Afscheids-symboliek

Kaarsen worden nogal eens gebruikt als afscheids-symboliek of hart-onder-de-riem! Zelf brand ik heel veel kaarsen. Zeker de laatste maanden. Vooral om mijn ziekenhuismaatje sterkte te geven. Ja sterkte te geven. Dat heeft ze nodig nu met haar huidige, helaas heel zware behandeling.

Daarnaast geven kaarsen me rust. Zeker de kaarsen van de Sligro, die professioneel rustig, mooi en gelijkmatig branden. Ook gedenk ik mijn overleden lievelingstante ermee en geeft het mezelf kracht en acceptatie. Vooral in deze donkere maanden en de toch wel onrust van de nieuwe lockdown met het opgelaaide virus.

Velerlei betekenissen

Nu tegen kerst aan brand ik nog meer kaarsen. Licht in de duisternis. Ook dat natuurlijk, behalve krachtbron. En afscheid. De grauwe dagen leuk ik op met al vroeg op de dag kaarsen. En ja er gaan er heel wat bij ons doorheen. Vooral de rode – voor mijn tante – in combi met een crème kaars: mijn levenskaars. Zo voel ik dat. Met mijn nieuw verworven leven. Lees verder

Muziekpijn

LET OP: Mei 2020 geschreven

Nu 9 maanden na mijn operatie heb ik nog bar weinig muziek geluisterd. Een echt gemis. De Corona-crisis heeft er nog eens extra bij me ingehakt en ik ben zeer bevattelijk voor prikkels. Ook televisie kijk ik weinig. Eega gedoemd achter zijn laptop met zijn oortjes in. Maar daar is hij nu helemaal aan gewend.

Voor die tijd wilde ik nog weleens – vaak eigenlijk – een half uurtje achter de computer boven in de werkkamer mijn favo muziek beluisteren. Hard. Een lijstje songs dat al jaren bijna hetzelfde blijft. De herhaling zo geruststellend.

Muziek

Gisteravond kwam het er eindelijk weer van: muziek luisteren. Zomaar plotsklaps had ik daar behoefte aan. Na 9 maanden. Het lijkt wel een zwangerschap en een hergeboorte. Van het ene lied na het andere. In mijn gealfabetiseerde lijstje heb ik een behoorlijke opbouw en de song moet bij mijn stemming van dat moment passen. Een feest der herkenning. Eindelijk weer in mijn gewone doen…

Het werd later en later. Eega stond boven komend verrast mee te karaoken op de voor hem ook overbekende liederen. Altijd weer verrassend die eega. In het verleden die songs heel wat keren gedraaid. Dat half uurtje voor het slapen gaan was altijd heilig.

Muziekpijn

Overmoedig en vol herkenning van betere tijden en nostalgie en toch weer sprankelend nieuw werd het nog later. Voorbij mijn normale slaaptijd.

Helaas toch weer te veel prikkels want ik kon de slaap niet vatten. Maar mijn nostalgie had ik binnen. Met als hoogtepunt Everybody Hurts van R.E.M. Gedeelde muziekpijn is halve pijn? Zo verbindend in ons menszijn…

Gedenkdagen

Opeens trof het me: twee van onze poezen zijn een dag na elkaar gestorven. Niet letterlijk want Minet tien jaar geleden en Lotte één dag later drie jaar geleden. Van die onbestemde dagen, waarop ik niet precies weet wat ik moet. Waarop ik terugdenk, want ja ze waren toch een beetje onze kindekes, in ieder geval huisgenoten. Of diergenoten, net hoe je het wil zeggen.

gedenkdagen, ijsje, proost, verdrietOp Minet’s dag heb ik ’s avonds voor eega en mij een ijsje gehaald. Zie het als een gedenkijsje. En de dag erna op Lotte’s sterfdag hebben we geproost op haar foto. Herinneringen ophalen doen we zo af en toe zeker. Het hele jaar door.

Gedenkdagen zijn niet altijd zo makkelijk. Onbewust werkt het toch door. Alleen herinneringen ophalen is ook prima. En je dierbare blijft toch een plekje in je hart behouden. Althans bij mij wel. Ik denk voor veel mensen. Soms is een blik of enkel woord voldoende om vorm te geven aan zo’n dag. En ieder doet het op zijn of haar eigen manier.  En dat is goed.

Zolang je je verdriet niet onderdrukt en er bij stilstaat is elke uiting uitstekend. Hoewel een ritueel nogal eens kan helpen. En dat kan zowel in het klein als in het groot.

Herman Brood’s tiende gedenkdag was aanleiding voor een flinke documentaire. Een mooie documentaire. Hij was dan ook een publiek persoon. Maar ik zie me nog geen documentaire maken over het leven van onze poezen. Klein of groot het maakt niet uit. Al heb ik ter memorie wel een boekje geschreven voor eega over onze en vooral zijn Lotje. (Zie tab boekje en e-book op deze site) Een fijn document.

Gedenkdagen: er zijn de nationale gedenkdagen en er zijn dagen dat je je dierbaren herdenkt. Allemaal vragen ze erom om even of langer bij stil te staan. Om je verdriet, je gemis, je rouw vorm te geven. Je dierbaren zijn het waard!

EMDR

Twee weken geleden noemde ik zijdelings dat ik een traumabehandeling onderging in Mee- en tegenwind. *Klik* En dat is EMDR. Dit staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing. Het lijkt wel toveren. Met als toverstafje een koptelefoon en de vingers van de therapeut.

EMDR, traumabehandeling, verliesbehandelingDit klinkt licht en luchtig, maar onderschat de impact niet. Niemand die de exacte werking ervan kent, maar de theorie is dat de rechter- en linker hersenhelft weer met elkaar gaan samenwerken. En een trauma een capsule is die zijn emotionele lading in oude vorm weergeeft bij een trigger. De wond wordt genezen. Het trauma verwerkt. En dat is zwaar.

Een voorbeeld? Stel dat je hypothetisch een auto ongeval hebt meegemaakt. Opnieuw achter het stuur kruipen kan dan een trigger zijn om overvallen te worden door de emotionele reacties, die je hebt gevoeld na het auto ongeluk. Dit is wel invoelbaar maar niet passend bij de huidige rustige situatie. Dat is een trauma, een wond zo je wilt. Een geestelijke wond. Waar je last van kunt hebben. Soms zelfs een leven lang.

Voor de Vietnamveteranen die, eenmaal terug uit die tergende oorlog, de draad niet goed konden oppakken, en ernstig getraumatiseerd bleken, heeft Francine Shapiro in 1989 deze EMDR ontwikkeld. En na lange jaren is de werking ervan zo effectief gebleken dat deze behandeling ook in Europa opgeld deed. En zowel voor relatief lichtere als zware trauma’s wordt ingezet. Maar kies wel een goede psychotherapeut, mocht je deze behandeling overwegen. Hier een filmpje: *Klik*

Ik ben nu beland in de nabehandeling. Aardig wat oud zeer is opgeruimd. Wonderlijk hoe klikjes of piepjes op een koptelefoon, terwijl ik terugdacht aan de narigheid, gevoelens kunnen oproepen. Soms hele zware gevoelens. En met dat de therapeut twee vingers voor mijn ogen bewoog, die alleen met mijn ogen mochten worden gevolgd, er iets gebeurt. Samenwerking dus van de hersenhelften. Al werd ik in het begin knap onrustig van het controleverlies dat dit met zich meebracht.

Ach ja een mens heeft nou eenmaal niet overal controle over. Maar de ultieme beloning was dat ik tijdens de sessie me al bevrijd begon te voelen. Ruimte, lucht en licht. Rust. Meer heldere dromen, ook nachtmerries, een licht hoofd, kort lontje en eindeloos moe, zijn bijwerkingen. En er kwam die maanden weinig uit mijn handen. Rust nemen aan te raden. Van onder welke diep begraven steen oude gedachten kwamen en herinneringen, was me niet altijd duidelijk, maar hoort erbij.

Ik kan later mogelijk nog eens verder met de behandeling. Nu bezig geweest in de stabilisatiefase. De klikjes of piepjes worden nu ingezet om me beter te voelen. Rust en ruimte. Een hele last minder. Zolang mijn nu nog lichte hoofd, maar niet gaat opstijgen als een ballon…

Pieken

Ga ik weer pieken vandaag? Zondagspieken? Blogpieken? Ik mag het hopen dat het weer gaat lukken. Bloggen op deze zondagse Valentijnsdag is al pieken toch? Niet zo romantisch want ik zit helemaal alleen en zo wil ik het ook. Piekende blogs worden in eenzaamheid geboren.

Pieken, vleugels, alleen, samenwerkenNet als je echte geboorte, die je helemaal alleen doet. Uit de warmte van het moederlichaam. Dat lichaam waarmee je wel moet kunnen samenwerken om je geboorte vlekkeloos te laten verlopen. Waarin je moeder je helpt met de natuur die weeën opwekt en die daar weer profi hulp bij krijgt van de verloskundige en/of de artsen. Die nauwkeurig kijken en helpen langs de zijlijn. Je doet het alleen, maar je bent niet alleen.

Een blogpiek komt ook niet zomaar tot stand. Hoe alleen ik hier nu ook zit. Ik heb van alles meegemaakt deze week, zoals elke week, en probeer daar een echte geboorte van te maken. Met als input dat er woorden blijven hangen, waar ik wat mee moet. Woorden die prikkelen. Woorden over gedachten die beklijven en waar ik mee ga samenwerken om iets leesbaars voor jou, als lezer, te brouwen. Zoals een soepje waar veel ingrediënten aan worden toegevoegd.

Pieken kun je nooit alleen. Daar heb je lezers voor nodig. Lezers die herkennen, die iets met je woorden doen. Zoals dierbare die herinneringen gaat optekenen naar aanleiding van mijn tips Rouwrituelen. En die ik van hieruit heel veel nostalgische warmte wens. Hoe droevig de aanleiding ook is. Want er is ons een dierbare ontvallen. Die zijn rust meer dan verdiend heeft, oftewel memorerend, misschien helemaal geen rust wil. Die mogelijk hierboven alweer druk doende is. Mocht dat kunnen. Waarvan wij dierbare waardes en normen verder verinnelijken. En zo verder leeft.

Pieken impliceert rust en ruimte. Hele dagen adrenaline en kicken is echt niet gezond. Hoe glamorous dat ook mag lijken. De golfbeweging van de flow waar je in zit. Inclusief de normale tegenslagen in je leven of tijdens je project.

Pieken is samenwerken. Je laat je dragen in het proces naar pieken. Ik denk nu aan een workshop die ik onlangs heb gegeven. De cursisten gaf ik – met inachtneming te leiden – alle ruimte met hun input en ziedaar er gebeurde iets tussen elkaar. De groep kreeg vleugels. Wij kregen vleugels en een machtig mooie herinnering rijker.

En nu zit ik met piekende haren over pieken met vleugels, alleen zijn en samenwerken. En laat deze blog los…