Kattenstandjes

De avonturen van onze poes Mara kun je categoriseren van ludiek tot zwaar irritant tot hartsmeltend lief. Om met de middelste te beginnen, dalen we af naar de slapende nachten. Althans daar zijn ze voor bedoeld. Niet echt kat-eigen, maar wel menseigen. En ach met haar zwaar bejaarde leeftijd van 18 lentes komt ze de nacht wel slapend door.

Snorharen, kattenstandjes, kattengeluk, slaapproblemenLekker knorrend in mijn bedje had Mara weer de gewoonte aangenomen mijn kussen te gebruiken in haar slaapstandje. Niets aan het pootje zou je zeggen, ware het niet dat haar snorharen nogal uitstekende kriebelaars zijn. En dat voelt voor mij in mijn slaap als vliegen of muggen die me terroriseren. En reageer ik met slaande handen. Bovenop het koppie van Mara. De nachtelijke schrik van beiden kun je je voorstellen?

Die klauwtjes zo vlak bij mijn ogen, vind ik op zijn zachtst gezegd niet echt prettig. En ik verwacht nog eens een blindenstok nodig te hebben. Geen fraai voorland. Dus met zachte hand onder het kussen, deze optillen en haar de weg leiden naar haar plek: het kleedje op het voeteneind.

Dit gedrag van Mara werd knap irritant en op een geven moment was mijn maat vol. Kijk bij toiletgang even een aaitje aan je huisgenootje, of – welja – een extra aaitje bij het nuttigen van een slokje water: allemaal tot je dienst. Of tot Mara’s dienst! Zodra er daarna maar weer tot slapen overgegaan kan worden.

Mara is echter van kitten af aan opdringerig. Helaas dat trekje zit er nou eenmaal in. Valt niet altijd in goede aarde dus of je het onder de noemer assertief kan scharen? Eigenlijk niet helemaal. Daar hoort geen moedwillig irriteren bij, naar mijn bescheiden mening.

De aaitjesceremonie werd dusdanig op prijs gesteld door haar dat ze eindeloos haar pad baande van voeteneind naar kussen. Tot ik dusdanig uit mijn slof schoot, een paar weekjes geleden, dat ze als een razende roeltje buiksluipend over het bed niet wist hoe gauw ze naar het voeteneind moest rennen. De grens was bereikt. Tot zover het zwaar irritante gedrag.

Slimme Mara zou Mara niet zijn als ze het hierbij zou laten en haar lesje had geleerd. Rustig opnieuw inslapend op mijn rechterzij voel ik poezelige stapjes bovenop het dekbed. Superzacht gaat ze stilletjes languit liggen op mijn dekbedzijkantje. Bovenop. Soms zacht ronkend maar meestal stil. En zo zijn we op moederdag tot een hartsmeltend lief, ludiek slapend compromis gekomen. Haar snorharen nu op veilige afstand.

Print Friendly, PDF & Email

Gerelateerde berichten:

10 thoughts on “Kattenstandjes

  1. Komt mij bekend voor,daarom heeft een kat ook personeel,dacht dat je het nu al wel wist. Maar een leuk verhaal.

    • Tja kat heeft personeel klopt en wist ik. Maar Geert laatst meldde mij ook iemand dat je kat best graag met je wil samenwerken. Heeft me wat nachtelijke uurtjes gekost haar gedrag in ordentelijke richting te vormen, maar ben er erg blij mee nu! Afkloppen maar ze gedraagt zich nu veel acceptabeler ‘s nachts! Moraal van dit verhaal: zelfs een 18+ kat kan leren! 🙂

  2. kostelijk verhaal Loes, wij hebben hèèl lang een hondje gehad die het zelfde deed.
    heeft toch wel iets!
    xxx broertje

    • Ha Ben, klopt het heeft wel iets. Leuk dat je hierdoor aan jullie vroegere hondje moest denken. Nog van de Antwerpse vlooienmarkt toch? Ik was bij de aanschaf? LOL hij zou even groot worden als Sylvia, tja praatjes voor de Vaak

  3. Dat Mara nog leeft, na de mep op zijn koppetje. Waren het niet de baardharen van echtgenoot die in je oor wilde fluisteren dat het ontbijt op Moederdag door hem verzorgd wordt? Wat een katte leven.

  4. Ik herinner mij Puki van mijn eerste Lief.
    Altijd op mijn voeten liggend totdat ik insliep.
    Dan verdween zij en werd ik wakker.
    Dit kon zich op een avond verschillende keren herhalen.

    Zonnige groet,

  5. De katten van de Woelabukkies zijn een stuk slimmer dan de Woelabukkies zelf.
    Vaak is het geval dat zij deze luitjes waarschuwen als er iets doms door de Woelabukkies ondernomen wordt.
    Zo komt het voor dat de Woelabukkies bij het boomklimmen begeleid moeten worden om ongelukken te voorkomen.
    Ook zijn de katten van de Woelabukkies behulpzaam bij het oplossen van onderlinge twisten, door tegen de agitator enorm te gaan blazen, net zo lang dat ie inziet dat het een domme actie is.
    De kat van Truusje Kruisvocht is onder andere zeer deskundig om aan te geven wanneer Truusje ongesteld is geworden. Zij dan ontttzettend miauwen terwijl zij ook haar poot tegen haar neus duwt.
    Met de groeten aan Mara van de Woelabukkie-katten!

    Bollo

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *