Dubbel

Na mijn operatie en twee dagen later ons poezenkindeke Lotte overleden, knal ik weer met mijn neus op de feiten van dubbele gevoelens. En ja de uitslag bleek opgeluchterwijze goed! Dubbel: blijdschap om mezelf, zelf opknappen en rouw om Lotte. Dit zijn uiteraard heftige gevoelens. En bestaan zomaar naast elkaar. Het ene moment geef ik dit aandacht, het andere moment het ander. Ik word heen en weer geslingerd op het emotioneel spectrum.

Het kan nog extremer: kraamvisite en overlijden op één dag. Het komt voor! Of uitvaart en bruiloft op één dag. Gelukkig heb ik dit nooit mee hoeven maken. Ik klop snel op hout. Ongeverfd hout. Na zo’n dag een dip is dan helemaal normaal. Rust roest dan zekers niet. Er wordt emotioneel hard gewerkt om deze gevoelens in het perspectief te zien.

regenboogMet al zijn prikkels is de westerse wereld een snelle. En komen we in meer of mindere mate veel mixed gevoelens tegen. Van zwaar naar licht en andersom. En ook op een oppervlakkiger manier. Zie daar maar je weg in te vinden. Je feliciteert de één, en biedt steun aan de ander. Soms kan het je allemaal overspoelen, of de milde vorm: ga je piekeren. Ik duik nog weleens mijn denktank in, als het me teveel wordt. Een prima remedie voor mij. Laat stromen die gevoelens en ben na een verkwikkend slaapje weer fris. Het krijgt een plekje. Of zoek afleiding.

Mijn moeder was een ster in dubbele bedoelingen. Oef daar heb ik het nog weleens zwaar mee gehad. Ze zei het één, maar bedoelde het tegenovergestelde. Als kind lastig. Want wie voel je scherper aan dan je moeder? Haar dieptelagen waren voor mij best onpeilbaar.

Als tegenwicht hou ik van helder communiceren. Dat de woorden en het onderliggende gevoel op één lijn liggen. Maar helaas zo werkt het niet altijd in het leven. Sommige gevoelens liggen te diep om uitgesproken te worden. Maar zijn wel voelbaar.

Dubbele gevoelens, dubbele bedoelingen, of zelfs dubbele agenda’s: we moeten het ermee doen. Maar gevoelens en gedachten delen is dan dubbel waardevol. En bij dubbel weer ontstaat er zelfs een regenboog!

Hoop

Ten tijde van de vruchtbaarheidsbehandelingen, was ik gefascineerd door het gevoel hoop. Na de grootst mogelijke wanhoop, echt het was heel erg, verdriet en rouw, kwam hij weer op die rakker: hoop!  Het minst verwachtte gevoel. Ik dacht daar elke keer echt mee afgerekend te hebben. En toch: onder de meest duistere steen kwam hij weer op gekropen. Wel met lagere verwachtingen. Maar wat een oerkracht, wat een vertrouwen, wat een geloof in het leven.

hoopWat is er een beter bewijs dan dat hoop altijd weer opbloeit? Eerst zacht en nauwelijks herkenbaar. Als een zaadje dat onder de grond ontspruit. Niet zichtbaar boven de grond, maar wel degelijk aanwezig. Maar op een gegeven moment komen die eerste blaadjes toch echt boven de grond. Bij voldoende rust, zon, water en voeding. En groeit die piepkleine opgevouwen blaadjes tot een plantje. Zie ik daar een eerste bloemknop? Nog even en de bloem bloeit. Het is niet waar, mijn hoop was gerechtvaardigd!

Soms blijkt hoop niet gerechtvaardigd, maar het leven vind, na de benodigde portie verdriet en rouw, altijd weer hoop. Nieuwe doelen, nieuwe expressies, nieuwe verwachtingen. “Het leven is wat er gebeurt, terwijl je andere plannen maakt”, zei John Lennon al. De maakbaarheid van het leven is echt een fabel. Natuurlijk kun je sturen, maar maken: nee. Daarvoor zijn er teveel onzekere factoren. En is sommige gerechtvaardigde hoop een wondertje. Ga mee in de ‘flow’ van het leven. Neem je tijd en je rust en fixeer je niet op wat je hoopt. Een tweesporenbeleid is echt realistisch. Afdwingen lukt niet. Ruik je kansen en sta er voor open. Misschien spruit je hoop op vanuit een hele andere kant.

Binnen een paar dagen komt er nog een blog van me online. Bij www.42bis.nl. Een professionele blogsite. De eerste van hopelijk een hele reeks, maandelijks. Een hoop waar ik hard aan gewerkt heb. Geluk plukken via Twitter, is de titel. In de ‘flow’ van het leven, zomaar ontstaan. Bingo! Gedragen dankzij mijn, hier, trouwe schare lezers. En hun reacties. Hoop: een prachtgevoel.

Speedy

Prednison is geen fijn goedje. Maar als je het nodig hebt wel een prima oplossing. Vandaag ga ik mijn laatste en tiende dag in. Ik ben speedy. Alles gaat heel snel en ik hou tijd over. Plofwangetjes, dat ook nog eens. De combi met ziek zijn is geen geweldige, want hoe kom ik nu aan mijn rust?

Domweg achter de comp gaan zitten wachten op mail, maakt de dag niet korter. Al komt er vandaag uitzonderlijk veel mail. Alles wordt stante pede door me beantwoord. Maar we schrijven nog pas begin van de middag. In lezen of opruimen geen trek. Al mijn updatemails geschreven de laatste dagen en met ziek zijn beleef je niet veel. Nog twee en half uur voor ik een telefoontje kan verwachten. Twitter is ook al niet gezellig.

Het lijkt er op dat sinds ik inhalers gebruik ik erg vaak ziek ben. En ook veel ernstiger dan ik me van de afgelopen dertig jaar kan herinneren. Veel sluipender en gluiperiger verworden kleine griepjes tot longontsteking of tenminste zware bronchitis. Ik word er moedeloos van. En erg onrustig. ’s Nachts vaak wakker en ’s ochtends steeds vroeger op. Het weer werkt ook niet mee en in Nederland waren er deze twee maanden zoveel soorten griep dat er niet eens meer namen aan worden gegeven.

Ik denk aan mensen die echt langdurig ziek zijn. Dit bij mij gaat wel weer over, al valt het me momenteel niet mee. Ik weet uit ervaring dat als je lang ziek bent, je een andere kijk op het leven kunt krijgen. De werkelijke waarden ontdekt en blij kunt zijn met kleine dingen. Ik leef mee met de langdurig zieke. Wil diegene een hart onder de riem steken.

Door de prednison is mijn lontje zeer kort en kan ik er geen enkele waarde in ontdekken in hoe het nu gaat. Terwijl de verwachting is dat ik van het weekend weer ben opgeknapt. En me dan over deze onrust geen zorgen meer hoef te maken! Maar nu wel een speedy stukje binnen twintig minuten heb geschreven.

Gouden jubileum

Met een ruim jaartje een gouden jubileum halen is best knap toch? Ik twijfel nog even of een mijlpaal van vijftig zilver is, maar nee hoor het is al goud! Een gouden jubileum daar wordt nogal eens aandacht aan besteed. En dat doe ik hier dus ook.

Het is alweer enige jaren geleden dat ik zelf vijftig werd. Ik zag er vreselijk tegen op. Heb het groots gevierd, met ruim vijftig gasten en was mezelf niet met die paarse make-up die moest passen bij mijn paarse topje.

Het dient gezegd dat al mijn dierbaren er heel erg veel moeite voor hebben gedaan om me in het zonnetje te zetten. Een vijftigjarig zonnetje. Oftewel vijftig herfstzonnetjes jong. De geleerden zijn er nog niet uit of ik maagd of weegschaal ben, maar het was het begin van de herfst, dus vijftig herfstzonnetjes lang. Ik begon aan mijn 51ste herfst. Nog niet direct aan de herfst van mijn leven, al voelde het na al die plagerijtjes op het feest wel een tijdje zo. Daar groei je weer overheen en was met een week of drie wel over.

Vijftig een mijlpaal! Een echt jubileum. Al is het niets vergeleken met mijn lieve tante die al platina heeft mogen bereiken, met haar 70 jarig kloosterfeest, en zelfs haar granieten verjaardag al te boven is. Voor degenen die dit willen uitpluizen: ze is boven de 90 jaar. Nee, nee een dame vraag je niet haar precieze leeftijd. De mijne niet en tante ook niet.

Strikt genomen wordt een jubileum gemeten in jaren. Maar de encyclopedie is ook niet vies van het woord herdenkingsfeest, als betekenis van het woord jubileum. Laten we het op dit laatste dan maar houden! En strikt genomen is een jubileum ook een verbintenis in jaren. Maar met wat dichterlijke vrijheid kom ik hier wel mee weg, toch?

En hiermee vier ik dus het gouden jubileum van de columns! Eind dit jaar mijn granieten jubileum? Voor 100 heb ik geen benaming kunnen vinden. Maar hoop ik wel te bereiken.  Goud: niet in jaren maar in aantal. Binnen iets meer dan één jaar! Dank trouwe lezer voor het vertrouwen!

Maakbaar leven?

Niemand vraagt om ziekte, tegenslag of teleurstelling. Toch geloof jij ook in een maakbaar gelukkig leven, toch? We praten elkaar aan, dat we recht hebben op succes en geluk. Nee, we zijn ervan overtuigd. Degene die onfortuinlijker is, ziek wordt, zijn werk verliest, om maar een tegenslag te noemen, is een loser. Oh oh oh wat zijn er hier dan veel losers. Neem alleen al de werkeloosheidscijfers. En gezondheid is ook al niet te koop.  

Zelf heb ik jarenlang tegenslag gehad. Gevoeligheid voor burn out. En hiermee kom ik uit de kast. Hardnekkig steeds opnieuw in dezelfde valkuil lopen door opnieuw teveel hooi op mijn vork te nemen. Mijn zienswijze op een maakbaar leven is dan ook drastisch veranderd in de loop der jaren. En ziedaar: ik vond mijn kracht. Met grenzen. Hoopvol en iets om uitermate dankbaar voor te zijn! En verbaasd dat het leven met een beetje energiebeperking zoveel makkelijker gaat, als je eraan toegeeft. Maar ik ben nog altijd gedreven en heb nog altijd ambitie. En dat hoeft elkaar niet in de weg te zitten.

Succes is relatief. Het gaat er om, dat je een doel hebt en daarmee in een goede flow komt. Heb je momenteel geen doel: geen nood. Houd oren en ogen open en kijk waar je kunt aansluiten. Iets kunt betekenen voor de medemens. Wat bij je past. Een warme glimlach of handdruk is met geen geld te koop. Maar kan zoveel goed doen. Aandacht voor je medemens.

Af en toe tegenslag maakt nederig, en geeft je nieuwe kansen. Nieuwe kansen? Ja als je het aandurft met jezelf en je eigen gevoelens aan de slag te gaan. Tijd en rust neemt. En steun vraagt waar je die nodig hebt! Je gevoelens en behoeften serieus neemt en uit. Een maakbaar leven is er niet, wel een flexibel leven. Een anticiperend leven. Ik wens je van hieruit een nieuwe uitdaging in dit spiksplinternieuwe jaar.