Moeten

Van collega blogger Deborah, vele generaties jonger, las ik vannacht het volgende in haar blog van gisteren: “Sowieso lijkt de sky the limit en al onze wensen moeten toch wel binnen nu en vijf jaar uitkomen. Daarna is ons leven ‘voorbij’. Dan moeten we echt verantwoordelijk worden.”

Moeten BucketlistDeborah ik hoop je zin niet uit zijn verband te trekken, maar vind je het OK als ik hier even op doorga? Je houdt daarna deze zin prachtig tegen het licht en nuanceert. Ik blijf haken op het woordje ‘moeten’. En is vervolg op mijn vorige blog: ‘Zin’.

Natuurlijk moet je heel veel in het leven. Maar pas op dat je in de waan van het moment meegesleept wordt. Sta regelmatig stil met een vraagteken in je hoofd. Is dit wat ik moet of is dit wat ik wil? Is er een keuzemogelijkheid? En zo ja neem de tijd om te kiezen. Of om er naar toe te groeien. Zodat je achter je keuze kunt gaan staan.

The sky is the limit zie ik bij veel tegen-de-dertigers. Alsof er een enorme gretigheid is en de tijd beperkt. De zinnen van de mens op max moeten staan. Want daarna is het voorbij. Pfoe hé wat een opdracht aan jezelf. Natuurlijk wordt een mens bedaarder naarmate hij of zogewild zij, meer levenservaring opdoet. Maar het is toch de bedoeling dat dit vanzelf en op een natuurlijke manier zo groeit? Relativeren groeit mee. Dat is dan weer het voordeel van een rugzakje ‘leven en beleven’.

Tegenslag in deze heeft de neiging je met beide benen op de aarde te zetten. En dat zie je prachtig in de loop van haar verhaal. Er gloort nog hoop aan de horizon en het leven stopt niet als je volwassen bent en hoop en zogezegd avonturen hoef je niet ver weg buiten jezelf te zoeken. Mijn zelfgekozen verantwoordelijkheden heb ik regelmatig in mijn leven gevoeld als een avontuur.

Jij bent het zelf die de gevolgen, als een avontuur, van je keuze mag leven en beleven. Veel nieuws ga ik vast nog beleven. En ieder mens is daarin anders. Ik ga het avontuur binnenkort aan om de zes kruisjes te halen. En hou me verre van een voor mij vermaledijde bucketlist. Dé trend onder de 60+-ers. Want dat wordt weer moeten.

Het blog van Deborah: hiero

Blogzondag

Elke week opnieuw is het een uitdaging hier iets te schrijven. De ene keer lastiger dan de andere keer. En nu eens op zaterdag, Paaszaterdag om precies te zijn, in plaats van op de traditionele zondag. Even wennen als fervente zondagsblogger.

BlogzondagAl ver voor mijn zondags bloggen, nu 2,5 jaar geleden, had ik op zondag de gewoonte te mailen naar mijn Parels. Juist op zondag had ik altijd behoefte mijn week schrijvenderwijs te evalueren, een instapje en binnengekomen reacties te beantwoorden. Als definitief kinderloze vrouwen noemden wij onszelf Parels: een oester maakt uiteindelijk ook van pijn door een zandkorrel een parel. Wij zouden dat ook gaan doen!

Negen jaar lang hebben wij lief en leed gedeeld via de mail, samen sintfeestjes gevierd, gelachen en gehuild, en als we boos waren tikten we hard: &&%^$%#$$%&^&*! Of iets dergelijks. Heerlijk om te doen en met een half woord, nou ja veel accenttekens dus, begrepen we elkaar. Het ging om de intentie, het gevoel van boosheid dat je in de toetsen stopte daarmee.

Op een ouderwetse typemachine gebruikte ik sowieso meer energie. Iets dat ik in het begin miste op een toetsenbord: te gladjes, te makkelijk, te weinig moemakend. En met boosheid wil je juist je kracht meten. $%%^&^&*&**&$%$%@#$@#$ Zo dus! Poeh hee dat was een lekkere! Vooral met meerdere vingers. Niet dat ik nu boos ben, maar ik kan het zo oproepen en op deze manier uiten. Duidelijk toch? Voor jou als lezer?

Als katholiek opgevoed meisje was zondag echt onze kerkgang en rustdag. Zo’n ontspannen dag waarop, behalve naar de kerk, niets moest en veel mocht. Het gezin bij elkaar was. Ik denk dat het van verweg uit het verleden naklinkt dat ik dan graag ga mijmeren. Hopend je iets mee te geven. Want ja een beetje juf zit nog wel in me. Mijn gedachten te laten waaien, lucht in te stoppen, de diepere wetmatigheden erin te ontdekken. Ruimte aan mezelf te geven, aan mijn gevoelens en aan mijn gedachten.

Ik vermoed dat de discipline die ik tot nu toe heb betoont voor een zondagsblog, daar vandaan komt. Plus de behoefte aan inkeer. Nog eens flink versterkt en gestimuleerd door in latere tijd hardnekkige roep naar mij om rust te nemen. Door therapeuten en mijn omgeving.

Zo terugredenerend is de schrijfzondag dus al jaren mijn trouwe metgezel. Een echte weekbreker. Vandaag op zaterdag. Paaszaterdag: mijn ei gelegd. En nee de accenttekens boven de cijfers op mijn toetsenbordje zijn nog niet weggesleten!

Succes???

De eerste spammer is een memorabel iets lijkt me. Geraakt zag ik een eerste spamreactie kort geleden binnenkomen. In het nederlands. Maar gelukkig ben ik er op voorbereid met mijn site, want nieuwe reageerders dien ik hoogstpersoonlijk zelf goed te keuren. En zou ik het goedgekeurd hebben zijn reactie? Nee natuurlijk. Hup in de spambox.

Waarom zou iemand de moeite nemen een azijnreactie te sturen? Waarom word ik persoonlijk aangevallen? Welke trigger was er bij deze spammer om zijn negativiteit naar mij te sturen? Dien ik hier een les uit te leren?

SpammerAch nee niks les, gewoon een zwartgallig persoon, die het leuk vindt anderen op de hak te nemen. Maar het moet toch wel diep zitten als zo iemand, naar mijn idee, er zelfs een gmail account voor aanmaakt, met zo goed als mijn naam.

“Niet op reageren Lena”, is een gevleugelde uitspraak van mijn vaderlief. Overgeleverd van enkele generaties terug. Waarin zijn vader weer, zijn moeder maande. En ik nu ter harte neem. Wel even met ruggespraak met een andere blogger. Dat dan weer wel. Want ik kan niet ontkennen dat ik er toch over heb nagedacht.

De site zit tegenwoordig zo in elkaar dat ik niet alleen nieuwe lui, die reageren, dien goed te keuren. Maar van de week zag ik ook dat er tientallen spamreacties worden afgeserveerd. Automagisch, om dit woord maar weer eens te gebruiken. Zo’n mooi woord, vind ik. Nieuwsgierig heb ik het tot me genomen, toen ik dit ontdekte.

Reacties in het engels gesteld. Wie verzint het om – soms zelfs – hele lappen engelse tekst naar mij te sturen? Voornamelijk zoekwoord specialisten die erop uit zijn betaald werk voor me te doen. Maar complimentjes over mijn columns kan ik toch echt niet serieus nemen, of zere neus zoals wij vroeger verhaalden. De engels schrijvende reageerder is niet eens in staat dit nederlands te lezen. Pagina’s vol met dit soort onzin! Echt! Blij toe dat ik dat alleen na moeizaam speuren kan vinden. Diep verscholen en onzichtbaar voor de argeloze lezer, én voor mij.

Ik neem het voor zoete koek en zie het als bijprodukt van succes… Echt, lekker omdraaien die handel. Langzaam maar zeker krijg ik succes. Toch?

Hoop

Ten tijde van de vruchtbaarheidsbehandelingen, was ik gefascineerd door het gevoel hoop. Na de grootst mogelijke wanhoop, echt het was heel erg, verdriet en rouw, kwam hij weer op die rakker: hoop!  Het minst verwachtte gevoel. Ik dacht daar elke keer echt mee afgerekend te hebben. En toch: onder de meest duistere steen kwam hij weer op gekropen. Wel met lagere verwachtingen. Maar wat een oerkracht, wat een vertrouwen, wat een geloof in het leven.

hoopWat is er een beter bewijs dan dat hoop altijd weer opbloeit? Eerst zacht en nauwelijks herkenbaar. Als een zaadje dat onder de grond ontspruit. Niet zichtbaar boven de grond, maar wel degelijk aanwezig. Maar op een gegeven moment komen die eerste blaadjes toch echt boven de grond. Bij voldoende rust, zon, water en voeding. En groeit die piepkleine opgevouwen blaadjes tot een plantje. Zie ik daar een eerste bloemknop? Nog even en de bloem bloeit. Het is niet waar, mijn hoop was gerechtvaardigd!

Soms blijkt hoop niet gerechtvaardigd, maar het leven vind, na de benodigde portie verdriet en rouw, altijd weer hoop. Nieuwe doelen, nieuwe expressies, nieuwe verwachtingen. “Het leven is wat er gebeurt, terwijl je andere plannen maakt”, zei John Lennon al. De maakbaarheid van het leven is echt een fabel. Natuurlijk kun je sturen, maar maken: nee. Daarvoor zijn er teveel onzekere factoren. En is sommige gerechtvaardigde hoop een wondertje. Ga mee in de ‘flow’ van het leven. Neem je tijd en je rust en fixeer je niet op wat je hoopt. Een tweesporenbeleid is echt realistisch. Afdwingen lukt niet. Ruik je kansen en sta er voor open. Misschien spruit je hoop op vanuit een hele andere kant.

Binnen een paar dagen komt er nog een blog van me online. Bij www.42bis.nl. Een professionele blogsite. De eerste van hopelijk een hele reeks, maandelijks. Een hoop waar ik hard aan gewerkt heb. Geluk plukken via Twitter, is de titel. In de ‘flow’ van het leven, zomaar ontstaan. Bingo! Gedragen dankzij mijn, hier, trouwe schare lezers. En hun reacties. Hoop: een prachtgevoel.

Rituelen

rituelen1Je hebt grote rituelen en je hebt kleine rituelen. Je hebt algemeen erkende rituelen en je hebt zelfverzonnen rituelen. Je hebt hoogtepunten die een ritueel vereisen, maar zeker ook dieptepunten die daarmee gemarkeerd kunnen worden. Je hebt zelfs rituelen bij een dier. Universeel dus die rituelen.

Ten tijde van ega’s en mijn definitieve kinderloosheid, kwam het een beetje in zwang om een ritueel te gaan uitvoeren. Een ritueel, zelfbedacht, die goed voelde. Maar ja, als er geen voorbeeld voor handen is, hoe pak je dat dan aan? Bij trouwen heb je het ritueel van het gemeentehuis en alles er omheen. Je kunt het groots aanpakken, je kunt het klein aanpakken.  Helemaal naar jouw of jullie stijl. Bij een begrafenis of crematie is er ook echt ruimte dit naar eigen inzicht in te vullen. Dat zijn de grote rituelen.

Wij waren er snel uit om na de mislukte behandelingen, dit tastbaar te willen maken. Een schilderij van onze drie katten had onze eerste voorkeur. En die kwam er. En kan ik nog steeds troost uit putten, mede omdat moeder Minet niet meer op deze aarde wandelt. Maar het was niet genoeg. En langzaam maar zeker rijpte bij mij het idee dat ik een kettinkjegouden hangertje wilde. Met zeven rolling diamonds. Nep-diamonds. Dat wel. Eentje voor elk niet ontloken embryootje. Jaren gedragen, maar nu is het goed. Het kettinkje ligt op een mooie plek en hoef ik niet meer te dragen. Misschien nog eens op een hoogtijdag. Of een herdenkingsdag.

Dieren houden ook van rituelen. Onze Mara zal graag haar achterste naar mij toe keren vooraleer ze op mijn schoot springt. De truc is dan dat ik haar trillende, verwachtingsvolle, hoog opgeheven staart eerst aai. Soms zelfs tot drie keer toe. Daarna is het tijd om zich om te draaien en op mijn schoot te springen. Ze verwacht uiteraard ritueel ge-aai. Diepe snorgeluiden zijn mijn beloning. En bergen los haar.

Met de verhuizing hebben we ook zoiets gedaan. Of je het een ritueel kunt noemen weet ik niet, maar het voelde wel betekenisvol. Na de sleuteloverdracht van het oude pand zijn we met zijn allen een borrel gaan nemen in het tegenoverliggende cafe. Met bitterballen. Daar waar we 11 jaar geleden bij het schilderen en inrichten regelmatig kwamen. En eergisteren hebben we onze eerste echte nieuwe week met een borrel afgesloten bij een dichtbij gelegen restaurant met terras. Je raadt het al: met bitterballen.  Proost! Zo’n mooi magisch, ritueel woord.

Rituelen: het markeert een einde en een begin. De ene keer een triest begin, de andere keer een hoopvol begin. Wij beginnen nu aan het hoopvolle.