Dubbelreactie Antipositivo

Dit is een dubbelblog van Mindel met Wilma Potze van Kokarde Counseling: als reactie op het vorige week van beiden geplaatste blog over antipositivo.

geluk, verdriet, antipositivoMindel: Wat boeiend Wilma dat jouw ervaring ook is dat je verdriet dient aan te kijken in het gezicht, met andere woorden dat je het erkent. Dat geluk dan ontdaan is van zijn of haar schijn en puur wordt. Ik heb er al vaak over geschreven en ja dat is mijn ervaring ook. Wat maakt dan toch dat mensen dit vaak zo moeilijk vinden? Wat denk jij? De druk van onze westerse maatschappij? Emotioneel niet opgevoed zijn om verdriet en rouw te verwerken?

Wilma: Verdriet en pijn maakt ongemakkelijk. Dat is niet in alle landen het geval, denk ik, maar hier wel. Soms denk ik dat het geworteld is in het christelijke geloof, waar verdriet meer gezien werd als iets dat je opgelegd krijgt van boven. Maar dat weet ik niet hoor, het is maar een vermoeden. Teleurstelling en verdriet, daar behoeden we onze kinderen voor inderdaad, zodat het wel lijkt alsof geluk heel gewoon is…

Mindel: Zelf denk ik dat geluk zwaar wordt overschat. Geluk is vaak zo vluchtig en zit slechts in momenten. En dat kan dichtbij huis ook geproefd worden. Zoals jij al schreef over je oude moeder die je onderwees dat geluk vaak in kleine dingen zit. Goed dat je dat hebt meegekregen: mijn vader wees mij altijd op plantjes en bloemetjes onderweg op een wandeling. Ben ik nog altijd dankbaar voor, al heb ik zijn genoemde namen van de plantjes echt nooit onthouden. De kracht van de natuur leren opmerken en bewonderen heb ik van hem.

Wilma: Nou zeker, ik zie ook alles. Ik ben weleens vriendjes verloren daardoor. Die haakten af vanwege mijn gave elk detail op te merken, want dat heb ik ook met menselijk gedrag. Ik zie al snel welke kant het opgaat.

Mindel: Als mensen plotseling geconfronteerd worden met bijvoorbeeld een scheiding of verlies van gezondheid of verlies van een dierbare wil men naar de tijd ervoor vaak terugkijken als een gelukkig leven. In de waan van de dag wil dat weleens ondersneeuwen.

Wilma: een echtscheiding werkt dan weer anders dan verlies van een dierbare: bij scheiding is het heel moeilijk om de ander niet te ‘demoniseren’. Daar is het belangrijk om de nadruk te leggen op wat je in iemand aansprak. Bij verlies van een dierbare maak je daarmee meestal gemakkelijker contact.

geluk, verdriet, antipositivoMindel: Bij tijd en wijle stilstaan bij je gevoel en tevreden kunnen zijn is volgens mij al een hele goede houding. Er kan van alles misgaan in ons leven, een perfect leven heeft niemand ons beloofd, en toch kunnen we tevreden zijn. Met alle mitsen en maren. Naar mijn idee een mooi streven?

Wilma: Uiteindelijk is dat vaak wat mensen leren uit een verlies. Al had je dat uiteraard liever niet geleerd. Maar het is wel waardevol!

Antipositivo Mindel: Duoblog

Dit is een parallelblog of duo-blog met Wilma Potze van Kokarde Counseling. Die net zo’n hekel heeft aan namaakgeluk als ik. Haar gastblog plaats ik tegelijk. En volgende week gaan we op elkaar reageren.

Een lastig stukje, omdat ik uiteraard geen antipositivo ben. En niemand daar graag voor wordt uitgemaakt. En ik zeker niet op de tenen wil trappen van mensen met depressies, rouw, verdriet, boosheid, teleurstelling, frust of somberte. Waar ik zo moe van word is van alle gelukscoaches. Alles is te wijten aan jezelf en je kunt met een simpel gesprekje of oefeningetje je geluk weer terugvinden. Sterker nog: je dient altijd gelukkig te zijn.

Om moe en beroerd van te worden. En zo ontstellend oppervlakkig. Eigen schuld, dikke bult als je niet gelukkig bent?

antipositivo, nepgeluk, gelukscoachOftewel, ik keer het om: zit er nut in de zogenaamde negatieve emoties? Ja, volmondig ja. Hoezeer natuurlijk – ook ik – deze emoties zie vertrekken. En wel nu! In de loop van mijn leven heb ik echter misschien wel het meeste lering getrokken uit de nare tijden. Heb ik scherp gekregen wat er toe doet, en wat niet. Al zie ik het soms minder scherp. Ben ik gaan koesteren wat er toe doet.

Hou me ten goede: het streven naar geluk is in een mensenleven nog steeds wat er toe doet. Maar zoals ik wel vaker vertelde over bijvoorbeeld mijn kinderloosheidspijn: dat dit nog af en toe – gelukkig nog maar zelden – weer opnieuw toeslaat, betekent gewoon dat mijn kinderwens heel diep was. Anders had ik er nu geen last meer van gehad. En als ik er last van heb: dit opnieuw op een nog dieper niveau dien te verwerken. Oude koek in een nieuw jasje. Met het stijgen der leeftijd opnieuw een nieuw fenomeen tegenkom. Een facet waar ik nog niet eerder tegenaan botste. Dat ik niet eerder heb kunnen doorleven.

antipositivo, libel, hoge bergen, schijngelukNaar mijn mening is het doorleven van pijn en verdriet het meest menselijke dat mensen verbindt. De mooiste gesprekken kun je beleven in een gesprek met iemand die door de pijn is heengegaan en pijn en verdriet heeft overwonnen. Of ten tijde van de narigheid: er zit schoonheid in meeleven, in troost proberen te schenken, in het helpen van iemand op te richten die is gevallen. Hoe machteloos je je soms als luisteraar ook kan voelen.

Een luisterend oor kan al heel veel goed doen. Mogen vertellen hoe je je voelt. Hoe ik me voel. Hoe jij je voelt. Met daarna hopelijk een beetje opluchting lukt het misschien de bergen te verkleinen en de boel eens goed op een rijtje te krijgen. Te verwerken.

Zoals ik op creatieve therapie – geen gelukscoach, wel een goede therapeute – eens weken heb gedaan om bergen te aquarelleren, en nog hoger en nog somberder. Een zonnetje kwam langzaam flets tevoorschijn. En wie was meer verrast, nadat ik het af had en de therapeute er een prachtige libel op lijmde? Op de top van de hoogste berg? Ik weet het nu nog!