Geven…

Er zijn nemers en gevers, leiders en volgers, volg je mijn redenatie? Dan ben je nu een volger, al hoef je niet direct een echte volger te zijn. Als het goed is, is er balans bij je in geven en nemen. En helt het een wat meer over dan het ander. Of met verschil in tijd, de ene keer nemer de andere keer gever.

geven, aandacht, nemen, Geven kan best minder zichtbaar zijn. Je kunt geven en het is jammer als dit niet aankomt. Zoals degene die aandacht geeft, een actieve prater nodig heeft. Die zijn gedachten dan weer geeft. En die de aandachtvolle weer tot zich ‘neemt’. En er hopelijk wat mee doet en dan weer feedback geeft. Actie en reactie. Balans in geven en nemen.

Mick Jagger is zeer zichtbaar tijdens zijn concerten en geeft alles van zichzelf, het publiek geeft applaus, bewondering en zingt mee. De bandleden, minder zichtbaar maar onmisbaar, volgen en leiden om de beurt. Prachtig!

Zelf grootgebracht in geven, was het ergens in mijn leven Schluss. Lang geleden gelukkig. Jazeker een mens kan zich leeg geven. Zodat er niets meer overblijft. Met een jaar op de bank als gevolg. Om weer bij te tanken. De reserves weer op te laden. Mijn energie weer op peil te krijgen. Dat flesje waardevols om mee te kunnen draaien in de maatschappij. Om te leven en niet alleen te overleven. En nog steeds heb ik oplaadtijd nodig bij tijd en wijle.

Er zijn nemers en gevers, leiders en volgers, maar als het goed is ben ik van beiden nu een beetje. Want nemen is ook een kunst, ontvangen is ook een kunst. En in gezonde relaties is de boel verdeeld. Leiderschap geven kan ook natuurlijk, maar aan de huidige regering zien we hoe de krachten daarin kunnen veranderen. Al hou ik me verre van een waardeoordeel.

Er is niets mis met geven. Sterker: het is prettig om te geven. Aandacht te geven. Spullen te geven. Je gedachtegoed geven. Zelf ben ik blij mijn ‘moestuintjes’ van de actie van mijn grootgrutter aan mijn buurmeisje te kunnen geven. Daar is ze wel zo blij mee, dat het een genot is om te geven. Mijn stemming wordt er beter van.

En nu zet ik jou als lezer in het zonnetje: dank dat je regelmatig mijn spinsels leest. Een aantal zelfs regelmatig reageren. Nemer en gever. Als blogger heb je lezers nodig. Zonder lezers geen echte blogger. Ik geef jou nu iets. Kun je dit bedankje accepteren?

Integer

Laatst kwam een bekende tot twee keer toe met haar collectebus aan de deur: de eerste keer was mislukt, maar had ik toch opgemerkt. Integer! Volhardend. Zelf hou ik met een collectebus in de hand, geen lijstje bij. En vind één keer langsgaan genoeg. Maar: petje af voor hen die het nog zo serieus nemen.

Integer, fietsen door mazen, sport, gewetenIk ken iemand, die zijn integriteitsgevoelige baan, zó serieus neemt dat hij nooit, maar dan ook nooit een zijsprongetje maakt. Zijn collega’s wel, maar dat terzijde. Er zijn nuances, vijftig tinten grijs misschien wel. De scheidslijn is dun en tussen mazen doorfietsen vereist behendigheid. Maar kan ook een sport zijn.

De lijnen rond waar mijn geweten zich vroeger begaven, waren strikt en vastomlijnd. Te strikt en te vastomlijnd. Op een gegeven moment kon ik niet meer ademen. Benauwend. Perfectionisme tot aan het toppunt en ver daarboven. “Wij reiken de lat aan, de hoogte bepaal jij”. Bekende commercial van een instituut in thuisstuderen. En ergerlijk! Inzoomend op een lat naast de man, met blauwe wolkenluchten. The sky is the limit veronderstellend.

Al tegen mijn burnout aanlopend meenden mensen in mijn omgeving me nog verder te moeten pushen. “Je kan meer”.  En dat geloofde ik. Mijn eigen onrustgevoelens wegduwend. En nog maar weer eens een stapje harder en beter. De Wet van Murphy richting afgrond belopend. Tot er angsten kwamen die niet meer te negeren waren. Die zichtbaar werden. En een uitlaatklep had ik amper.

Wist ik veel dat het benoemen van die gevoelens zo kan helpen! Door schade en schande wijs geworden. Op de harde manier. De manier des levens. Via de ontkennende manier naar de erkennende manier. De erkenning dat je ook maar mens bent. Met je zwakheid en je kracht. Me stap voor stap ontworstelend aan ketens die niet klopten. En ook mijn geweten werd soepeler. The sky is the limit? Nee hoor aarden is noodzaak. De lat staat ook op de grond. Waar je voeling mee moet houden. En zonder stutten en steunen, plek waar je kunt ‘spelen’, jezelf kan zijn, kan die lat echt niet geplaatst worden.

Ik heb de mazen van mijn geweten grondig verkend. Elastiekjes ingebouwd op de plek van te benauwende kabels. Met mijn neus op de feiten dat mijn leven niet maakbaar is, maar wel bestuurbaar. En op een integere manier een sport gemaakt van de mazen. En de rustplaatsen.

Zin

zinLoesjeZin kun je maken, volgens mijn Pa-lief. Gedisciplineerd als hij was, lukte het hem ook regelmatig heel goed. Een echo uit het verleden, en ja kinder-ervaring kan nog weleens inprinten. Zoals dit ook bij mij gebeurde, en nu plotsklaps bovendrijft, alleen al bij de titel.

Heerlijke echo en ik zou het hem nog weleens willen horen uitspreken. Helaas door zijn te jonge verscheiden, moeten we het met herinneringen doen. Jammer genoeg heeft eega hem nooit kunnen leren kennen. Zoals zijn vader in hetzelfde jaar is overleden. Voor wij elkaar kenden. Jammer.

Zin, vandaag heb ik geen zin. Maar om dit tegen te gaan, maak ik zin. En blijk verrassend genoeg iemand te mogen steunen, die plotsklaps belt. Net als ik klaar zit voor mijn blog. Betekenis geven, dit geeft zin. En zo helpen wij elkaar.

Ik ben het eens met mijn zorgzame Pa-lief en niet eens. Op dit moment heeft het zin om zin te maken. De broodnodige structuur. Iets om vast te houden. De echo klinkt op tijd. En ook doe ik weer een poging me te verbinden met vrijwilligerswerk. Om wanhopig van te worden. Mijn plekje vind ik maar niet. Maar zal toch ééns wel gaan lukken? Waar ik mijn draai kan vinden? Waar ik niet opbots tegen opgeblazen ego’s? Waar gewoon gewerkt wordt en de kar getrokken? Aan meehelpen trekken heb ik geen hekel. Sterker nog: vind ik leuk.

En dan kom ik er vanzelf op waar ik het niet eens ben met Pa-lief: soms/regelmatig dien je te luisteren naar zin of geen zin. Spreekt een kans je aan? Met tegenzin kom je niet ver. En zin niet altijd maakbaar. Soms kom je in een spiraal van negativiteit als je niet luistert naar je gevoel. Maar duik je alleen nog maar je bed in, dan geldt het weer wel. Dus zoek de balans in waar je je energie wel en niet aan besteedt!

Altijd weer de balans, ook met zin!

Balans

Vorige week na het schrijven van ‘Spijt’ kreeg ik een waardevolle aanvulling, via een mooi Twitter’gesprek’. Ook in het rouwen en met spijt en schuldgevoelens dien je te letten op je balans. Al kun je een tijdje ‘van de wereld’ zijn. En houdt de omgeving er veelal wel rekening mee. Spijt en schuldgevoelens kunnen, hoeft niet, soms zo doorvreten. Zo onderaards de boel verzieken. Je stemming verzieken. Onrust veroorzaken.

BalansDe Twitterdame meldde dat zij een mooi handvat heeft voor spijt. Om dat in balans te proberen te verwerken. Haar manier is: aankijken, leerpunt, wat kun je er nog mee en toestemming tot laten gaan. Vergeven en loslaten liggen erg dicht bij elkaar.

Het komt dus neer op actief opstellen en ermee aan de slag gaan. Al meldde een heer dat spijtgevoelens onnodig zijn. En brengt hij onder de aandacht dat je kunt kijken naar of je het willens en wetens zo hebt bedoeld. Mooie aanvulling. Niemand heeft een totaal overzicht en ‘fouten’ die je mogelijk hebt gemaakt, kunnen spijtgevoelens opleveren. Niks mis mee, niets menselijks is ons vreemd. Leren is belangrijk.

Een andere tip is om met diegene te praten. En ja daar ligt nu juist vaak een drempel. Toch doen, hoe moeilijk ook, wordt door een dierbare van mij geadviseerd. Daarna ga je huppelend door het leven.

Spijt naar een overledene toe ligt al iets gecompliceerder. Delen met anderen, als je over de drempel bent. Of schrijf een brief als de drempel te hoog ligt. Laat daarna de brief rusten. En lees hem nog eens terug op een rustig moment. Als je eraan toe bent zou je kunnen overwegen hem te verbranden. Teruggeven aan de elementen. Zelf vind ik dit erg mooi.

Ach er zijn vele wegen die naar Rome leiden, om maar eens een gezegde van stal te halen. Veelal is je innerlijk kompas je gids. Zoek je wegen en vind je die ook. Duiken onverwachte mogelijkheden op. In het avontuur dat leven heet. Kunnen we van elkaar leren. Maar waar het om gaat is dat we graag allemaal in balans zijn. Toch? Al hebben  gevoelens nogal eens tijd en rijping nodig.