Afscheids-symboliek

Kaarsen worden nogal eens gebruikt als afscheids-symboliek of hart-onder-de-riem! Zelf brand ik heel veel kaarsen. Zeker de laatste maanden. Vooral om mijn ziekenhuismaatje sterkte te geven. Ja sterkte te geven. Dat heeft ze nodig nu met haar huidige, helaas heel zware behandeling.

Daarnaast geven kaarsen me rust. Zeker de kaarsen van de Sligro, die professioneel rustig, mooi en gelijkmatig branden. Ook gedenk ik mijn overleden lievelingstante ermee en geeft het mezelf kracht en acceptatie. Vooral in deze donkere maanden en de toch wel onrust van de nieuwe lockdown met het opgelaaide virus.

Velerlei betekenissen

Nu tegen kerst aan brand ik nog meer kaarsen. Licht in de duisternis. Ook dat natuurlijk, behalve krachtbron. En afscheid. De grauwe dagen leuk ik op met al vroeg op de dag kaarsen. En ja er gaan er heel wat bij ons doorheen. Vooral de rode – voor mijn tante – in combi met een crème kaars: mijn levenskaars. Zo voel ik dat. Met mijn nieuw verworven leven. Lees verder

Kattensores

Drie stuks hadden we er: katten oftewel poezen. Hier treffend afgebeeld door Judith van der Meer. Niet Aafkes drietal, naar een wel heel belegen boek, maar ons drietal. Afgebeeld als afsluiting destijds van onze kinderwens. Onze poezenkinders. Drie dames. Drie nuffige dames.

kattensores, Judith van der Meer, kattenschilderijDe reden dat ik hier en nu, vandaag, erover schrijf is dat gisteren en eergisteren de sterfdagen waren van twee van de drie. Minet (rechts), moeder van Mara (links), alweer haar negende jaar gedenkdag: 31 juli 2006. En Lotte (midden), hun vriendinnetje, ook alweer twee jaar: 1 augustus 2013.

Minet – slechts 12 jaartjes geworden – had uitgezaaide kanker na borstkankeroperatie. Jaja dat kan ook poezen treffen. Er zat slechts zes weken tussen haar operatie en haar overlijden. Toen ze eenmaal schreeuwde van de pijn konden we niet anders dan haar uit haar lijden laten verlossen. Poezen tonen dat niet snel. Natuurtechnisch dingetje, omdat ze anders niet overleven. Onze eigenste slaanderige Felixkat.

Lotte werd 16 jaar. Redelijk mooie leeftijd voor katten. Onze grijze prinses takelde binnen een dag af. Zo onverwacht. Benauwd en er bleek vocht achter haar longetjes te zitten. We merkten het pas echt op, toen ze niet meer in staat bleek op schoot te springen. Ze had zich al een tijdje verstopt. En dan ga je goed kijken. Er was nog best wat aan te dokteren, maar met heel veel behandelingen, gaf de dierenarts haar nog twee weken. Dat konden we dokterhater Lot niet aandoen. Al aaiend, met lieve woordjes, en druppende tranen is ze snel heengegaan. Eega’s lievelingetje en de mijne. Lotjes’ levensverhaal heb ik op een poezenhaar na, af.

Hun beider as staat in een vlinderblikje in onze vitrinekast. We krijgen het niet voor elkaar deze in de tuin te begraven. En waarom zouden we?

En dan hebben we nu dus nog Mara. Nu al 18+. Met aardig wat kwaaltjes en mankementjes zo langzamerhand, maar verder prima levendig en actief. Met nog steeds een prachtig glanzende vacht. Bij haar geboorte uit moeder Minet noemden we haar Vlekje, om haar grappig scheef geplaatste witte vlekje onder haar neus. Daarna Mara, omdat ik nu eenmaal gek ben op namen beginnend met een M…

Mara onze zwarte panter. Minder slaanderig als haar moeder. Al heeft ze dit trekje ook. Maar zonder uitstaande nageltjes dus niet zo erg. Die gisteren na weken nierdieet uitbundig smulde van een gewoon blikje voer. Die heel veel slaapt. Maar ook zo onwijs dwingend kan zijn. Het liefst over je laptop loopt als je erg druk bent. Die schreeuwt, wat kennelijk bij de ouderdom blijkt te horen. Baasje die niet langs de bank kan lopen zonder haar aandacht te geven. Doof aan het worden is. Die maanden lang op het laatste doekje van Lot ging slapen. Lieve trekjes van haar heeft overgenomen. Meis Mara: we kunnen je niet missen! Kattensores.