Pieken

Ga ik weer pieken vandaag? Zondagspieken? Blogpieken? Ik mag het hopen dat het weer gaat lukken. Bloggen op deze zondagse Valentijnsdag is al pieken toch? Niet zo romantisch want ik zit helemaal alleen en zo wil ik het ook. Piekende blogs worden in eenzaamheid geboren.

Pieken, vleugels, alleen, samenwerkenNet als je echte geboorte, die je helemaal alleen doet. Uit de warmte van het moederlichaam. Dat lichaam waarmee je wel moet kunnen samenwerken om je geboorte vlekkeloos te laten verlopen. Waarin je moeder je helpt met de natuur die weeën opwekt en die daar weer profi hulp bij krijgt van de verloskundige en/of de artsen. Die nauwkeurig kijken en helpen langs de zijlijn. Je doet het alleen, maar je bent niet alleen.

Een blogpiek komt ook niet zomaar tot stand. Hoe alleen ik hier nu ook zit. Ik heb van alles meegemaakt deze week, zoals elke week, en probeer daar een echte geboorte van te maken. Met als input dat er woorden blijven hangen, waar ik wat mee moet. Woorden die prikkelen. Woorden over gedachten die beklijven en waar ik mee ga samenwerken om iets leesbaars voor jou, als lezer, te brouwen. Zoals een soepje waar veel ingrediënten aan worden toegevoegd.

Pieken kun je nooit alleen. Daar heb je lezers voor nodig. Lezers die herkennen, die iets met je woorden doen. Zoals dierbare die herinneringen gaat optekenen naar aanleiding van mijn tips Rouwrituelen. En die ik van hieruit heel veel nostalgische warmte wens. Hoe droevig de aanleiding ook is. Want er is ons een dierbare ontvallen. Die zijn rust meer dan verdiend heeft, oftewel memorerend, misschien helemaal geen rust wil. Die mogelijk hierboven alweer druk doende is. Mocht dat kunnen. Waarvan wij dierbare waardes en normen verder verinnelijken. En zo verder leeft.

Pieken impliceert rust en ruimte. Hele dagen adrenaline en kicken is echt niet gezond. Hoe glamorous dat ook mag lijken. De golfbeweging van de flow waar je in zit. Inclusief de normale tegenslagen in je leven of tijdens je project.

Pieken is samenwerken. Je laat je dragen in het proces naar pieken. Ik denk nu aan een workshop die ik onlangs heb gegeven. De cursisten gaf ik – met inachtneming te leiden – alle ruimte met hun input en ziedaar er gebeurde iets tussen elkaar. De groep kreeg vleugels. Wij kregen vleugels en een machtig mooie herinnering rijker.

En nu zit ik met piekende haren over pieken met vleugels, alleen zijn en samenwerken. En laat deze blog los…

Koppelen

Vorige maand gepubliceerd in www.femp.nl

Bij het woord verbinden, het thema van dit allereerste Magazine, denk ik aan binden en band. Een band met elkaar. En wat is dan de ultieme band? Juist ik denk dan aan partnerschap op het persoonlijke vlak en vooral aan wanneer je dit niet hebt.

KoppelenKoppelen klinkt je vast naar in de oren, maar ik vind het zo’n leuk woord. Zo lekker recalcitrant. Zo lekker oubollig en cosy en ouderwets. Samen een koppel vormen is wat veel mensen willen toch? Koppelen riekt al snel naar oude vrijsters.  Naar muffe geuren en niet zulke goede bedoelingen. Schimmige praktijken. Maar ik gebruik dit woord toch. Er wordt in het dagelijks leven te weinig gekoppeld naar mijn idee. En online is totaal anders, daar gaan we het niet over hebben.

Enkele jaren geleden begon ik na wat geslaagde koppelpogingen in mijn single netwerk: singles-activiteiten. Voor de 40+-er. Website uit de grond gestampt met forum en FB-pagina. De bouwer en ik deden er alles aan om het zo perfect mogelijk te lanceren.

Kleine advertenties in de huis-aan-huis blaadjes en de eerste aanmeldingen stroomden binnen. En zelfs na een tijdje een heus groot artikel. Met foto, nee niet van de singles, dat mocht niet, maar van ons. Leiden leek klaar voor ons initiatief: van eega en mij. Eens per maand een leuke activiteit was de bedoeling. En de eerste stads-wandel-puzzeltocht overtrof mijn stoutste verwachtingen. Maar liefst 50 singles kwamen er op af. Ik was eigenlijk overdonderd. Voelde me er niet helemaal tegen opgewassen. En bij een sigaretje in de rookruimte van de borrel after-party kwamen de eerste geluiden al van dat dit gratis moest zijn. Maar ja, de site, de puzzeltocht, het drankje en het hapje kostten ook geld. Dus stoer roeiden eega en ik verder op het betaalde pad.

We hebben erg leuke, vrolijke en gezellige activiteiten gedaan met zijn allen. En vreemd genoeg, in tegenstelling tot andere singles-activiteiten, – heb ik me laten vertellen – hadden we voldoende mannen. De eerste stelletjes namen vrolijk afscheid van hun singles-bestaan en meldden dit ons. Wat er verder gebeurde kon mijn oog niet helemaal traceren. Maar hechte vriendschappen heb ik ook zien ontstaan.

De eerste breuk tussen een nieuw koppel kwam na een tijdje draaien met de activiteiten. Heftig en dramatisch. Triest. Ik probeerde op te vangen waar nodig.

De sfeer tijdens de borrels erna was bepaald geen jachtgebied, en dat was ook niet de bedoeling. Een gezellige middag stond voorop. In een ongedwongen ambiance, met een drankje toe, met elkaar contact maken. Nadat je eerst samen had gefietst, gewandeld, tennis met zwemmen toe, boottochtje en zo nog wat andere activiteiten.

De klad begon er in te komen toen we een reisje naar Groningen probeerden te organiseren. Alles low-budget, maar wel met zoveel mogelijk variatie en cultuur happen, zeg maar. Een minimum aantal deelnemers van acht ging niet lukken.

Mijn kosten werden hoger dan de inkomsten, dus met pijn in het hart besloten te stoppen. Maar er waren hechte vriendschappen geboren tussen de groep singles en ons.

Op hun regelmatige vraag of ik af en toe een borrel wilde organiseren op eigen kosten gingen we dan ook in. En nu na jaren is het nog traditie geworden zo’n  2 à 3 keer per jaar een locatie te regelen en zo’n 30 mails eruit te gooien. Werkje van niks. Met 10 – 15 singles borrelen is een feestje. We noemen het een reünie. Altijd op zondagmiddag. En altijd komen er nog wel vrienden van vrienden mee. Een bont gezelschap waarin de gesprekken vaak niet van de lucht zijn. Want inmiddels zijn ze en wij aan elkaar gewaagd. De koetjes en kalfjes, de diepzinnige vragen, de kenniswisseling, van alles komt aan bod.

Eega en ik hopen dit nog lang te laten voortduren. En koppels te zien ontstaan. Geen site of wat dan ook voor nodig! En achter de schermen koppel ik zo hier en daar nog weleens. Doe net als ik en zet je voelhorens eens uit. Hebben we online daten niet meer nodig!

Zoeken

Het leven is zoeken, zoeken naar zin. De tweede regel van een gedichtje, dat ik meekreeg van mijn allereerste psycholoog. Jaren geleden. Op weg naar vakantie. Een eye-opener. Met onzekerheid dien je dus te leven. Op weg zijn. IJkpunten voor jezelf creëren. Maar je bent niet alleen. Nooit eigenlijk. Hoewel ik me best weleens eenzaam kan voelen.

Mooie muziek, mooie gedichten, mooi leesvoer, het blijkt dat alles al eens is doorleefd enzoeken-naald-hooiberg doorvoeld door anderen. Hoe nieuw je situatie ook lijkt. Dat biedt troost. Al dien je wel helemaal en totaal je eigen pad daarin te volgen. Met hoogtepunten en dieptepunten. En vaak een vals plat, om in wielrenners-termen te vervolgen. Want hoe oud en weinig origineel allerlei gevoelens ook zijn, de combi is bij ieder uniek. Dien je in te passen in je levensgeschiedenis, en je karakter spreekt ook een woordje mee. Een groot woordje. De intensiteit is ook elke dag weer wisselend.

Nog altijd leeft dat geschonken gedichtje voor mij. En ontdoe ik van zijn stof bij tijd en wijle. Hier nu opnieuw opgepoetst en glanzend voor jou:

Het leven is niet zoek,

Het leven is zoeken,

Zoeken naar zin,

Zoeken naar doelen,

Nieuw lijken ze,

Oud blijken ze,

Maar het zoeken heeft zin!

Het proces ernaar toe is vaak mooier dan het doel bereiken. Maar nu ga ik naar poes Mara voor een aaitje. Daar heeft ze zin in. En ik ook!

Single of alleen?

Ik heb een behoorlijke tijd moeten wachten op het ‘referaat’ van één van mijn singles: Frits. En nu heeft hij weer een behoorlijke tijd moeten wachten op mijn reactie. Hij prikt de mythe van de gelukkige single door.

Ega en ik hebben een ruim jaartje activiteiten georganiseerd voor singles hier in de regio. Waarom of waarnaar is mij nog steeds onduidelijk, maar de toeloop liep hard terug. Het nieuwe was ervan af. Wel houden we nog regelmatig een borrel, op eigen kosten, in de stad met een groepje ouwe getrouwen. Een super-gezellig gebeuren waarbij de diepte niet wordt geschuwd. Een mogelijkheid om elkaar in de letterlijke zin te ont-moeten.puzzelstuk

Het valt mij op dat bij de 45+ ers de vrouw de toon zet. Het feminisme ten top. De man reageert, of niet. De gesprekken worden aangevoerd door vrouwen die dieptevragen uiten. Binnen de veiligheid van de groep. Het gaat ergens over. En de analyses zijn niet van de lucht. Ieder kan er op reageren of luisteren en de goede sfeer tot zich nemen. Inademen, meenemen naar huis.

Hoe anders beschrijft Frits andere singles-activiteiten, niet vanuit zichzelf, maar als fictieve persoon, die met veel mede-singles heeft gesproken:

“Weet je, Mindel, volgende maand ben ik alweer vier jaar gescheiden. Zoals je weet was van een vechtscheiding, een diepliggend conflict of uit elkaar gegroeid zijn geen sprake. Een enorme drang naar meer ruimte, vrijheid en zelfontplooiing aan de kant van mijn eega deden ons huwelijk de das om. Omdat IK in die tijd daarna door zovelen gefeliciteerd werd met mijn herwonnen vrijheid, heb ik maar meerdere vreugderondjes gemaakt om mijn eettafel. In mijn nieuwe status heb ik mij direct aangemeld bij facebook. Ik heb hierdoor vele contacten van heel lang geleden weer nieuw leven ingeblazen en nieuwe vrienden (friends!) gemaakt. De contacten werden allengs ogenschijnlijk intensiever, doch uitsluitend via e-mails. Bij een eetclub waar ik lid van werd, is mij bij de eerste keer direct aangegeven, dat het vooral veel lachen en gezellie moest zijn. Ik ben er gaandeweg achtergekomen, dat dit laatste een overtreffende trap van gezellig is! Ik had al meerdere culinaire hoogtepunten meegemaakt toen ik pardoes buiten de eetclub om een van de tafelgenoten op straat in een grote stad tegenkwam. Ik groette uiteraard hartelijk en oprecht, maar merkte dat dit geheel niet in goede aarde viel. Enige weken later kwam ik dezelfde persoon weer tegen bij een etentje en het was weer ouderwets lachen en… juist. Een wandelclub bracht mij met enige andere sportievelingen iedere maand ergens in den lande samen. De sfeer was altijd zeer luchtig,maar iedere keer werd een ieder wel te verstaan gegeven dat contact buiten de wandelsessies om uit den boze was. De tochten waren een genot! Lieve Mindel, je begrijpt het wel: ik voel mij als een vis in het water in mijn singlebestaan. En dat al bijna vier jaar! Ik open binnenkort een goede fles champagne en ik ga een gat in de lucht springen: ik hoef hem immers met niemand te delen!”

Eenzaam verdriet wordt, volgens mij, blootgelegd en plaatsvervangend word ik boos op het exploiteren van verlangen. Een natuurlijk verlangen. Ega en ik poogden oprecht een handje te helpen. En nemen de weldadige sfeer altijd mee naar huis.