Sleutel

De sleutel naar je hart is soms een hele zware. Zo’n middeleeuwse grote roestige zie ik voor me aan een gigantisch grote en zware sleutelbos. En als je het overlaat aan een ander om die sleutel op jouw slot te vinden kom je soms toch echt bedrogen uit. De muur rond je hart te openen. Want ja hoe kwetsbaar is je hart. Maar hoe fijn als deze geopend wordt.

Sleutel, op slot, middeleeuwsMinder prozaïsch vonden we van de week bij het poetsen van de hal op zolder – jaja het was er eindelijk weer eens tijd voor – tot onze verbazing een sleutelbos. Het leek een Turkse met een mooi kleurig stoffen steel, waarboven een koperen beslagen driehoek en ertussen een glazen kraal. Nee niet de kraal om het boze oog af te weren. Die is pauwblauw met een wit oog. Dit was een doorzichtige glazen.

Dik onder het stof

De bos had drie sleutels en een blauwe onduidelijke opener van iets. Iets met aan twee kanten twee tandjes. Behalve die sleutelhanger dan, die de herkomst verraadde. De bos lag dik onder het stof van de wateropvangbak onder de wasmachine. Deducerend vlak naast de cv-ketel dus aldus zou die wel eens verloren kunnen zijn door een cv-monteur.

Fluks het cv-bedrijf gebeld, die ontdekte dat de laatste monteur – laten we hem Ruud noemen – voor onderhoud in maart was geweest. En ondanks zijn vakantie kwam Ruud alras aan de deur. Want ja hij was een sleutelbos kwijt geraakt. Maar nee dit was helaas niet de zijne. We hebben zelfs nog gepast of die sleutel in ons slot gewurmd kon worden, maar nee dat was niet zo, wat ik al verwachtte.

Sleutel naar je hart

Onder protest nam Ruud de sleutelbos mee om zijn Turkse collega’s na de vakantie deze sleutels te tonen. Ik kon niet anders bedenken dan dat die van een monteur moesten zijn. Maar dan moet deze collega misschien wel vorig jaar maart geweest zijn en zal hij toch echt inmiddels wel een goede oplossing hebben gevonden voor het verliezen ervan. Toch zal hij blij zijn met in ieder geval de sleutelhanger schat ik in.

De sleutel naar jouw of andermans hart kun je ook verliezen in de hectiek of sleur van het dagelijkse leven. Of terugkrijgen als je die hebt weggegeven of verloren. Op elk slot past immers een sleutel. Wat een feest als die toch weer blijkt te passen. Na al het stof dat er inmiddels overheen is gevallen.

Juiste persoon: oproepje

”Veel te veel mensen zijn op zoek naar de juiste persoon, in plaats van te proberen zelf de juiste persoon te zijn.”
Gloria Steinem
De dagelijkse gedachte van woensdag 5 juli. Hoe mooi! Wat lofwaardig. Hoe strevenswaardig! En een heerlijke omkering van dat je niet moet zoeken naar dat stukje wat ontbreekt, die persoon die ontbreekt, maar aan je eigen groei dient te werken.

Juiste persoon, oproepje filmerBij het lezen van de naam Gloria Steinem ging er vaagweg een filmsterrenbelletje bij me rinkelen. Niets is minder waar. Gloria komt uit Ohio, is van 25 maart 1934, is een feministe, journaliste en activiste en actief sinds de jaren vijftig van de twintigste eeuw.

Magneetwerking

En ja dat klinkt kloppend zo’n tekst uit de mond van een feministe. Heerlijk. Al zal de beoogde magneetwerking niet direct in gang gezet worden. De magneetwerking die vele gelukscoaches je beloven in hun gelukstrainingen. Maar wie wil niet lekker in zijn – of haar – vel zitten als geluk niet direct haalbaar is? Geluk: een zwaar overschat goedje. En erachter aanjagen heeft vaak een tegengesteld effect.

Ja het is heerlijk om gelukkig te zijn. Bijvoorbeeld als je verliefd bent. Maar vaak is het een momentopname. Wel een momentopname waar je ten volle van kunt genieten en bij stil moet staan. Een blijvende status van geluk klinkt toch echt behoorlijk sekte-achtig. Met de goeroe als juiste persoon. Zonder eigen verantwoordelijkheid, zonder eigen gedachten. Gehersenspoeld. Met antwoorden uit de mond van de goeroe die nu eenmaal op elke vraag een antwoord heeft.

Juiste persoon

Zelf ben ik op zoek naar de juiste persoon die mij helpt vlogs of video’s op te nemen. Op zoek naar samenwerking. Die mij op dat gebied gaat inspireren en om mee samen te werken. Waarmee ik schrijftrainingen kan starten. Pff de wankele pogingen hiertoe leiden wel tot iets, maar niet tot wat ik beoog. Al ben ik dankbaar voor wat uitgestoken handen. De hobbel om mijn iPhone op dat gebied zijn geheimen prijs te laten geven hoe te filmen en te monteren, is nog steeds te hoog.

Moet ik in navolging van Gloria’s uitspraak dan toch maar zelf die juiste persoon worden? Ach nee schrijven is al genoeg in mijn eentje. Ik doe hierbij een oproepje aan jou als lezer, om gezamenlijk elkaars juiste persoon te worden. Ik doe al genoeg aan persoonlijke groei, hoewel? Jij als filmer ook? En wil je je kennis delen? Samen staan we sterker. De speld in de hooiberg reageert vast en zeker op info@mindelblokhuizen.nl. Toch?…

Goud van Oud II

En nu Goud van Oud II. Opnieuw volgens mijn statistieken een toppertje, en wel van ruim vier jaar geleden. Zelf kan ik de statistieken niet altijd volgen. En zeker niet begrijpen. Doorgronden is ook lastig. Google+ is bijvoorbeeld een meer dan zuinige cijferaar. Maar gelukkig kan ik me beter verlaten op mijn webstatsprogramma. En die stijgt enorm de laatste drie maanden.

Goud van Oud II blog over “aanhef”

Goud van Oud II, Aanhef, Mail, BegroetingMaar je zit vast niet te wachten op statsverhalen. Ik ga dus eigenlijk de blog “Aanhef” nieuw leven inblazen. In een aanhef van een mail zit bijzonder veel variatie. Elk soort aanhef die je gebruikt kan je relatie met je lezer verraden. Of zegt het meer over de aspiraties van de schrijver? Hoe dan ook hier mijn hersenkronkels van alweer vier hele jaren geleden over dit dilemma.

Een aanhef is je binnenkomer, je visiteplaatje, je begroeting, je relatieverrader. Ik heb het niet over het zakelijk jargon. Daar is al zo vaak over geschreven. Dat is weer een hele andere tak van sport.

Enne: kijk ook eens naar de vele relativerende of juist baldadige reacties. Want er kwamen vele soorten reactie op. Ik ben benieuwd hoe jij er nu op reageert? Of de tijd in dit Goud van Oud II blog de gewoontes heeft verandert. Uiteindelijk verandert de tijdgeest voortdurend. En dan heb ik het nog niet eens gehad over generatieverschillen. Jong, volwassen, middelbaar en ouder heeft elk zo zijn of haar eigen voorkeuren. Klik maar eens hier. En wat is jouw favo aanhef?

Goud van Oud

Deze week ga ik eens Goud van Oud presenteren. Niet als muziekprogramma maar als ouder edoch nog altijd actueel blog. Volgens mijn statistieken een toppertje, dat ik nu Goud van Oud, keuzestressnaar voor mij ongekende hoogte qua stats ga blazen. Hopelijk als jij meewerkt. 😉 Teruggrijpen naar verleden kan soms zeer heilzaam zijn. En is het onderwerp in deze hectische westerse wereld niet nog altijd actueel?

Goud van Oud blog over keuzestress

Ik heb het over het blog van drie hele jaren geleden alweer. Over keuzestress en de broodnodige opsloomtijd. Wat? Opsloomtijd? Klik maar eens verder hier

Dan houden we het hierbij in deze Goud van Oud blog: kort maar krachtig. De oudjes doen het nog best. Maar heb je wel je wekelijkse portie Mindel. Daar hecht ik aan. Jij ook?

Poesloos Mara

Door de columns van de afgelopen zes weken heen heb ik het trieste nieuws van het overlijden van ons poezenkindeke Mara al heen gevlochten. En de goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Inderdaad: sinds 15 maart jl. zijn wij poesloos Mara.

Poesloos Mara, laatste daagjes, 20 jaarAch het is maar een dier, hoor je huisdierloze mensen denken. Maar die kennen onze band niet met onze poezen. Mede door ons helaas uitblijven van kinderen. De laatste van ons drietal is ingeslapen. Maar wel voor een poes op superbejaarde leeftijd: 20 jaar en 5 daagjes is ons koekenstaartje geworden. Onze poepchinees.

Al vaker is ze hier voorbij gekomen en heb ik verhalen over haar verteld. Zoals tijdens haar 16-jarige verjaardag: *Klik*  Toen onze grijze prinses Lotte nog leefde. Niet op de hoogte dat Lotte op 1 augustus dat jaar haar finale prikje nodig had.

Poesloos Mara

Dit keer een finaal prikje waarna we nu op 15 maart poesloos Mara zijn geworden. Zo’n moeilijk moment dat we goed hebben doorgesproken met de dierenarts. Op vrijdag 10 maart – haar 20ste verjaardag – werd ze minnetjes. Althans ik vertrouwde het niet helemaal. De dierenarts gebeld en daar ze bekend was met nierproblemen besloten haar artrosedrankje/ pijnstiller dat nierfalen zou kunnen aanwakkeren een weekend lang niet te geven.

Ze beterde niet en maandag werd er bloed geprikt. Haar niertjes bleken nog redelijk in orde en de volgende dag zou met het overgebleven bloed haar leverfunctie getest worden. De uitslag was zodanig slecht dat we gezamenlijk tot een echo hebben besloten. Er was nog een kans op een ontsteking van de galwegen en dat zou behandelbaar zijn.

Nog één dagje

Helaas bleken er levertumoren te zitten en was haar maagwand verdikt wat ook op maligne wees. Vandaar dat ze zo ziek oogde. Maartje was verschrikkelijk misselijk. Inmiddels at en dronk ze niet meer. Een veeg teken aan de wand. We overlegden met de dierenarts. Je wilt het beste voor je poezenkindeke. We zouden haar nog één dagje meenemen naar huis. Wel na een pijnprikje en prikje prednison.

Ze leefde zodanig op dat ze de horde bank plus op de hoge rugleuning springen met gemak nam. Bedelend – zoals haar gewoonte was – om kriebeltjes van baasje in deze positie. Het was de laatste keer dat zij deze normale exercitie uitvoerde. Waar we gewoonlijk niet bij stilstonden. Dat bij Mara hoorde. Waar door eega altijd gehoor aan gegeven werd.

Na een half doorwaakte nacht, waarbij zij nog op mijn zij had liggen slapen, zo gezellig, ging ze om 6 uur ’s ochtends naar beneden. Ik ook. Ze sprong nog op mijn benen. Genoeglijk hebben we anderhalf uur zo gelegen. En toen ze op haar lievelingsplek onder de salontafel ging liggen ben ik mijn bed maar weer gaan opzoeken.

Onwezenlijke dag

Poesloos Mara, 20 jarige poesDie dag was een rare dag. Een onwezenlijke dag. Buuf die met tranen nog even afscheid kwam nemen. Ze had het door. Elke keer weer als ik een foto van haar nam keek ze mooi in de camera. Ontsloot haar slapende oogjes. Maar de aangeboden snoepjes hoefde ze ook niet meer. Ze leek niet echt pijn te hebben, maar ja huisdieren tonen niet snel pijn. Ze was wel ziek en misselijk. Haar slikkende tongetje verraadde dat. De dag kroop voorbij en snelde voorbij. Intense samenballing van emotie. Om 17 uur zou de dierenarts langs komen. Thuis in haar eigen omgeving. We waren er klaar voor. Hoewel kun je daar klaar voor zijn?

Eega was al thuis vóór de dierenarts. Extra aaitjes. We hebben wat gepraat en ik had op één kaars na al heel wat kaarsen branden. De dierenarts tikte zachtjes tegen haar achterkantje op mijn verzoek waardoor ik haar onder de salontafel vandaan kon tillen. Wat was ze in korte tijd vermagerd. Ik tilde haar op haar troon op de bank. Een kussen met twee opgevouwen plaids. Haar tweede lievelingsplek.

Ze keek me nog even indringend aan en ik knikte dat het goed was. De spuit werd klaargemaakt. Als reflex probeerde ze nog een halfslachtige poging om van haar troon te springen, maar was met één vinger tegen te houden. En ja ze werd heel snel slap. Binnen de vijf minuutjes luisterde de dierenarts of haar hartje nog klopte maar dat was al niet meer zo. Ik stak de overgebleven kaars aan. De dierenarts zei: mooi gebaar, de cirkel is rond. Hier geboren hier overleden. Ik bleef maar aaien. Nog net niet poesloos Mara… Of toch wel?

NB: Lotte’s in memoriam boekje om háár bijzondere leven te gedenken en hier te klikken voor pdf.