Wissel

Enkele uren voor de wissel van 2017 naar 2018  komt het sein om 0:00 uur op groen te staan. Geen ontkomen aan. De weg terug niet te nemen. Hoewel natuurlijk in herinnering wel. Meestal behoorlijk gekleurd. Dat dan weer wel. Want je geheugen voegt er eigen dimensies aan toe. Hoe hard je ook je best doet realistisch te blijven. Het kleurrijke goedje emotie voegt er van alles aan toe. En dat is menselijk.

wissel, naar 2018We wisselen wat af in een jaar. Staan zelfs dagelijks voor keuzes die het sein van groen, naar oranje, naar rood laten verspringen. En dan weer naar groen. In je trein die je leven heet. Met soms versperringen, perronpauzes en wisseling van trein. En oh ja ook weersinvloeden. Dat haalt vaak het NOS journaal. Want ondanks alle goede beloftes van de NS raken de treinen van een millimetertje sneeuw al danig in de war.

Mijmerde

Zo niet de tijd. Die raakt nooit in de war. Wisselt altijd in balans. Hoe we het ook beleven. Tikt ongenadig voort naar een Nieuwjaar vol prachtige beloften en voornemens. Nou aan dat laatste doe ik maar beperkt mee. Al mijmerde ik de laatste dagen wat af. Dik onder de invloed van het lichtfeest en de helaas donkere grauwe dagen. Die luie feestdagen gaan toch een beetje in een roes voorbij. Razendsnel.

Met als lichtende bakens nabijheid van vrienden. Fijne gesprekken en soms haperend. Maar ook dat kan een doel hebben. De andere trein genomen met een andere wissel. Verdrietig en pijnlijk. Vooral als het de definitieve is die naar boven gaat. Want ook dat hebben we helaas dit jaar moeten meemaken. Waaronder poezenkindeke Mara.

Wissel

We speculeren vandaag massaal over elke wissel die we dit jaar zullen nemen. En vragen naar elkaars voornemens en verwachtingen. Maken plannen hoewel het altijd anders loopt. Toch is plannen maken en doelen stellen heel goed. Het geeft richting aan ons leven. En met deze blog ga ik straks vol vertrouwen 2018 in! De wekelijkse blog die ik een tijdje heb gepauzeerd.

En ga gewoon het nieuwe jaar in! Neem ik de wissel voor lief, en wordt ouder, hopelijk wijzer, want straks staat het sein op groen…

Zelfstandigheid

Zelfstandigheid wordt soms gebruikt als alternatieve term voor zelfbeschikking of autonomie. Meestal echter duidt de term op de zelfstandigheid van het individu, tot uiting komend in vrijheid van keuze. * Of zelfstandigheid kan ook gebruikt worden in de zin van problemen of belemmeringen signaleren, en zo snel mogelijk oplossen. Alert zijn op en anticiperen op kansen, nieuwe situaties of problemen, en er in een vroeg stadium naar handelen. *

Zelfstandigheid, KrachtDeze prachtige samenvattingen heb ik gevonden bij Wikipedia. Hele volzinnen die ik jou als lezer niet wil onthouden. En waar ik eens op wil voortborduren. De afgelopen weken in vele variaties dit woord zelfstandigheid tegengekomen. En vooral bij vrouwen, maar ook bij mannen, speelt dit soms als mogelijk probleem. Zo jaren na de feministische golf. Waarin vrouwen konden doorschieten naar Dolle Mina’s.

Zelfstandigheid

Destijds was die omslag hard nodig in het bolwerk van de mannen. Als fase, als bewustwording. Je zelfstandigheid als kracht voelen. Girlpower is een fijne en leuke power in mijn ogen. Meisjes die dit in hun opvoeding al meekregen zijn toch over het algemeen meer stabiele vrouwen. Of hebben dit met meer of minder moeite kunnen verwerven. Toch?

Als relatieprobleem las ik onlangs in een tijdschrift dat na hun scheiding de mannelijke partner spoorslags voor zijn vrouw ging zorgen, toen bleek dat zij een rotziekte had gekregen. Het bleek dat ze nog stevig van elkaar hielden maar dit niet konden uiten en deze man had opnieuw overbodigheidsgevoelens na haar gezondverklaring bij haar. Vandaar… Het kwam na tijdelijke therapie en leren praten over hun gevoelens gelukkig en heel romantisch allemaal goed.

Wensen

Vooral mensen die gewend zijn anderen te helpen hebben vaak moeite met wensen uiten. Hulp vragen. Samenwerken. Iets vragen voor henzelf. Zoals ik in deze eerdere blog zelfzorg al eens memoreerde. Samenwerken wil niet direct zeggen dat je het alleen niet zou kunnen. Leunen is wat anders dan samen doen. En van beide kanten af en toe leunen: niets mis mee toch? De zelfstandige Kracht van jou, de zelfstandige Kracht van de ander, de Kracht van samen… Interessant en boeiend. Steeds opnieuw.

*Bron: Wikipedia

Optelefoneren

Houd ik me nu bezig met een pleonasme of contaminatie? Dit is toch echt een stijlfout… Jazekers is het leuk om optelefoneren eens expres te noemen. Als kind – stammend uit de tijd dat wij zelfs nog geen telefoon hadden – gebruikten wij dat beruchte woord vaak. En ook toen zat er al een docent in mij, die het even vaak rechtzette.

Optelefoneren, telefoon, anticiperenNiet iedereen houdt van bellen. En ik als kind was als de dood als ik van Ma-lief de huisarts moest bellen in zo’n enge telefooncel met mijn zilveren kwartjes en dubbeltjes in mijn hand. Met een vooraf zelfgemaakt briefje las ik mijn boodschap voor, benauwd hoe of wat ik daarna moest reageren. En bij in gesprek kon ik steeds opnieuw die kwartjes in de gleuf laten rinkelen.

Anticiperend

Met een eerste baantje als telefoniste slaagde mijn zelfbedachte therapie tegen mijn telefoonangst. En tot op heden vind ik de telefoon een meestal heerlijk medium. Intonatie, pauzes, stembuigingen en toonhoogteverandering zijn zoal wat aanwijzingen hoe het gesprek wordt ontvangen. Waar ik flexibel mee probeer om te gaan. Luisterend. Anticiperend. Hét woord dat belangrijk werd na een stuk of wat rijlessen, destijds.

Hoe anders is het tegenwoordig. Ben zelfs aan de iPhone gegaan. En al ben ik nog steeds geen ster ermee, in dat Appen begin ik toch de lol te zien. Maar bellen met mijn vaste telefoon heeft mijn voorkeur. Die stembuigingen enzo hierboven al gememoreerd. Die sfeer. De gevoelens die het bij je oproept. Dat contact op afstand met alle zintuigen open. Relaxed onderuit gezakt.

Tweede visitekaartje

Hoeveel sneller gaat een gesprek niet ten opzichte van Appen of mailen. In welke gezellige flow kun je raken? Of juist informatie vergaren? Samenspraak.  Afspraak maken? En een eerste sfeer proeven van een bedrijf of persoon is juist ook in een telefoongesprek goed te bepalen. Is je website je eerste visitekaartje als ondernemer, het telefoneren de tweede.

Emotie en sfeer die je oproept. Iets met neocortex waar ik *Klik* al eens over verhaalde. Het emotionele brein dat meer beslissingen neemt dan wij als rationele wezens kunnen bevroeden. Het beroemde of beruchte onderbuikgevoel. Waar keuzes worden gemaakt.

telefoneren, anticiperenEen voorbeeld? Ik haakte volkomen af op een grootstedelijk bedrijf waar ik na eindeloos zoeken naar het telefoonnummer mijn oriënterende vragen moest stellen in een controlepaneel na het aanmaken van een account. Toch al niet mijn favo bezigheid. Deze was een crime en totaal niet intuïtief. Het grut had bedacht dat de telefoon uit den boze was en het kostenbesparend zou zijn voor jou als klant als elk gesprek via dat controlepaneel zou gaan. Schrijvenderwijs dus. En ja ze hadden als bonus dat je binnen een uur een antwoord kon krijgen!

Op met telefoneren

Wat was ik snel afgehaakt na een hele middag nog slechts halve antwoorden gehad te hebben. In de weerstand. Eindeloos wachten, dus maar andere dingen doen, en elke keer opnieuw weer moeten concentreren op dit ‘gesprek’. Maar ik knapte nog meer af toen ik een half jaartje later zomaar zonder toestemming info van ze kreeg dat er een overname zou plaatsvinden.

Als een terriër weer de telefoon gepakt. Met dito zoektocht naar het nummer. Opnieuw klonk het alsof ze me lastig vonden. Maar nee hoor als hun ‘klant’ waren ze wettelijk verplicht mij deze info door te geven. Als klant? Nooit klant geweest, ik was al afgeknapt. Ik had toch een account? Oh ja dat is waar ook. Nou de enige mogelijkheid om van dat account af te komen was inloggen en dit voor te leggen aan het controlepaneel. Grrr de rijstebrijberg die ik daarvoor tot me moest nemen zal ik je besparen. Het was op daar met het telefoneren! Hoe kostenbesparend is dat? Heel kostenbesparend. Op…telefoneren.

Sleutel

De sleutel naar je hart is soms een hele zware. Zo’n middeleeuwse grote roestige zie ik voor me aan een gigantisch grote en zware sleutelbos. En als je het overlaat aan een ander om die sleutel op jouw slot te vinden kom je soms toch echt bedrogen uit. De muur rond je hart te openen. Want ja hoe kwetsbaar is je hart. Maar hoe fijn als deze geopend wordt.

Sleutel, op slot, middeleeuwsMinder prozaïsch vonden we van de week bij het poetsen van de hal op zolder – jaja het was er eindelijk weer eens tijd voor – tot onze verbazing een sleutelbos. Het leek een Turkse met een mooi kleurig stoffen steel, waarboven een koperen beslagen driehoek en ertussen een glazen kraal. Nee niet de kraal om het boze oog af te weren. Die is pauwblauw met een wit oog. Dit was een doorzichtige glazen.

Dik onder het stof

De bos had drie sleutels en een blauwe onduidelijke opener van iets. Iets met aan twee kanten twee tandjes. Behalve die sleutelhanger dan, die de herkomst verraadde. De bos lag dik onder het stof van de wateropvangbak onder de wasmachine. Deducerend vlak naast de cv-ketel dus aldus zou die wel eens verloren kunnen zijn door een cv-monteur.

Fluks het cv-bedrijf gebeld, die ontdekte dat de laatste monteur – laten we hem Ruud noemen – voor onderhoud in maart was geweest. En ondanks zijn vakantie kwam Ruud alras aan de deur. Want ja hij was een sleutelbos kwijt geraakt. Maar nee dit was helaas niet de zijne. We hebben zelfs nog gepast of die sleutel in ons slot gewurmd kon worden, maar nee dat was niet zo, wat ik al verwachtte.

Sleutel naar je hart

Onder protest nam Ruud de sleutelbos mee om zijn Turkse collega’s na de vakantie deze sleutels te tonen. Ik kon niet anders bedenken dan dat die van een monteur moesten zijn. Maar dan moet deze collega misschien wel vorig jaar maart geweest zijn en zal hij toch echt inmiddels wel een goede oplossing hebben gevonden voor het verliezen ervan. Toch zal hij blij zijn met in ieder geval de sleutelhanger schat ik in.

De sleutel naar jouw of andermans hart kun je ook verliezen in de hectiek of sleur van het dagelijkse leven. Of terugkrijgen als je die hebt weggegeven of verloren. Op elk slot past immers een sleutel. Wat een feest als die toch weer blijkt te passen. Na al het stof dat er inmiddels overheen is gevallen.