Op de blog af

Mijn Belgische collega Ben ‘Blogtrommel’ heeft een interviewrubriek op zijn blogsite: op de blog af. Met een interview van mij wil hij deze rubriek nieuw leven inblazen. Hij noemt mij een bijzondere blogger. Eervol! Stante pede heb ik hem toegevoegd aan mijn blogroll ‘Andere Boeiende Bloggers’. Kijk maar eens rechts als je naar beneden scrollt. Ja zo werkt dat bij bloggers onder elkaar.

interview, op de blog af, blogtrommel‘Op de blog af’, vast en zeker een Belgische uitdrukking. Of kan ik beter ‘zeker en vast’ melden op zijn Vlaams? Bedoelt Ben: Ren op deze blog af? Neem hem gretig tot je? Lees tot je oogjes vierkant worden? Is het een aansporing om je blog af te maken? Of bedoelt hij dat hij de achtergrond van de blogger wil belichten?

Op de blog af

Ik hou het maar op het laatste, al kende ik de uitdrukking niet. Mogelijk dat het een creatieve woordspeling is. Ontsproten uit het hoogsteigen brein van ‘Blogtrommel’. De man wiens site elke beginnende, wannabe en gevorderde blogger móet lezen door zijn theoretische kennis van alles wat met blogsites te maken heeft plus dat hij ook inhoudelijke tips heeft voor een ongeïnspireerde blogger.

Op de blog af: twaalf inside vragen die er toe doen. Van de blogger die weet waar hij het over heeft. Een interview waar ik menig uurtje op heb gepokkeld. Gezwoegd zo je wil. Zweetdruppeltjes achter elkaar aan hupsend naar straaltjes over mijn voorhoofd tijdens het warme weer van de laatste tijd. Inspirerend om mij op deze manier te leren kennen? *Klik* Zin om ook te bloggen?

Verrassingen

De eerste dagen dacht ik, onterecht, dat het storm zou lopen, qua reacties op mijn interview. Niets is minder waar. De boel druppelt binnen. En met dat ik dit schrijf, komt er een Comment. Zo blij mee! De wereld is vol verrassingen.

Natuurlijk kun je niet aardig gevonden worden door de hele wereld. Een oude koe, uit oude therapiegesprekken. Een van de eerste overtuigingen, die dient te wankelen. Toch proberen veel mensen dit wel. En ik ook, dien ik te bekennen. Steeds opnieuw die oude valkuil. Uitgever versterkte dit: hou je telefoon en mail in de gaten.

Na twee dagen hield ik het voor gezien: het leven gaat voorwaarts, en de huidige oververzadigde info-maatschappij is niet zo gericht op directe reactie. We gaan verder en pakken de rode draad weer stevig vast.

cadeauFokkeSukkeEn wie schetst mijn verbazing dat mét dat ik weer op mijn eigen weg ben er onverwacht pareltjes terugkomen! Bedankjes, enthousiasme en dringend: ga zo door! Verrassingen die ik in cadeaupapier verpak en in mijn achterzak stop. Cadeautjes die ik weer uitpak in mindere tijden! Die me raken, wat doen.

Mijn oude Nederlandse leraar hoop ik nu met het schaamrood op zijn kaken te verslaan. Destijds mijn gedichten voor de gedichtenwedstrijd, vernietigend bestempelend als ‘niet van mijzelf’. De dame die won vond ik maar schamele woorden te hebben gebrouwen.

Maar goed: oud zeer en betoogde ik net niet dat het leven voorwaarts gaat? Voorwaarts moet. Met rugzakje vol, en soms kunnen legen, en lerend van valkuilen? Van fouten die begaan zijn lerend? Dat wat men ervaring noemt. Komt neer op vallen en opstaan.

Niet ieder staat klaar of heeft tijd, druk doende met zijn of haar eigen rode draad, om te lezen. En dat hoeft ook niet natuurlijk. Impact van het gebodene is slecht te meten. Een reactie op iemand een gedachte meegeven waarmee hij of zij mogelijk verder kan, wordt niet altijd geuit. Of het valt niet in vruchtbare aarde. Ook dat is een mogelijkheid. Hoewel ik zeker niet te klagen heb over reactie. Integendeel: heel blij mee ben.  

Verrassingen: ik hoop er nog vele tegen te komen. Jij ook toch? Nu nog verkoop van mijn boekjes…

Interview-mijmeringen

Met naam en toenaam schrijf ik eigenlijk nooit. Maar nu maak ik een uitzondering voor de journalist Pieter Appel. Twee spannende weken geleden heeft hij een intensief gesprek met mij gehouden. Voor ons huis-aan-huis krantje de Het op Zondag. En het resultaat overtrof mijn verwachtingen.

Interview3Nog even spannend of mijn weinige correcties zouden worden overgenomen, kan ik nu melden dat ik onder de indruk ben van het, naar mijn idee, integere artikel dat Pieter heeft gebakken. Maar oordeel graag zelf op pagina 6-7:

 

Interview: http://hchdc.blob.core.windows.net/epaper/title77/Vandaag/index.html#

Het aparte was wel dat Pieter ook veel over zichzelf prijsgaf. Wat ik uiteraard niet zal vermelden. Of wel dat hij net als eega een Bommel-fan is?

Van een doorgewinterde journalist, die hij toch is, verwachtte ik minder goede nuances, maar het tegendeel bleek waar. Of is dat van mijn kant een vooroordeel? Mmm zal ik toch zeker moeten herzien.

Ik vond het gesprek zwaar, dat wel, vooral door zijn doorvragen op van alles en nog wat. Ergens halverwege verzuchtte ik dat ik schrijvend beter ben, dan pratend. Vooral uitleggen dat verlies van een droom, een verwachting ook rouw tot gevolg kan hebben. Of hij probeerde me uit mijn tent te lokken of hij probeerde het zo goed mogelijk te snappen. Ik hou het maar op het laatste. Er zijn veel mensen die niet snappen dat je kunt rouwen om iets wat er nooit gekomen is. Wat er nooit geweest is. Wat nooit tastbaar is geweest, niet op deze wereld is geweest.

Maar natuurlijk is ieder mens meer dan haar verdriet. En is er veel meer te vertellen. Dat vind ik zelf nu het mooie. De draai die je daarin kunt maken, fascineert me altijd enorm bij anderen. Ik –meestal- gemaakt heb. En verhaalt hij heel goed. Met fijngevoeligheid en inlevingsvermogen.

De draai om te kunnen waarderen wat je wel hebt en niet wat je niet hebt. Maar dat het proces hiertoe dient te worden verwerkt. En dat delen van gedachten niet alleen helend kan werken voor jezelf, maar dat je daarmee kunt proberen anderen te helpen. Het zoeken naar geluksmomenten en die uitbreiden. Want geluk delen is juist vergroten van geluk.

Mmm duik ik toch weer de diepte in. Ik wil alleen maar zeggen: Pieter bedankt voor het helpen mijn boek te promoten met dit grote artikel over mij! En Peter van Evert voor de mooie foto.