Puinruimen

Rouwproces

Beiden hebben we een ander rouwproces door te maken.  Eega beseft steeds dieper dat deze amputatie voor altijd is. Zijn been groeit echt niet meer aan en is ook niet te transplanteren.

Zelf zie ik heel erg op tegen de nodige mantelzorg aan hem – straks thuis – en de thuiszorg die weer noodzakelijk zal worden. Maar eerst moet ik meer energie vergaren en van mijn burn-out herstellen. Voor nu moet ik alle zeilen bijzetten om met mezelf en ons huishouden om te kunnen gaan. En tijd in te ruimen om op bezoek te gaan.

De zo veelvuldig gemelde gevoelens – hier op deze blogs – behorend bij een rouwproces *Klik* doorlopen we beiden ieder op onze eigen manier. Er zijn wetmatigheden maar ook nu weer: dat loopt altijd anders. In ieder geval ben ik heel erg veel boos en verontwaardigd geweest op deze noodzakelijke maar niet voorziene amputatie van eega. Noodzakelijk want levensreddend. We moeten elkaar soms ook even loslaten om met onszelf bezig te zijn. Pijnlijk maar noodzakelijk. Met hopelijk elkaar weer terugvinden.

Tijdelijk wordt blijvend

Mijn eega in een rolstoel is wel een ding, zowel voor hem als voor mij. Daar dachten we vanaf te zijn. Tijdelijk is een heel ander gevoel dan blijvend. Niet de rolstoel te zien, als een hulpmiddel namelijk, maar de mens te blijven zien. Ook het perspectief van eega is vanuit een rolstoel heel anders dan kunnen staan en bewegen. Het gevoel nu tot invalide gebombardeerd te worden is echt een heel proces.

Verpleeghuis met revalidatieafdeling

Begin april – NB op mijn moeders zaliger verjaardag – was zijn verhuizing naar een dichtbijzijnd verpleeghuis. Onzekerheid ten top, want als er een plek vrijkomt moest hij stante pede verhuizen. Na praten als Brugman lukte het toch om eerder informatie te krijgen over een vrijkomende plek. Dat was een gelukje en de medewerkers leken erg meelevend en aardig. We hebben er goede hoop op. Deze afdeling is wat meer op zorg gericht waardoor eega minder stress heeft. Zijn diabeteswaardes zijn nu ook weer normaal.

Het gaat allemaal lang duren, en op je zeventigste al op een geriatrische afdeling valt niet mee. We hopen op een weer vederlichte aangepaste rolstoel, zoals in het centrum. De rolstoel die we nu hebben lijkt zelfs aan te lopen, zo zwaar.

Het is eega in zijn rug geschoten en op meer lastige plekken heeft hij klachten. Hierdoor zal zijn opname en ook het oefenen weer langer duren. We hopen dat de start met het prothesetraject hem meer bewegingsvrijheid kan gaan geven.

Puinruimen

We krijgen veel steun en hulp van buren, familie, vrienden, bekenden en hulpverleners. Dat troost, zijn we erg dankbaar voor en brengt ons verder, maar we moeten het zelf doen. En dat valt niet altijd mee.

En zeker niet te vergeten waarderen we alle zorg van de medewerkers op de afdeling. Een minimaatschappij op zich.

Zoals wanneer je een kinderwens hebt, je overal zwangeren en kinderwagens ziet, zo zie ik nu overal mensen in rolstoel en met geamputeerde benen. Soms inderdaad zelfs in meervoud. Het kan altijd nog erger. De sfeer in dit huis is gemoedelijk en berustend. Tijd speelt geen rol meer, zegt eega zelfs…

Maar onze eerste rolstoeltaxirit met Pasen* is hoopgevend en opbouwend. Een heel uur een rit naar zee en de bollenvelden is even toeristje spelen in eigen land. Confronterend en jammer dat er een rolstoeltaxi nodig is, maar het zonnige landschap geeft weer energie.

Op de puinhopen weer een leven creëren: we zijn er druk mee bezig. Met vallen en opstaan. Zoals op deze bijzondere foto van onze op zijn kop omgevallen pot tulpen door de storm: de tulpen zijn bewonderenswaardig en onverwacht  ondersteboven fier rechtop toch aan hun bloei begonnen! Nu wij nog… En nee, ze gaan niet in de vuilnisbak. Al zijn we druk bezig met puinruimen…

*Note: ook deze blog is met Pasen geschreven, net als de vorige.

Nachtmerrie

Nachtmerrie

Een maandje of wat na mijn laatste blog ‘Medeleven’ kwamen we in een nieuwe nachtmerrie, oftewel heksenketel oftewel rollercoaster terecht. Wat de Apocalyps en ultieme feestelijke afsluiting had moeten worden, van negen hele maanden zware hyperbare zuurstoftherapie van eega’s inmiddels geheelde hielwond, werd een nachtmerrie. We hadden zelfs de thuiszorg al bedankt en afgesloten met een toepasselijk beeld van zorgende handen. Deze rollercoaster begon op maandag 13 december.

Als saillant detail was de vorm waarin eega’s superklein geheelde wondje een lief klein roze hartje geworden. Een buitengewoon prachtig symbool van een nieuw begin. Namelijk orthopedische schoenen. Want de wond diende beschermd te worden met een gat ter grootte van de wond, in de hak van de schoen. Waardoor zijn hiel zou steunen op de randen. En de tere jonge celletjes van de geheelde wond niet verstoord zouden worden verder stevig te worden. Normaal gesproken zijn orthopedische schoenen niet begerenswaardig maar in dit geval wel. Lees verder

Dierengevoel

Dierengevoel

Laatst liep ik mijn dagelijkse rondje park met een goede bekende. Het gesprek kwam op onze vele nieuwe wijkdieren op de dierenweide. Nieuw elan en ontzettende bezoekerstrekker. En hij opperde dat dieren geen gevoel hebben. Net als broodfokkers of een aantal veehouders, de goede niet te na gesproken.

Mensen zonder huisdieren denken dit wel vaker. Maar ooit verknocht geraakt aan je kat of hond, weet je toch echt wel hoe je huisdier zich voelt. Jaja dieren hebben ook hun stemmingen.

Chaggi katten

Zo is eega verknocht aan ons schilderij van Jacob Kanbier: heerlijk chagrijnige katten, met nog kringeltjes boosheid boven hun koppies. Eega moest en zou dit schilderij kopen. Het hangt nu te pronken in de traphal. Veelzeggende echt naar beneden gerichte boze bekkies ook. Lees verder

Afscheids-symboliek

Kaarsen worden nogal eens gebruikt als afscheids-symboliek of hart-onder-de-riem! Zelf brand ik heel veel kaarsen. Zeker de laatste maanden. Vooral om mijn ziekenhuismaatje sterkte te geven. Ja sterkte te geven. Dat heeft ze nodig nu met haar huidige, helaas heel zware behandeling.

Daarnaast geven kaarsen me rust. Zeker de kaarsen van de Sligro, die professioneel rustig, mooi en gelijkmatig branden. Ook gedenk ik mijn overleden lievelingstante ermee en geeft het mezelf kracht en acceptatie. Vooral in deze donkere maanden en de toch wel onrust van de nieuwe lockdown met het opgelaaide virus.

Velerlei betekenissen

Nu tegen kerst aan brand ik nog meer kaarsen. Licht in de duisternis. Ook dat natuurlijk, behalve krachtbron. En afscheid. De grauwe dagen leuk ik op met al vroeg op de dag kaarsen. En ja er gaan er heel wat bij ons doorheen. Vooral de rode – voor mijn tante – in combi met een crème kaars: mijn levenskaars. Zo voel ik dat. Met mijn nieuw verworven leven. Lees verder

Muziekpijn

LET OP: Mei 2020 geschreven

Nu 9 maanden na mijn operatie heb ik nog bar weinig muziek geluisterd. Een echt gemis. De Corona-crisis heeft er nog eens extra bij me ingehakt en ik ben zeer bevattelijk voor prikkels. Ook televisie kijk ik weinig. Eega gedoemd achter zijn laptop met zijn oortjes in. Maar daar is hij nu helemaal aan gewend.

Voor die tijd wilde ik nog weleens – vaak eigenlijk – een half uurtje achter de computer boven in de werkkamer mijn favo muziek beluisteren. Hard. Een lijstje songs dat al jaren bijna hetzelfde blijft. De herhaling zo geruststellend.

Muziek

Gisteravond kwam het er eindelijk weer van: muziek luisteren. Zomaar plotsklaps had ik daar behoefte aan. Na 9 maanden. Het lijkt wel een zwangerschap en een hergeboorte. Van het ene lied na het andere. In mijn gealfabetiseerde lijstje heb ik een behoorlijke opbouw en de song moet bij mijn stemming van dat moment passen. Een feest der herkenning. Eindelijk weer in mijn gewone doen…

Het werd later en later. Eega stond boven komend verrast mee te karaoken op de voor hem ook overbekende liederen. Altijd weer verrassend die eega. In het verleden die songs heel wat keren gedraaid. Dat half uurtje voor het slapen gaan was altijd heilig.

Muziekpijn

Overmoedig en vol herkenning van betere tijden en nostalgie en toch weer sprankelend nieuw werd het nog later. Voorbij mijn normale slaaptijd.

Helaas toch weer te veel prikkels want ik kon de slaap niet vatten. Maar mijn nostalgie had ik binnen. Met als hoogtepunt Everybody Hurts van R.E.M. Gedeelde muziekpijn is halve pijn? Zo verbindend in ons menszijn…