Miskend

Een heel oud gevoel, met grote, grijze baard bij mij: miskend voelen. Met ongeschoren stoppels en snor overvalt het me nog weleens. Milder dus dan de grijze baard. De frust te willen praten, doorpraten maar niemand die luistert. En doordenken lukt mij niet zo goed als doorpraten. Soms. Gedachten buitelen door elkaar en verdringen elkaar. Met praten zet ik ze op een rijtje. Hoor ik mezelf hardop nadenken. Zoekend. En als het goed is, ook vindend.

miskend, gevoel, op zoek, erkenningNiet dat ik geen erkenning krijg… Hou me ten goede, die valt me regelmatig ten deel. En doet me goed. Al dien ik oprechte erkenning ook een plekje te geven en niet weg te wapperen. Waar ik wel vaker over schreef, dat het ook een kunst is een compliment te ontvangen, is nu ook weer van toepassing.

Maar zoals één van mijn vaste reageerders al eens opmerkte: soms kun je erkenning of een compliment niet doorvoelen. Niet aannemen in je hart. Een kunst op zich. Een sociale levensvaardigheid durf ik het te noemen zelfs. Ook eentje van de beginfases van therapie. En van heel veel basisinteractie. Een gebaar, een juist, goed-getimed woord. Het kan veel doen voor mijn stemming. Maar geef ik ook graag weg.

Miskend, bah wat een rotwoord. En bah wat een rotgevoel. De grijze baard komt sluipend door de frust. Boosheid. En ik zit weer in mijn kindertijd. Dan maar slapen. En me proberen te bevrijden. Vaak wakker en schuldigen zoeken. Terneer gedrukt. En langzaam maar zeker gaan zoeken naar een oplossing in dit slachtoffergedoe. Want mezelf als slachtoffer schiet ik niet lang wat mee op. Voelt nog hopelozer en tja daar is het woord weer: miskend.

Al twitterend lees ik een opbeurende quote: “Success is a lousy teacher. It seduces smart people into thinking they can’t lose.” ~Bill Gates. Niet de eerste de beste. Wel een hele succesvolle. Waar en wanneer kan hij nou verlies hebben meegemaakt? Of is dat zijn buitenkantje? Zijn mogelijk getwijfel en spannende keuzes zien wij niet natuurlijk. Alleen de glamour van het succes. Mooi dat juist Bill dit zegt.

Met daarnaast nog een rake reactie op mijn blog ben ik eruit: deze middag gebruik ik om te schrijven. Helemaal voor mezelf. Over het item miskend, waardoor de gestoppelde wangen geschoren worden.  De snor mag blijven. Ik een actieve keuze maak, die haalbaar en realistisch is. Opgelucht haal ik adem, want ja ook schrijvende woorden zetten de boel op een rijtje. Waarvan akte.

Ombuigen

Buigen als een boom in een storm. Twitter zit vol coaches die hemels roepen je passies te volgen. Maar wat als je passies niet lukken? Als je te dealen hebt met teleurstelling, falen en gezondheidsperikelen om maar eens wat te noemen?

OmbuigenTuurlijk zijn die coaches te goeder trouw en de goede helpen je door deze als negatief doorvoelde emoties heen. Doorheen ja, want dat is volgens mij nog altijd het meest wenselijk. Maar als je er middenin zit oeps: waar is licht in de duistere tunnel? Of als je er tegenaan hikt: waar is rust en ruimte?

Er schieten me tientallen voorbeelden van dierbaren in mijn hoofd die hebben leren ombuigen. Pa-lief die door de oorlog zijn droom om timmerman te worden moest opgeven. En elke vrije minuut in zijn minutieus, perfect ingerichte timmerschuur doorbracht. Altijd wat te timmeren of schilderen. Tot zelfs op het laatst nog stoofjes maakte voor mijn moeder en ons zijn kinderen. Dierbaar. Zijn verscheiden te vroeg. Nog twee jaartjes en ik heb hem overleefd. Best raar idee.

Gezegend, of vervloekt, met vele soorten talenten heb ik zelf ook menigmaal dienen om te buigen. Soms terloops in een richting gekomen. Leren opveren in therapie. De bodem bereiken, hurken, stilstaan en overzien en hup die sprong maken. Naar boven. Kansen ruiken en dan mezelf inzetten met vertrouwen, discipline, rust en concentratie, zoals ik in mijn vorige blog verhaalde, in zoverre lukte.

Zo ben ik jaren na een computeropleiding, per ongeluk, computerdocente geworden. Een leuk verhaal, dat ik nog menigmaal memoreer: niemand ging in op mijn aangeboden hulp, tot eega er een heel klein beetje geld voor ging vragen. Advertentie gezet. Bedrijf geboren.  En betaling naar behoren, wel met inzet van ook andere docenten.

En zo besloot ik na frusty jaren, begin 2012 mijn schrijven aan te scherpen door per e-mail  een cursus column schrijven te volgen. Al meer dan tweeënhalf jaar zie je hier wekelijks het zondagse resultaat.

Passie is niet altijd een gebaande weg. Regelmatig dien je om te buigen. “Kan het niet rechtsom, dan gaan we linksom”, memoreer ik graag. Maar wat te denken als je vastzit in akelig werk dat je nodig hebt voor het geld? Vriendin haalt daarnaast alles uit haar privé en vrije tijd. Om vol te houden.

Of als je beperkingen hebt op wat voor gebied dan ook? Collega-blogger zoekt met open mind en beschrijft lichtpuntjes. Ziek geworden directeur vindt zijn genoegen nu binnen huiselijke kring en internationaal op zijn iPad. Vriend die dient te verhuizen en moedig doorzet.

En zo is er heldendom overal! In ombuigen. Je dient het even te zien…

Dubbel

Na mijn operatie en twee dagen later ons poezenkindeke Lotte overleden, knal ik weer met mijn neus op de feiten van dubbele gevoelens. En ja de uitslag bleek opgeluchterwijze goed! Dubbel: blijdschap om mezelf, zelf opknappen en rouw om Lotte. Dit zijn uiteraard heftige gevoelens. En bestaan zomaar naast elkaar. Het ene moment geef ik dit aandacht, het andere moment het ander. Ik word heen en weer geslingerd op het emotioneel spectrum.

Het kan nog extremer: kraamvisite en overlijden op één dag. Het komt voor! Of uitvaart en bruiloft op één dag. Gelukkig heb ik dit nooit mee hoeven maken. Ik klop snel op hout. Ongeverfd hout. Na zo’n dag een dip is dan helemaal normaal. Rust roest dan zekers niet. Er wordt emotioneel hard gewerkt om deze gevoelens in het perspectief te zien.

regenboogMet al zijn prikkels is de westerse wereld een snelle. En komen we in meer of mindere mate veel mixed gevoelens tegen. Van zwaar naar licht en andersom. En ook op een oppervlakkiger manier. Zie daar maar je weg in te vinden. Je feliciteert de één, en biedt steun aan de ander. Soms kan het je allemaal overspoelen, of de milde vorm: ga je piekeren. Ik duik nog weleens mijn denktank in, als het me teveel wordt. Een prima remedie voor mij. Laat stromen die gevoelens en ben na een verkwikkend slaapje weer fris. Het krijgt een plekje. Of zoek afleiding.

Mijn moeder was een ster in dubbele bedoelingen. Oef daar heb ik het nog weleens zwaar mee gehad. Ze zei het één, maar bedoelde het tegenovergestelde. Als kind lastig. Want wie voel je scherper aan dan je moeder? Haar dieptelagen waren voor mij best onpeilbaar.

Als tegenwicht hou ik van helder communiceren. Dat de woorden en het onderliggende gevoel op één lijn liggen. Maar helaas zo werkt het niet altijd in het leven. Sommige gevoelens liggen te diep om uitgesproken te worden. Maar zijn wel voelbaar.

Dubbele gevoelens, dubbele bedoelingen, of zelfs dubbele agenda’s: we moeten het ermee doen. Maar gevoelens en gedachten delen is dan dubbel waardevol. En bij dubbel weer ontstaat er zelfs een regenboog!

Single of alleen?

Ik heb een behoorlijke tijd moeten wachten op het ‘referaat’ van één van mijn singles: Frits. En nu heeft hij weer een behoorlijke tijd moeten wachten op mijn reactie. Hij prikt de mythe van de gelukkige single door.

Ega en ik hebben een ruim jaartje activiteiten georganiseerd voor singles hier in de regio. Waarom of waarnaar is mij nog steeds onduidelijk, maar de toeloop liep hard terug. Het nieuwe was ervan af. Wel houden we nog regelmatig een borrel, op eigen kosten, in de stad met een groepje ouwe getrouwen. Een super-gezellig gebeuren waarbij de diepte niet wordt geschuwd. Een mogelijkheid om elkaar in de letterlijke zin te ont-moeten.puzzelstuk

Het valt mij op dat bij de 45+ ers de vrouw de toon zet. Het feminisme ten top. De man reageert, of niet. De gesprekken worden aangevoerd door vrouwen die dieptevragen uiten. Binnen de veiligheid van de groep. Het gaat ergens over. En de analyses zijn niet van de lucht. Ieder kan er op reageren of luisteren en de goede sfeer tot zich nemen. Inademen, meenemen naar huis.

Hoe anders beschrijft Frits andere singles-activiteiten, niet vanuit zichzelf, maar als fictieve persoon, die met veel mede-singles heeft gesproken:

“Weet je, Mindel, volgende maand ben ik alweer vier jaar gescheiden. Zoals je weet was van een vechtscheiding, een diepliggend conflict of uit elkaar gegroeid zijn geen sprake. Een enorme drang naar meer ruimte, vrijheid en zelfontplooiing aan de kant van mijn eega deden ons huwelijk de das om. Omdat IK in die tijd daarna door zovelen gefeliciteerd werd met mijn herwonnen vrijheid, heb ik maar meerdere vreugderondjes gemaakt om mijn eettafel. In mijn nieuwe status heb ik mij direct aangemeld bij facebook. Ik heb hierdoor vele contacten van heel lang geleden weer nieuw leven ingeblazen en nieuwe vrienden (friends!) gemaakt. De contacten werden allengs ogenschijnlijk intensiever, doch uitsluitend via e-mails. Bij een eetclub waar ik lid van werd, is mij bij de eerste keer direct aangegeven, dat het vooral veel lachen en gezellie moest zijn. Ik ben er gaandeweg achtergekomen, dat dit laatste een overtreffende trap van gezellig is! Ik had al meerdere culinaire hoogtepunten meegemaakt toen ik pardoes buiten de eetclub om een van de tafelgenoten op straat in een grote stad tegenkwam. Ik groette uiteraard hartelijk en oprecht, maar merkte dat dit geheel niet in goede aarde viel. Enige weken later kwam ik dezelfde persoon weer tegen bij een etentje en het was weer ouderwets lachen en… juist. Een wandelclub bracht mij met enige andere sportievelingen iedere maand ergens in den lande samen. De sfeer was altijd zeer luchtig,maar iedere keer werd een ieder wel te verstaan gegeven dat contact buiten de wandelsessies om uit den boze was. De tochten waren een genot! Lieve Mindel, je begrijpt het wel: ik voel mij als een vis in het water in mijn singlebestaan. En dat al bijna vier jaar! Ik open binnenkort een goede fles champagne en ik ga een gat in de lucht springen: ik hoef hem immers met niemand te delen!”

Eenzaam verdriet wordt, volgens mij, blootgelegd en plaatsvervangend word ik boos op het exploiteren van verlangen. Een natuurlijk verlangen. Ega en ik poogden oprecht een handje te helpen. En nemen de weldadige sfeer altijd mee naar huis.

Automatisme

Wie kent het niet? Op de automatische piloot staan. Rare automatismen. Hoe vaak het mij niet is overkomen een dubbele portie zoetjes in mijn koffie te doen? Bah, bah, bah. Gezoet is lekker, maar net ontwaakt uit mijn slaap zo’n zoete klap in mijn gezicht. En ja dan moet ik mezelf bekennen dat ik er weer ingetrapt ben. En kan ik niemand anders de schuld geven. Ja die automatische piloot is weer aan het werk. Al zal het meespelen dat ik dan net ontwaakt ben. De piloot is springlevend en overactief.

Automatisme-LoesjeOok heb ik het weleens bij de weg zoeken. Sta ik klaar in de brandpoort op mijn snorfietsje, bedenk ik me opeens: oh ja hoe kom ik precies bij mijn doel? Linksaf, rechtsaf en hoe dan verder? De mogelijkheden buitelen voorbij aan mijn geestesoog, tot de juiste route gevonden is. Een soort chipje die zoekend is in mijn hersens. Net als de navigatie van ega.

Over ega gesproken: bij hem moet ik ook weleens alert zijn op de weg. Hij is ook behept met die piloot en wil nog wel eens de route naar werk nemen terwijl we een hele andere kant op moeten. Hoewel ik hem de laatste weken er niet over heb gehoord dat hij per ongeluk naar zijn oude kantoor reed. En dat is een hele andere kant op.

Maar zoals alles in het leven zitten er ook bij automatismen positieve kanten aan de zaak. Typen is een ultiem automatisme. Door oefening gebaard. Getraind op automatismen. Vroeger in nog niet digitale vakanties tekende ik weleens een toetsenbord op een papier. En probeerde de letters van het toetsenbord goed te plaatsen. Echt moeilijk! Terwijl ik bij het typen totaal niet nadenk of zoek naar de losse letters.

Automatismen kunnen ook zeer nuttig zijn: het is volgens mij een kwestie van zuinige energie. Niet echt alert zijn. Maar volkomen uit pure gewoonte en herhaling de dingen doen. Zo heb ik een nieuw automatisme, die zeer nuttig is, aangeboord: als ega heeft gekookt het gas controleren. Daar denk ik niet eens bij na. En heb ik de piloot van ega regelmatig betrapt! Ik plaag hem er regelmatig mee dat je voor minder dement kan worden verklaard.

Automatismen: nuttig, energiezuinig maar ook hier overdaad schaadt! Lopende band werk is bepaald afstompend.