Schakelen II

Belofte maakt schuld: één van mijn lezers wilde graag meer horen over “Schakelen” van twee weken geleden. Hierbij dus Schakelen II. Ik doe een poging.

Schakelen II, zweepslagGeestelijk schakelen is een hele kunst. Degene die dit soepeltjes afgaat, gaat het in het leven meer voor de wind. Toch? Als je een burn out of andere sores hebt gehad, merk je pas goed wat een kunst schakelen is. Om in gamerstaal te praten: van het ene level naar het andere. Steeds hoger. Piekeren is een reactie op te weinig aandacht voor wat je bezighoudt overdag en komt juist in rust. Dat nachtelijk gepieker. En in het donker lijkt alles erger.

Te hoge versnelling

In een te hoge versnelling rijden in een auto heeft veel narigheid tot gevolg. Oververhitting van de motor en wat vlak voor je neus gebeurt zie je niet. Idem dito met leven in een te hoge versnelling. Ook dan ga je voorbij aan het moois wat vlak voor je neus zich voltrekt.

Op jacht naar meer en beter in deze snelle westerse maatschappij is rustig op een woonerf rijden lastig. Tijdverlies. Maar je ziet wel de bal aankomen waar een spelend kind achteraan loopt. Waarop je nog op tijd voor kunt remmen en een lach incasseert.

Onthaasten is hét credo maar ook hier weer: als je móet onthaasten is het weer een taak, een opdracht. Waar je zo snel mogelijk aan moet voldoen om in de running te blijven. Stressy aan moet voldoen. Slechts één uurtje ingepland in je agenda.

Schakelen

Kortom in een te hoge versnelling langzaam rijden gaat niet lukken. Je hoort het aan je motor: die hapert en dreigt uit te vallen! Andersom ook: in een te lage versnelling toeren maken is het gevolg dat de motor giert. Niet goed voor de auto en niet goed voor de mens. De stress komt uit je oren. En zie maar weer een soepele schakeling te vinden met veel hulp. Waarbij het goed toeven is in de wereld.

Waarbij je in een prettige flow zowel de hoge als de lage versnellingen kunt hanteren. En alle nuances ertussen. Met op tijd remmen, inparkeren en genieten van de benenwagen… Oeps heb ik dan een zweepslag te pakken van een te hoge versnelling dáárin?

Afbranden

Het zal je maar overkomen dat je bezig bent met afbranden. En het niet door hebt. Dat zelfs je dierbaren je niet waarschuwen. Vaak door te weinig kennis. Al zend je je signalen wel uit. Dat zij je niet op de rem krijgen en je gaat door en door.

Afbranden, burn-out, phoenixJe gaat dus door met afbranden. Oftewel je stevent af op een burn-out. De algemeen geaccepteerde term voor de afgebrande energie. En op een gegeven moment krijg je het echt niet meer voor elkaar je halflege glas als halfvol te zien. Hoeveel goeroeboeken je ook verslindt. Hoeveel positieve energie je ook probeert te peuren uit de afgebrande resten.

Instapje

Een instapje in jezelf wordt dan belangrijk, maar oh wat een shit is daar te vinden. Geen beginnen aan dus en je gaat door en door. Tot de man met de hamer komt. Je lichamelijke klachten krijgt en je je eindeloze moeheid wel onder ogen moet zien. Om niet verder af te branden of zelfs doorbranden. En als je heel erg veel geluk hebt vind je een arts of peut die je op het goede pad brengt.

Een nieuw pad. Een onbegaanbaar pad in eerste instantie. Een onbekend pad want ja je dient eerst op te ruimen. En dat is meer dan schrikken. Je mag voorlopig even niet door en dient je geestelijke rem te vinden. Maar wat een schuldgevoel, schaamte en falen levert dat op.

Je telt opeens niet meer mee en niet alleen is dit zichtbaar voor de buitenwereld maar vooral in je eigen ogen. Je eigen ogen die in de buitenwereld op dat moment alleen maar de bevestiging zien van dat falen. Je hebt geen woorden voor al die duistere gedachtenspinsels en lijdzaam onderga je de ongeëvenaarde zwaarte van je eigen gevoelens.

Snoeimes en kaphouweel

Ben je eenmaal op het pad van een goede peut dan dien je mee te kappen met hem of haar. Om het onbegaanbare oerwoudpad te helpen begaanbaar te maken. In hapklare brokken. Met snoeimes en kaphouweel bewapend.

Woorden te leren geven aan de schier eindeloze emotiestroom. Of juist aan de leegte die je kan overvallen. De diepte, de zwaarte: je hebt een uitlaatklep nodig. En die uitlaatklep vind je al zoekende naar nieuwe wegen, met open ogen en oren en ook je neus. Om daarmee nieuwe kansen te ruiken. Om als een Phoenix uit je afgebrande as te herrijzen. Daarvan ben ik overtuigd. Jij ook?

Concentreer!

Tja concentreren, concentratie, focus op… Eén van de eerste dingen die je verliest bij zorgen en piekeren. Oh ja, focus op het probleem is groot genoeg. Te groot. Aandacht voor de rest binnen het leven, amper. Laat staan voor de positieve geluiden die elke dag toch echt binnen komen. Zoals ik vandaag de eerste paarse krokusjes in bloei zag staan in mijn tuin. Waarom de gele altijd later zijn is me een raadsel. Hoezeer ik me er ook op concentreer.

concentratie, burn out, uitrustenNa burn out kwam mijn concentratie weer langzaam maar zeker op gang. En kreeg ik er oog voor dat er ook langzaam vooruitgang kwam. Blij. De eerste keer dat ik merkte dat ik tijdens een taakje, dat ik mezelf had gesteld, warme wangen kreeg… Heerlijk! Terug naar de gewone wereld waarin men zich meestal goed kan concentreren op iets dat je interesse heeft.

In de begintijd van narigheid heeft niets mijn interesse, maar is het zaak toch bij de les te blijven. Niet overdrijven maar het is belangrijk toch, al is het nog zo weinig, dingen te doen. Ooit, herinner ik me, was ik juist geobsedeerd door het huishouden. Jee dat kwam nooit af. Drie hele maanden lang gepoetst en geboend, gekookt en afgewassen. Ik dacht dat eega er blij mee zou zijn. Hij kende me als niet-huishoudelijk echter veel te goed en baalde ervan. Maar de onrust had me te pakken en ik ging door.

Ook deze periode ging gelukkig over en ben ik nu weer mijn niet-huishoudelijke zelf. Lekker bezig met van alles en ik kan me gelukkig prima concentreren. Raar goedje concentratie. Van Dale zegt hierover dat het 1. vereniging is, samentrekking in één punt. Mooi. Of 2. Zeer gespannen, op één punt gerichte aandacht. Ook mooi. Schiften en scheiden, alle onnodige rimram niet gebruikend. Focus op je taak. Je niet laten afleiden.

concentratie, onrust, LoesjeIn niet door onrust bevlekte maar wel matige periode had ik enorme zin foto’s te maken van mensen aan het werk. Die koppies. Die houding. Prachtig. Die foto’s zijn er nooit gekomen helaas, maar wel in mijn hoofd. Die opperste concentratie. En concentratie is door alle lagen en beroepen heen belangrijk. Van hoog tot laag. Of het nu de tuinman is die goed schoffelt en snoeit of de dirigent die zijn orkest leidt.

Zo had een dierbare als kind altijd tomatenwangetjes als ze geconcentreerd bezig was. Zo mooi. Plaagden we haar altijd mee. Maar zoals zo vaak met plagen vond ik het heimelijk leuk. Zo leuk om te zien.

Maar na concentratie is het uiteraard goed rusten. Daar gaat het om. Balans. Heerlijk voldaan terugkijken op de inspanning. Met hopelijk genieten van het resultaat. Ook een kunst op zich.  En voorkomt burn out.