Dansen

Gisteren kwamen we op een warm en gezellig feest de zoon van onze dansleraar te spreken. Zelf nu ook alweer dansleraar met pensioen. We kenden hem niet maar er ontstond zo’n geanimeerd gesprek en zoals dat gaat: van het een komt het ander in zo’n gesprek.

De anekdote van onze dansescapades vlak voor ons trouwen heb ik hem verhaald: eega deed noeste pogingen de quick step in zijn benen en lijf te krijgen om een mooie eerste dans te dansen op onze trouwdag. Ook wij wilden daarmee openen.

Dansen, Dirty Dancing finaleWie schetst mijn ontsteltenis dat eenmaal openend eega een wilde eigen dans ten uitvoer ging brengen? Niks tien weken goed geoefende quick step. Verbouwereerd ging ik ook maar over op een wilde dans. Gelukkig niet de opmaat voor een wild later leven. Wel voor onverwachte wendingen.

Dansen

Sinds ik in juni – de vintage filmmaand op televisie – weer Dirty Dancing zag, ben ik verslingerd aan de uitsmijter van deze film. Destijds, ik meen in 1988, al prompt een cursus dirty dancing gevolgd te hebben, waar het hard werken was en zeker geen erotische tussenscènes. De heupbewegingen lijken alleen dienaangaande maar het was vooral hard werken. Waarbij het al heel moeilijk was om als dame de sprong in de armen van je danspartner tot een goed einde te brengen.

“Licht maken” “Je partner kan geen zandzak tillen”. Oef licht maken kan wel degelijk maar is toch flink oefenen. Kon ik dat maar op de weegschaal. En nee de finale sprong in het lied: ‘Time of my life’ waarbij Jennifer Grey alias Baby in de lucht balanceert op de uitgestoken armen en handen van Patrick Swayze alias Johnny hebben we maar niet geoefend. De gewone sprong omhoog lijkt supersimpel, maar doe het ze maar eens na.

Zelfstandige volwassene

Het dansritme, het enthousiasme, de meeslepende bewegingen gelardeerd door Baby’s verliefdheid op Johnny: het is allemaal adembenemend. Om blij en vrolijk te gaan slapen. Maar de extra lading zit in Baby’s vader: langzaam maar zeker ontdooit hij tijdens die finale dans van ze voor wat zijn dochter allemaal presteert. Voor hoe die twee op elkaar ingespeeld zijn en een wervelende show te berde brengen.

Zijn bezwaren tegen Johnny blijken ongegrond en dat geeft hij prachtig weer. Hij maakt hem excuses. En prompt een gigacompliment naar zijn dochter. Baby valt hem in zijn armen en zijn even naar boven kijkende ogen vol pijn en liefde zegt voor mij alles van hoe een vader en dochter prachtig afscheid kunnen nemen van haar kindertijd. De zelfstandige volwassene kunnen begroeten en toch warm contact kunnen houden. Het is zover op 4;40 minuut. En de minuten daarvoor en daarna: smullen! *Klik* 

Dansen: het was mijn lust en leven… Nu uit de tweede hand op film dans ik mee.

Humor

Middenin de tergende, tomeloze, tropische hitte van de afgelopen weken, die als maanden voelden, twitterde iemand: ‘het woord regen wordt uit van Dale geschrapt; te ouderwets’. Humor van de bovenste plank. Niet dat er daardoor opeens een koel briesje ging waaien, maar humor kan enorm relativerend werken. Althans flink verkoelend op dat moment voor mij.

Humor, klimaat humor?Volgens de cabaretier Theo Maassen is humor de hoogste kunstvorm. Maar dan apprecieer ik de verfijnde vorm ervan. Of zelfs de inktzwarte. De platte platvloerse kan me niet bekoren. Maar ok: ieder het zijne. Leven en laten leven. Zolang er gelachen kan worden is er hoop.

Absurde politieke nieuws

Niet voor niets dat op het zwaar voelende Oudjaar er een Oudejaarsconference is. En dat elk jaar opnieuw. Daar hechten we aan: een spiegel voorgehouden, het opnieuw vaak absurde politieke nieuws van het afgelopen jaar oppakken en tegen het licht houden en daarmee lachend het jaar uit. En op koele kousenvoeten beschroomd, gelardeerd met knallend en flitsend vuurwerk, een Weens muzikaal nieuw jaar oppakken.

Maaike Verstraete van de aan te raden nuchtere academie voor positivologie, met om te starten ‘Klontjes’ die je gratis tot je kunt nemen, meldde onlangs dat 1 september het nieuwe 1 januari is. Humor. Misschien vandaar dat Oudjaar me opeens te binnen schoot. Want ik zie uit naar 1 september. Met een schone lei opnieuw beginnen. Nu nog even genieten van de aangename zon, warmte en geoorloofde luiheid spotte ik in advertenties al de allereerste warme winterjassen.

Geen humor

Dat laatste is niet bedoeld als humor maar voelt voor mij heel ver weg. Nu na de hoogstnoodzakelijke regenbuien is de temp op normale zomerwarmte. En de lente en zomer waren al eindeloos. Het kan niet op dit jaar. Heerlijk of angstig? Eigenlijk totaal geen humor. Klimatologisch met de neus op de feiten van de opwarming van de aarde. Dat ons koude kikkerlandje een tergend, tomeloos tropenlandje doet worden.

Maar zolang er humor is, zelfs zwarte humor, kunnen we elkaar vinden. Samen in de lach schieten is het leukste contact. Hoopvol. Relativerend. Verkoelend. En dat is wat we nodig hebben: genoeg relativerende koelte. En nu jij: wat vind jij humor?

Schakelen

Geestelijk schakelen lijkt wel wat op schakelen in een auto. Of het nu een auto is waarin je handmatig moet schakelen of een automagisch exemplaar. Automagisch? Jazekers de magische vorm van de tovenarij van automatisch. Al is er weinig magie aan zoiets technisch. Maar het is zo’n leuk woord. Ik hou van dit woord.

Schakelen, auto, psychischMijn snorfiets schakelt automagisch. Wel twee hele versnellingen hoor ik bij het rijden. Soms stokt ie even voor de tweede versnelling zijn intrede doet. En dan zoeffff óp naar mijn bestemming van die dag. Het liefst met een wat fris windje om mijn wangen en een zonnetje op mijn knast. Dat lukt helaas niet altijd in dit kikkerlandje.

Schakelpartijen

De uitdrukking dat je iemands hersenen hoort kraken duidt volgens mij op grote geestelijke schakelpartijen. Een reuze inspanning om de juiste versnelling te vinden. Op het verkeerde been gezet en het juiste been weer vinden waarop de conversatie door kan gaan. Pogend je ergens uit te redden. Een connectie te maken met hetgeen net door een ander te berde is gebracht.

Geestelijk of psychisch schakelen kan volkomen automagisch zijn: wegen die je geest al vaker hebben betreden en ingeslepen zijn. Daar waar allerlei cognitieve trainingen op in haken om je gedachten te onderscheppen en te veranderen. Nieuwe kronkelpaadjes in te slijpen, die na veel oefenen en betreden oftewel platlopen riante snelwegen worden.

Schakelen

Noodzakelijk als je vastloopt in het leven. Als de motor vastloopt als het ware. Als oude waarheden niet meer blijken te voldoen en zelfs tegen je werken. Al is cognitieve training niet mijn ding. Ik leer liever door ervaring. Door voluit leven. De lessen oppikkend die mijn omgeving me biedt.

Psychisch schakelen: net als mijn opa en moeder schakel ik veel en graag. Verder terug is mij jammer genoeg niet bekend. En ben ooit niet voor niets heel toepasselijk een blokhoofd genoemd… Het altijd weer soepel schakelen. Met soms een zanderige motor die wel nieuwe slingerpaadjes uit moet proberen. Of juist teveel toeren maakt. Herkenbaar?

Meer plakken

Er valt nog veel meer te melden over het blog ‘plakken’ van vóór het blog ‘feessie’. *Klik* Al is plakken op een feessie ook een bekend gegeven… Hoe meer er wordt geplakt hoe gezelliger het was?

Meer plakken, imiterenMeer plakken in plaats van overtypen via de computer is uiteraard een enorme tijdwinst. Zoals laatst de beroemde en bevlogen choreograaf Hans van Maanen meldde in CollegeTour op televisie dat imiteren mag en diefstal niet. Imiteren kun je als inspiratie zien. Letterlijk kopiëren is not done.

Bronvermelding

Op websites geldt de ongesproken regel: beter goed gejat dan slecht geschreven. Wel graag met bronvermelding om de bedenker te eren. Hoe zou jij je voelen als je je letterlijke tekst met eventuele schrijffouten en al door een ander gesigneerd zag? Geplakte tekst? Mocht je Hans van Maanen indachtig er zelf mee aan de slag gaan en het je eigen maken en er een twist aan geven, ok plak en verwerk dan maar.

Uiteindelijk is de hele mensheid en zijn verlangen naar meer en beter in zijn ontwikkeling een kwestie van creatief omgaan met imiteren. Steeds een stapje verder. Nooit uitgeleerd. Nieuwe wegen inslaan vanuit de gebaande paden. En daarvoor hebben we pioniers nodig. Waarvan de volgers bestendigen en eigen maken en zo gemeengoed kan worden.

Meer plakken

Het meer blijven plakken van gevoelens tijdens heftige omstandigheden die geweest zijn en die in het heden nog de kop opsteken worden dan weer deftig trauma’s genoemd. Een kwestie van niet hebben kunnen verwerken. Oh wat kan dat meer plakken. Ieder mens heeft er in mindere of meerdere mate wel eens last van.  Al is het maar een gewoonte uit je jeugd. Geen kind komt echt helemaal ongebutst uit zijn of haar jeugd. En dat is maar goed ook. Al kunnen echte jeugdtrauma’s heel heftig doorwerken.

Perfectie bestaat niet al kun je het omarmen. En is het raadzaam te pogen leed te verwerken. Iets wat veel tijd kan kosten. En daarin jezelf uiten. Daarbij indachtig dat onzekerheid en verdriet ook de weg kan banen voor creativiteit. Onzekerheid de bakermat zelfs is van creativiteit. En deze quote heb ik uit mijn geest gepakt en geplakt – weer meer plakken – maar ik weet niet meer van wie…  Eigen gemaakt?

Wissel

Enkele uren voor de wissel van 2017 naar 2018  komt het sein om 0:00 uur op groen te staan. Geen ontkomen aan. De weg terug niet te nemen. Hoewel natuurlijk in herinnering wel. Meestal behoorlijk gekleurd. Dat dan weer wel. Want je geheugen voegt er eigen dimensies aan toe. Hoe hard je ook je best doet realistisch te blijven. Het kleurrijke goedje emotie voegt er van alles aan toe. En dat is menselijk.

wissel, naar 2018We wisselen wat af in een jaar. Staan zelfs dagelijks voor keuzes die het sein van groen, naar oranje, naar rood laten verspringen. En dan weer naar groen. In je trein die je leven heet. Met soms versperringen, perronpauzes en wisseling van trein. En oh ja ook weersinvloeden. Dat haalt vaak het NOS journaal. Want ondanks alle goede beloftes van de NS raken de treinen van een millimetertje sneeuw al danig in de war.

Mijmerde

Zo niet de tijd. Die raakt nooit in de war. Wisselt altijd in balans. Hoe we het ook beleven. Tikt ongenadig voort naar een Nieuwjaar vol prachtige beloften en voornemens. Nou aan dat laatste doe ik maar beperkt mee. Al mijmerde ik de laatste dagen wat af. Dik onder de invloed van het lichtfeest en de helaas donkere grauwe dagen. Die luie feestdagen gaan toch een beetje in een roes voorbij. Razendsnel.

Met als lichtende bakens nabijheid van vrienden. Fijne gesprekken en soms haperend. Maar ook dat kan een doel hebben. De andere trein genomen met een andere wissel. Verdrietig en pijnlijk. Vooral als het de definitieve is die naar boven gaat. Want ook dat hebben we helaas dit jaar moeten meemaken. Waaronder poezenkindeke Mara.

Wissel

We speculeren vandaag massaal over elke wissel die we dit jaar zullen nemen. En vragen naar elkaars voornemens en verwachtingen. Maken plannen hoewel het altijd anders loopt. Toch is plannen maken en doelen stellen heel goed. Het geeft richting aan ons leven. En met deze blog ga ik straks vol vertrouwen 2018 in! De wekelijkse blog die ik een tijdje heb gepauzeerd.

En ga gewoon het nieuwe jaar in! Neem ik de wissel voor lief, en wordt ouder, hopelijk wijzer, want straks staat het sein op groen…