Moeten

Van collega blogger Deborah, vele generaties jonger, las ik vannacht het volgende in haar blog van gisteren: “Sowieso lijkt de sky the limit en al onze wensen moeten toch wel binnen nu en vijf jaar uitkomen. Daarna is ons leven ‘voorbij’. Dan moeten we echt verantwoordelijk worden.”

Moeten BucketlistDeborah ik hoop je zin niet uit zijn verband te trekken, maar vind je het OK als ik hier even op doorga? Je houdt daarna deze zin prachtig tegen het licht en nuanceert. Ik blijf haken op het woordje ‘moeten’. En is vervolg op mijn vorige blog: ‘Zin’.

Natuurlijk moet je heel veel in het leven. Maar pas op dat je in de waan van het moment meegesleept wordt. Sta regelmatig stil met een vraagteken in je hoofd. Is dit wat ik moet of is dit wat ik wil? Is er een keuzemogelijkheid? En zo ja neem de tijd om te kiezen. Of om er naar toe te groeien. Zodat je achter je keuze kunt gaan staan.

The sky is the limit zie ik bij veel tegen-de-dertigers. Alsof er een enorme gretigheid is en de tijd beperkt. De zinnen van de mens op max moeten staan. Want daarna is het voorbij. Pfoe hé wat een opdracht aan jezelf. Natuurlijk wordt een mens bedaarder naarmate hij of zogewild zij, meer levenservaring opdoet. Maar het is toch de bedoeling dat dit vanzelf en op een natuurlijke manier zo groeit? Relativeren groeit mee. Dat is dan weer het voordeel van een rugzakje ‘leven en beleven’.

Tegenslag in deze heeft de neiging je met beide benen op de aarde te zetten. En dat zie je prachtig in de loop van haar verhaal. Er gloort nog hoop aan de horizon en het leven stopt niet als je volwassen bent en hoop en zogezegd avonturen hoef je niet ver weg buiten jezelf te zoeken. Mijn zelfgekozen verantwoordelijkheden heb ik regelmatig in mijn leven gevoeld als een avontuur.

Jij bent het zelf die de gevolgen, als een avontuur, van je keuze mag leven en beleven. Veel nieuws ga ik vast nog beleven. En ieder mens is daarin anders. Ik ga het avontuur binnenkort aan om de zes kruisjes te halen. En hou me verre van een voor mij vermaledijde bucketlist. Dé trend onder de 60+-ers. Want dat wordt weer moeten.

Het blog van Deborah: hiero

Print Friendly, PDF & Email

10 thoughts on “Moeten

  1. Het moeten, moeten en nog meer moeten hoeft voor mij ook niet.
    Maar een klein “bucketlistje” vind ik toch wel lekker om naar uit te kijken.
    verder een mooie relativering van het “moeten” onderwerp.
    continue with your good work
    xxx
    broertje

    • Tja misschien ‘moet’ ik me ook maar eens overgeven aan dromen en bucketlistje. In de waan van de dag valt het niet altijd mee, maar wel leuk om te doen denk ik… 🙂

      Thnxxxxxxxxxxx

  2. Moeten,moeten en nog eens moeten, we moeten al zo veel. Een keertje niet moeten doe ik door in het weekend regelmatig nee te zeggen tegen moet of moeten. Heerlijk, lukt niet altijd,maar soms MOET dat ook kunnen.

  3. Ik weet u eigen ervaring dat je vaak een heleboel denkt te “moeten” (van anderen, maar ook van jezelf), terwijl achteraf blijkt dat het helemaal niet had gehoeven. Sterker nog: dat je het juist níet had moeten doen. Nog een reden om regelmatig stil te staan bij alles wat je zogenaamd “moet” doen.
    Trouwens, er staan twee “moetens” in het citaat. Met name het eerste “moeten” (van die wensen die tussen nu en vijf jaar moeten uitkomen) kan ook worden geïnterpreteerd als een hoopvolle verwachting. Maar dat is misschien eerder een linguïstisch probleem :=))

  4. Oh jee, wat een blog. Je moet het zelf doen en maken, eigen verantwoordelijkheid nemen, en je bent nooit te oud…..

  5. De Woelabukkie mannetjes hebben ook een hekel als zij iets moeten!
    Recalcitrant als zij zijn weigeren zij vaak iets uit te voeren, ondanks dat het een makkelijk klusje is.
    Uiteraard speelt de onhandigheid ook mee, maar dat is niet het belangrijkste.
    Woelabukkies mannetjes zijn nu eenmaal luiaards, waardoor de Woelabukkie vrouwtjes heel erg geïrriteerd worden van hun gedrag. De vrouwtjes sporen hun mannetjes aan tot actie over te gaan, maar dit heeft slechts sporadisch succes.
    De werkeloosheid onder de Woelabukkie mannetjes is dan ook erg groot.
    Ook met het ondernemerschap wil het niet echt lukken, omdat, door het ontbreken van inzet (ook wel een capaciteits- manco genoemd) klanten regelmatig komen en even regelmatig verdwijnen.
    Zoals jullie misschien al weten is een van de Woelabukkie vrouwen, Truusje Kruisvocht, inmiddels chief- manager van de Woelabukkies.
    Zij heeft het plan om de Woelabukkie mannetjes te stimuleren om harder te gaan werken.
    Zo wil subsidie verstrekken aan de Woelabukkie vrouwtjes om hun mannetjes tot arbeid te bewegen.
    Daarvoor wordt thans door een techneut (geen Woelabukkie overigens) op het verzoek van Truusje een apparaat ontwikkeld voor de Woelabukkie vrouwen, waarmee zij hun eigen, maar ook andere mannetjes, een zodanige schop voor hun reet kunnen geven waardoor zij meteen aan het werk gaan.
    Om het succes te garanderen wordt er een beetje vocht van Truusje aan het apparaat toegevoegd. 🙂
    De activiteiten zullen enorm toenemen en de werkeloosheid zal danig afnemen.
    Volgende keer misschien meer!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *