Dubbelreactie Antipositivo

Dit is een dubbelblog van Mindel met Wilma Potze van Kokarde Counseling: als reactie op het vorige week van beiden geplaatste blog over antipositivo.

geluk, verdriet, antipositivoMindel: Wat boeiend Wilma dat jouw ervaring ook is dat je verdriet dient aan te kijken in het gezicht, met andere woorden dat je het erkent. Dat geluk dan ontdaan is van zijn of haar schijn en puur wordt. Ik heb er al vaak over geschreven en ja dat is mijn ervaring ook. Wat maakt dan toch dat mensen dit vaak zo moeilijk vinden? Wat denk jij? De druk van onze westerse maatschappij? Emotioneel niet opgevoed zijn om verdriet en rouw te verwerken?

Wilma: Verdriet en pijn maakt ongemakkelijk. Dat is niet in alle landen het geval, denk ik, maar hier wel. Soms denk ik dat het geworteld is in het christelijke geloof, waar verdriet meer gezien werd als iets dat je opgelegd krijgt van boven. Maar dat weet ik niet hoor, het is maar een vermoeden. Teleurstelling en verdriet, daar behoeden we onze kinderen voor inderdaad, zodat het wel lijkt alsof geluk heel gewoon is…

Mindel: Zelf denk ik dat geluk zwaar wordt overschat. Geluk is vaak zo vluchtig en zit slechts in momenten. En dat kan dichtbij huis ook geproefd worden. Zoals jij al schreef over je oude moeder die je onderwees dat geluk vaak in kleine dingen zit. Goed dat je dat hebt meegekregen: mijn vader wees mij altijd op plantjes en bloemetjes onderweg op een wandeling. Ben ik nog altijd dankbaar voor, al heb ik zijn genoemde namen van de plantjes echt nooit onthouden. De kracht van de natuur leren opmerken en bewonderen heb ik van hem.

Wilma: Nou zeker, ik zie ook alles. Ik ben weleens vriendjes verloren daardoor. Die haakten af vanwege mijn gave elk detail op te merken, want dat heb ik ook met menselijk gedrag. Ik zie al snel welke kant het opgaat.

Mindel: Als mensen plotseling geconfronteerd worden met bijvoorbeeld een scheiding of verlies van gezondheid of verlies van een dierbare wil men naar de tijd ervoor vaak terugkijken als een gelukkig leven. In de waan van de dag wil dat weleens ondersneeuwen.

Wilma: een echtscheiding werkt dan weer anders dan verlies van een dierbare: bij scheiding is het heel moeilijk om de ander niet te ‘demoniseren’. Daar is het belangrijk om de nadruk te leggen op wat je in iemand aansprak. Bij verlies van een dierbare maak je daarmee meestal gemakkelijker contact.

geluk, verdriet, antipositivoMindel: Bij tijd en wijle stilstaan bij je gevoel en tevreden kunnen zijn is volgens mij al een hele goede houding. Er kan van alles misgaan in ons leven, een perfect leven heeft niemand ons beloofd, en toch kunnen we tevreden zijn. Met alle mitsen en maren. Naar mijn idee een mooi streven?

Wilma: Uiteindelijk is dat vaak wat mensen leren uit een verlies. Al had je dat uiteraard liever niet geleerd. Maar het is wel waardevol!