Opruimen

In dit herfstige, kleurige bladeren vallende seizoen met zijn stormen zijn eega en ik eens toe aan opruimen. Oeps dat mag weleens met onze dichtgeslibde kasten. Hoe komt dat toch altijd weer? We ruimen echt wel vaker op. Ruimte creëren. Maar op de een of andere manier letten we misschien niet altijd goed op of te druk met de dagelijkse gang van zaken. Herken je het?

opruimen, opgeruimdOoit mocht ik het genoegen smaken van een herintredende opruimcoach gratis gebruik te maken voor mijn bureau. Volgens mij ligt er nog ergens een doosje te slingeren met de verzamelde ‘nog uit te zoeken’ onderdelen na deze exercitie. Maar inmiddels dik ondergesneeuwd en zou niet meer weten waar. Ik bedoel maar: hoezo opruimen?

Opruimen

Mijn lichaam is ook aan het opruimen: de voor mij blijkbaar teveel aan vitamine D3. Toch echt voorgeschreven door mijn huisarts, na gebleken tekort. De klachten en klachtjes die ik kreeg weet ik niet direct daaraan. Gewend om stress de schuld te geven. Maar blijkt na terug halen wanneer ermee begonnen en wanneer deze nieuwe klachten zijn ontstaan toch echt de schuldige.

Vitamines zijn niet altijd onschuldig, behalve zover ik weet vitamine C die je bij teveel weer uitplast. Maar ik ben er geen expert in. Google bracht uitkomst al waarschuwde die bij vergiftiging ervan direct voor levensgevaar. Oeps! Waar doe je nu wijs aan? Wel googlen, niet googlen?

Relativering

Volgens mij gaan de tegenwoordige medici ervan uit dat je hebt gegoogled. Terwijl ik nog van de generatie ben dat ik meestal luister naar mijn artsen. Uitleg verwacht. Relativering van al het naars op google opgediend dien je dan weer zelf te proberen onder de knie te krijgen.

Gezond verstand en proberen terug te halen wat, waar, wanneer en hoe. Uiteindelijk ken jij jezelf het beste. Toch? Maar nu eerst maar eens aan het daadwerkelijk beginnen met de voorgenomen twee dozen opruimen. Wie weet wat er nog tevoorschijn komt? Komt er vanzelf alvast een opgeruimd hoofd. Die vitamine D3 is helaas nog een weekje bezig voor het is opgeruimd. Hopelijk niet langer…

Zelfstandigheid

Zelfstandigheid wordt soms gebruikt als alternatieve term voor zelfbeschikking of autonomie. Meestal echter duidt de term op de zelfstandigheid van het individu, tot uiting komend in vrijheid van keuze. * Of zelfstandigheid kan ook gebruikt worden in de zin van problemen of belemmeringen signaleren, en zo snel mogelijk oplossen. Alert zijn op en anticiperen op kansen, nieuwe situaties of problemen, en er in een vroeg stadium naar handelen. *

Zelfstandigheid, KrachtDeze prachtige samenvattingen heb ik gevonden bij Wikipedia. Hele volzinnen die ik jou als lezer niet wil onthouden. En waar ik eens op wil voortborduren. De afgelopen weken in vele variaties dit woord zelfstandigheid tegengekomen. En vooral bij vrouwen, maar ook bij mannen, speelt dit soms als mogelijk probleem. Zo jaren na de feministische golf. Waarin vrouwen konden doorschieten naar Dolle Mina’s.

Zelfstandigheid

Destijds was die omslag hard nodig in het bolwerk van de mannen. Als fase, als bewustwording. Je zelfstandigheid als kracht voelen. Girlpower is een fijne en leuke power in mijn ogen. Meisjes die dit in hun opvoeding al meekregen zijn toch over het algemeen meer stabiele vrouwen. Of hebben dit met meer of minder moeite kunnen verwerven. Toch?

Als relatieprobleem las ik onlangs in een tijdschrift dat na hun scheiding de mannelijke partner spoorslags voor zijn vrouw ging zorgen, toen bleek dat zij een rotziekte had gekregen. Het bleek dat ze nog stevig van elkaar hielden maar dit niet konden uiten en deze man had opnieuw overbodigheidsgevoelens na haar gezondverklaring bij haar. Vandaar… Het kwam na tijdelijke therapie en leren praten over hun gevoelens gelukkig en heel romantisch allemaal goed.

Wensen

Vooral mensen die gewend zijn anderen te helpen hebben vaak moeite met wensen uiten. Hulp vragen. Samenwerken. Iets vragen voor henzelf. Zoals ik in deze eerdere blog zelfzorg al eens memoreerde. Samenwerken wil niet direct zeggen dat je het alleen niet zou kunnen. Leunen is wat anders dan samen doen. En van beide kanten af en toe leunen: niets mis mee toch? De zelfstandige Kracht van jou, de zelfstandige Kracht van de ander, de Kracht van samen… Interessant en boeiend. Steeds opnieuw.

*Bron: Wikipedia

Optelefoneren

Houd ik me nu bezig met een pleonasme of contaminatie? Dit is toch echt een stijlfout… Jazekers is het leuk om optelefoneren eens expres te noemen. Als kind – stammend uit de tijd dat wij zelfs nog geen telefoon hadden – gebruikten wij dat beruchte woord vaak. En ook toen zat er al een docent in mij, die het even vaak rechtzette.

Optelefoneren, telefoon, anticiperenNiet iedereen houdt van bellen. En ik als kind was als de dood als ik van Ma-lief de huisarts moest bellen in zo’n enge telefooncel met mijn zilveren kwartjes en dubbeltjes in mijn hand. Met een vooraf zelfgemaakt briefje las ik mijn boodschap voor, benauwd hoe of wat ik daarna moest reageren. En bij in gesprek kon ik steeds opnieuw die kwartjes in de gleuf laten rinkelen.

Anticiperend

Met een eerste baantje als telefoniste slaagde mijn zelfbedachte therapie tegen mijn telefoonangst. En tot op heden vind ik de telefoon een meestal heerlijk medium. Intonatie, pauzes, stembuigingen en toonhoogteverandering zijn zoal wat aanwijzingen hoe het gesprek wordt ontvangen. Waar ik flexibel mee probeer om te gaan. Luisterend. Anticiperend. Hét woord dat belangrijk werd na een stuk of wat rijlessen, destijds.

Hoe anders is het tegenwoordig. Ben zelfs aan de iPhone gegaan. En al ben ik nog steeds geen ster ermee, in dat Appen begin ik toch de lol te zien. Maar bellen met mijn vaste telefoon heeft mijn voorkeur. Die stembuigingen enzo hierboven al gememoreerd. Die sfeer. De gevoelens die het bij je oproept. Dat contact op afstand met alle zintuigen open. Relaxed onderuit gezakt.

Tweede visitekaartje

Hoeveel sneller gaat een gesprek niet ten opzichte van Appen of mailen. In welke gezellige flow kun je raken? Of juist informatie vergaren? Samenspraak.  Afspraak maken? En een eerste sfeer proeven van een bedrijf of persoon is juist ook in een telefoongesprek goed te bepalen. Is je website je eerste visitekaartje als ondernemer, het telefoneren de tweede.

Emotie en sfeer die je oproept. Iets met neocortex waar ik *Klik* al eens over verhaalde. Het emotionele brein dat meer beslissingen neemt dan wij als rationele wezens kunnen bevroeden. Het beroemde of beruchte onderbuikgevoel. Waar keuzes worden gemaakt.

telefoneren, anticiperenEen voorbeeld? Ik haakte volkomen af op een grootstedelijk bedrijf waar ik na eindeloos zoeken naar het telefoonnummer mijn oriënterende vragen moest stellen in een controlepaneel na het aanmaken van een account. Toch al niet mijn favo bezigheid. Deze was een crime en totaal niet intuïtief. Het grut had bedacht dat de telefoon uit den boze was en het kostenbesparend zou zijn voor jou als klant als elk gesprek via dat controlepaneel zou gaan. Schrijvenderwijs dus. En ja ze hadden als bonus dat je binnen een uur een antwoord kon krijgen!

Op met telefoneren

Wat was ik snel afgehaakt na een hele middag nog slechts halve antwoorden gehad te hebben. In de weerstand. Eindeloos wachten, dus maar andere dingen doen, en elke keer opnieuw weer moeten concentreren op dit ‘gesprek’. Maar ik knapte nog meer af toen ik een half jaartje later zomaar zonder toestemming info van ze kreeg dat er een overname zou plaatsvinden.

Als een terriër weer de telefoon gepakt. Met dito zoektocht naar het nummer. Opnieuw klonk het alsof ze me lastig vonden. Maar nee hoor als hun ‘klant’ waren ze wettelijk verplicht mij deze info door te geven. Als klant? Nooit klant geweest, ik was al afgeknapt. Ik had toch een account? Oh ja dat is waar ook. Nou de enige mogelijkheid om van dat account af te komen was inloggen en dit voor te leggen aan het controlepaneel. Grrr de rijstebrijberg die ik daarvoor tot me moest nemen zal ik je besparen. Het was op daar met het telefoneren! Hoe kostenbesparend is dat? Heel kostenbesparend. Op…telefoneren.

Volhouden

Op de cover van het weektijdschrift stond vorige week de quote van Angela Schijf: “Bij elkaar blijven is een kwestie van volhouden”. Dat triggert me zodanig dat ik zowaar het artikel ga lezen. Doelt zij op volhouden in diepe droefenis en ongelukkige gevoelens?

Volhouden, Angela Schijf, zegeningenAngela Schijf: de actrice van Flikken Maastricht. Als Eva van Dongen is de spanning voelbaar met haar collega rechercheur Floris Wolfs (Victor Reinier). De blikken voldoende overduidelijk. Al zijn ze bijzonder op elkaar ingespeeld, tot een relatie komt het niet. Ok in het artikel doelt ze niet op dit volhouden.

Pikante serie

Ook doelt ze niet op haar nieuwste serie: Meisje van Plezier. Deze pikante serie begint juist met haar scheiding. Dus dat volhouden is niet gelukt. Hoewel niet haar keuze want deze eega is gevallen voor haar stiefzusje. En laat zich spoorslags in het geheim steriliseren omdat zusje wel een zeer duidelijke kinderwens heeft. Meneer wil wel lusten, geen lasten. Maar ok hij neemt zijn verantwoordelijkheid. Zij neemt om het hoofd boven water te houden haar vroegere beroep weer op.

Voor een Nederlandse actrice is Angela topniveau. Vind ik. Haar spel zeer geloofwaardig, gevoelig, krachtig; alles in één. Alleen al om haar volg ik haar series. En dat wil wat zeggen bij mij, omdat ik nogal eens de neiging heb af te haken. En so wie so niet regelmatig een kijkbuiskind ben, om het met meneer de Uil van de Fabeltjeskrant te zeggen.

Eigenlijk ben ik het wel eens met haar in het artikel dat een intieme relatie een kwestie is van volhouden. Angela gelooft niet in relaties waarin beide partners alsmaar dolverliefd blijven. Ik ook niet. Beide partners slechts mens en ook dien je elkaar je mindere kanten te kunnen tonen. Het is vaak al lastig genoeg te moeten erkennen aan jezelf dat je slechts mens bent. En niet de ideale ik waarnaar je streeft.

Grens aan volhouden?

Maar er zijn grenzen. Bij overtreden daarvan en beiden niet in staat, door welke oorzaak dan ook, niet kunnen reiken naar elkaar oftewel uitreiken naar elkaar, kan het eind weleens in zicht zijn. En kun je frusty achterblijven met je houden van, gehechtheid tot, gewend zijn aan… Een scheiding altijd zeer pijnlijk en petje af voor degenen die vriendschap kunnen houden.

Zolang de mindere tijden lichtpuntjes kennen, waar je houvast aan kunt hebben, hoop kunt houden, kan een mens bijzonder veel verdragen. Met op zijn tijd een stevige knoop laten vallen. Ieder toont zijn houden van op een andere manier. Herken je het nog? Of neem je het voor zoete koek? Volhouden in zware tijden is een kwestie van lichtpuntjes creëren maar ook aangedragen krijgen. En je eerlijke eigen aandeel meewegen. Een soms stroef inkijkje. De lichtere tijden lijken als vanzelf te gaan. Tel je zegeningen. Sta erbij stil. Soepel volhouden…

Passie

Het woord passie is gemeengoed geworden… Was dit woord een tiental jaar geleden voorbehouden aan zeer bevlogen mensen, en werd het zeer spaarzaam gebruikt, heden ten dage moet ieder op zoek naar zijn of haar passie. Is dit een devaluatie van het woord?

Passie, hartenkreetZelfs de meest slome duikelaar wordt verdacht van een onderliggende, ondergesneeuwde passie. Dat goedje waar je beweegreden ligt om tot actie te komen. Want ja actie zal er wezen. Actie zal er zijn in onze drukke westerse wereld. Met daarna weer hoogstnoodzakelijke bakken Mindfulness om tot rust te komen.

Hungry

Zo zag ik laatst een bestelauto zonder belettering. Want ja met een raambrede grote vaandel “Hungry” voor de voorraam van deze auto word ik nieuwsgierig. En observeer ik de auto nauwgezet. Misschien een voorloper van mijn passie. Nieuwsgierigheid. Vragen willen oplossen.

Een vaandel die helemaal wit was. Met levensgrote gouden (!) letters “Hungry”. De eigenaar hiermee verdenkend van een werkelijke hartenkreet. Geen aanduiding verder. De effen witte bestelauto gaf ook geen enkele aanwijzing. En de grote belendende bestelauto stond gewoon geparkeerd.

Passie

Doelde de eigenaar op de wens de honger de wereld uit te helpen? Dat zou mooi altruïstisch en idealistisch zijn. Of is hij zelf altijd hongerig? Of zou het een man zijn die altijd hongerig is naar vrouwen? Misschien de homovariant ervan? Je weet maar nooit. En waarom verdenk ik de eigenaar ervan een man te zijn? Een buitenlander misschien door de Engelse woordkeuze?

Een hartenkreet kan duiden op een passie. Maar of je er wat mee doet? Of je je passie wil laten uitgroeien tot een dagelijkse activiteit? Bevlogen of minder bevlogen? Of je die luxe hebt? In ieder geval is het de zoektocht waard. Naar je passie. En ook als je minder gauw in de benen komt. Dan blijkt het geen devaluatie, maar vervulling. Toch?