Interview-mijmeringen

Met naam en toenaam schrijf ik eigenlijk nooit. Maar nu maak ik een uitzondering voor de journalist Pieter Appel. Twee spannende weken geleden heeft hij een intensief gesprek met mij gehouden. Voor ons huis-aan-huis krantje de Het op Zondag. En het resultaat overtrof mijn verwachtingen.

Interview3Nog even spannend of mijn weinige correcties zouden worden overgenomen, kan ik nu melden dat ik onder de indruk ben van het, naar mijn idee, integere artikel dat Pieter heeft gebakken. Maar oordeel graag zelf op pagina 6-7:

 

Interview: http://hchdc.blob.core.windows.net/epaper/title77/Vandaag/index.html#

Het aparte was wel dat Pieter ook veel over zichzelf prijsgaf. Wat ik uiteraard niet zal vermelden. Of wel dat hij net als eega een Bommel-fan is?

Van een doorgewinterde journalist, die hij toch is, verwachtte ik minder goede nuances, maar het tegendeel bleek waar. Of is dat van mijn kant een vooroordeel? Mmm zal ik toch zeker moeten herzien.

Ik vond het gesprek zwaar, dat wel, vooral door zijn doorvragen op van alles en nog wat. Ergens halverwege verzuchtte ik dat ik schrijvend beter ben, dan pratend. Vooral uitleggen dat verlies van een droom, een verwachting ook rouw tot gevolg kan hebben. Of hij probeerde me uit mijn tent te lokken of hij probeerde het zo goed mogelijk te snappen. Ik hou het maar op het laatste. Er zijn veel mensen die niet snappen dat je kunt rouwen om iets wat er nooit gekomen is. Wat er nooit geweest is. Wat nooit tastbaar is geweest, niet op deze wereld is geweest.

Maar natuurlijk is ieder mens meer dan haar verdriet. En is er veel meer te vertellen. Dat vind ik zelf nu het mooie. De draai die je daarin kunt maken, fascineert me altijd enorm bij anderen. Ik –meestal- gemaakt heb. En verhaalt hij heel goed. Met fijngevoeligheid en inlevingsvermogen.

De draai om te kunnen waarderen wat je wel hebt en niet wat je niet hebt. Maar dat het proces hiertoe dient te worden verwerkt. En dat delen van gedachten niet alleen helend kan werken voor jezelf, maar dat je daarmee kunt proberen anderen te helpen. Het zoeken naar geluksmomenten en die uitbreiden. Want geluk delen is juist vergroten van geluk.

Mmm duik ik toch weer de diepte in. Ik wil alleen maar zeggen: Pieter bedankt voor het helpen mijn boek te promoten met dit grote artikel over mij! En Peter van Evert voor de mooie foto.

Print Friendly, PDF & Email

Gerelateerde berichten:

8 thoughts on “Interview-mijmeringen

  1. ‘t Is waar dat Mindel niet iemand is,die uit zichzelf direct van wal zal steken,maar….daarentegen beter kan luisteren dan wie dan ook!Als Mindel begint te praten zal het resultaat voor de goede toehoorder nooit teleurstellend zijn.Het is wel duidelijk dat zij meer van de Achterhoek heeft meegenomen dan uit Amsterdam:in onze nationale hoofdstad luistert men in de regel graag,ja heel graag,maar dan wel vooral naar zichzelf!Mindel,je hoeft niet aan je zelf te sleutelen!Blijf wie je bent.

  2. De Woelabukkies zijn niet erg handig,dat weten jullie inmiddels wel.
    Maar op het gebied van de journalistiek staan zij hun Woelabukkie mannetje- en vrouwtje.
    Zij schrijven sensationele verhalen!
    Aan een ding hebben zij echter lak: “het waarheidsgehalte”.
    Zo hebben zij eens een artikel geschreven waarin zij beweerden dat er goud te vinden was in Drenthe bij de Hunebedden.
    Het stukje was uitstekend geschreven, waardoor een flink aantal mensen er zijn ingetrapt door te gaan zoeken in Drenthe.
    Later bleek echter dat de Woelabukkies een afspraak hadden gemaakt met het Drenth’s bureau voor Toerisme en aldus door hen ruim werden beloond voor het artikel.
    Wat is nu wel of niet waar??

    Bollobukkie

  3. Pieter Appel slaagt erin de lezer een openhartig inkijkje te geven in jouw persoonlijkheid en in wat jou heeft bewogen ‘Een warme arm om je heen’ te schrijven.

    “Dat je schrijvend beter bent dan pratend” kan ik als vriendin niet beamen: ik zou zeggen dat je beide vaardigheden evengoed beheerst!

  4. Je weet dat er iets moet gaan komen maar je weet niet wanneer. En dan die doffe plof op de deurmat en het geklepel van de brievenbus laat het zweet in je handen lopen, het is zover. Klasse Loes!

  5. oh oh Loes,
    wat mooi gezegd allemaal.

    Het eenna laatste tekstblok is een parel.
    spreekt me enorm aan, prachtig verwoord.
    Dit is nou net de interactie die ik de laatste jaren heb ontdekt tijdens serieuze gesprekken met de mensen om mij heen.
    Mooi dat je dit proces inzichtelijk maakt in deze tekst.
    ieder woord is echt waar

    Het is een deel van de basis waar het in het leven eigenlijk echt om draait.

    xxxxx
    broertje

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *