Improviseren

In hectische tijden waarin eega en ik – tot één maand geleden – volop zaten is het een kwestie van de schouders eronder. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Met de nodige pauzes. Die ik dan wel moet pakken. Overleefstand oftewel in positievere bewoording: improviseren.

Improviseren, brandOm een tipje van de sluier op te lichten: eega zou met zijn kantoor verhuizen. Zou ja, u leest het goed, zou in de verleden tijd, want het is nog steeds niet gebeurd. Aan de planning, schema’s en draaiboeken lag het niet. Dat was minutieus tot op de dag ingevuld om actie te ondernemen. En ook voor na de verhuisdatum. Want alles netjes en goed getimed afwikkelen is nog een kunst.

Brand!

Tot een brand (!) op het verhuisadres, twee dagen voor de verhuisdatum, letterlijk roet en rook in het eten gooide. De schokkende schrik, niet te beschrijven. En na een schok ga ik altijd meteen in de doe-modus improviseren. Maakt mijn hoofd overuren om te bepalen wat als eerste gedaan moet worden met dit schokkende gegeven. En voeg de daad bij de gedachte. Tegen geestelijke verlamming. Tegen wanhoop.

Nadat de samenwerkende partij op het verhuisadres de volgende dag in spoedoverleg op eega’s oude kantoor bijeen was gekomen, werden er snelle, hectische lijntjes uitgezet. Met zijn allen improviseren. Van werken kwam uiteraard niets. Er moest geregeld worden. Nieuwe plannen gesmeed. Uitgezocht worden op wat haalbaar was en wat niet.

Improviseren

Al na een paar dagen kwam er lijn in de hectiek. Eega’s oude kantoor werd de uitvalsbasis voor allen. De administratieve rompslomp was groot en opnieuw maakte ik schema’s en draaiboeken. Nu met het omgekeerde doel. De harde schijf van ieder resette langzaam.  Bureaus werden omgegooid en nieuwe werkplekken gecreëerd.

Wonderlijk hoe bereidwillig vele instanties zijn bij het woord brand. Fijn en lovenswaardig. Stimulerend. Al lagen er ook aasgieren op de loer. Die hun zakken vulden met onze nood.

Een totaal anders geplande samenwerking kan beginnen. Het wennen aan elkaar en de nieuwe situatie is begonnen. Zelfs is er een nieuwe fase in ons leven ingetreden: met nog de nodige werkjaren eega in het verschiet gaan we langzaam afbouwen. Al ben ik heel zuur zelf aan de kant gezet nu. Na de hectiek van het improviseren mogen we nu een week vakantie! Van onszelf. En die begint met dit geïmproviseerde beschouwende blog van uitzonderlijk kijkje in de kantoorkeuken van eega.