mara heeft haar 20ste kerst zowaar gehaald en ligt lekker beneden op haar troon te knorren. Doof en wel trekt zij zich weinig aan van knalgeluiden. Maar zij is wel de reden dat we niet op pad gaan. Ze zou kunnen schrikken om 0:00 uur naar de grote sprong. Voorgaande jaren zich verstoppend in kelderkast of op zolder.

Mijmerend zie ik hoogte- en dieptepunten. Zoals in ieder leven. Maar er echt over doordenken heb ik momenteel geen zin in. Hoe gebruikelijk ook rond Oud en Nieuw. Ik laat het allemaal een beetje over me heenkomen. Straks de nostalgie van Toon Hermans op tv. Daar gaan we naar kijken! De laatste show van Claudia de Breij was me te schreeuwerig en zichzelf constant overschreeuwend. Haar boodschap komt bij mij dan niet aan. Ik vraag me dan af wat erachter zit. Hoe mooi haar liedje: “Mag ik dan bij jou?” ook is.

Prioriteiten en keuzes

Volgend jaar – hoe klinkt dat – ik bedoel morgen en daarna, ga ik keuzes maken. Waar ik nu naar toe groei. Die me nog niet helemaal helder voor de ogen staan. Of voor de bril zoals collega altijd opmerkt. In vrijwilligerswerk oftewel waar liggen nou feitelijk mijn prioriteiten op dat gebied?

Stress en verdriet genoeg gehad afgelopen jaar. Vooral door de mislukte EMDR. Al waren er gelukkig ook hoogtepunten als de lancering van een verhalenbundel waarin mijn verhaal mocht verschijnen. En eega zorgde in het staartje van dit jaar nog voor figuurlijk vuurwerk door een open been als diabeet en daardoor wijkverpleging om de dag.

De sprong naar 2017: feitelijk is het maar een dag, enkele uren, een minuut zelfs. En toch word ik meegesleept door het oudjaarvirus. En maak me hiermee klaar voor de afsprong.

Een positieve sprong gewenst naar een mooi en vitaal nieuw jaar in een krachtige balans!