Klagen

In de flow van je leven kom je weleens aan de zijlijn te staan. Althans zo voelt het op dit moment. Not done om over kwaaltjes en klachtjes te praten, maar ik doe het toch.

Loesje de weg is langMijn buik zorgt nog regelmatig voor last. Afkloppen: het wordt minder! Dan pure paniek omdat ik een knobbeltje dacht te hebben. In mijn borst. En zo moedig ben ik niet, dat ik dit met heel veel positivisme tegemoet zag. Het blijkt na twee kuurtjes antibiotica mee te vallen. Huidontsteking met ontstekingshaardje. Nog één dag en ik kan tegemoet zien dat de diarree, de rode bultjes en gisteren zelfs hartkloppingen, weer verdwijnen. Hopen dat ik door te vaak toiletgang nu weer wat ben afgevallen.

Vorige week kwam er tot mijn schrik een nieuw fenomeen op: pijn in mijn rechterheup. Eega meldde meteen vrolijk dat dit slijtage is. Maar buurman relativeerde dit meteen. Toch maar naar de huisarts. Spieren-, pezen- of bandenkwestie dacht zij. Zal gauw over zijn, vermoedde zij. Maar dokter het is zeker nog niet over. Morgen zal ik me maar weer, per pijnlijke snorfiets, naar haar toe hijsen.

Mijn huiskamer ken ik echt van haver tot gort. En pijn slurpt energie. Plus concentratie. Het gevoel dat het nooit meer overgaat. Niet echt in staat de draai weer te maken en mijn aloude kreet: “rust roest niet”, op te poetsen. Er welt enorme bewondering bij me op voor mensen die het veel zwaarder hebben dan ik. Die met pijn hebben leren leven en er heel veel van maken. Als ik al zo uit het veld geslagen word door pijn en last, hoe moet het dan wel niet voor hen zijn?

Accepteren zei de dokter. Ik doe ontstellend mijn best. Maar de ongerustheid slaat toe. En het miezemauwerige zin in klagen hebben. Waar een mens ook niet vrolijker van wordt. En mijn omgeving zeker niet. Ok een kwartiertje dan: de kunst van het klagen.

Kansen

Ik ben een mens die in kansen denkt. Dat blijkt trendy te zijn. De Twitter-bio’s slaan je ermee om de oren. Maar echt het klopt wel. Heb ik dan een kansrijk leven? Mmm nou ja, dat valt nog weleens tegen. Met alle kansen die ik voorbij heb zien trekken en ook weer om zeep werden geholpen kan ik niet echt zeggen, dat ik een kansrijk leven heb. Ook met keuzes maken zit ik nog weleens in de knoop.

Kansen2Of gewoon dikke pech en teleurstelling. Hoewel als ik het op de keeper beschouw, ik aan al mijn bezigheden wel iets heb overgehouden. De single-activiteiten waren zo’n teleurstelling die na ruim een jaar niet meer liep. Maar Blokhuizen, je dient de lichtpuntjes te tellen en eega en ik hebben met een groepje trouwe singles nog altijd reünieborrels. Plus leuke contacten. Weer een ervaring rijker.

Vóór de singles had ik een ander idee: Werkradar, een site voor en door werkzoekenden. Die naar mijn idee het positieve in en uit elkaar zouden halen via een forum. De ontwikkeling van de site was een dermate langdurig gebeuren dat ik het idee niet meer levensvatbaar vond en ben gestopt. Een treurig jaar heb afgesloten.

Hoe lang moet je in een idee blijven geloven als er geen flow is of schwung in zit? Je kunt zonder reactie of beginpunt toch niet echt blijven geloven in je plan? Het dient ook wel een beetje aan te slaan toch? Althans bij mij werkt het wel zo.

Ik weet nog dat ik computercursussen ging geven. Nooit kwam er response op mijn gratis aanbiedingen. En toen ik er een beetje geld voor ging vragen, kon ik per maand uitbreiden. Vreemd fenomeen. En nog altijd om trots op te zijn. Negen hele jaren ben ik hiermee bezig geweest. Een tijd waar ik graag aan terugdenk.

Terug naar het heden: al vele maanden terug heb ik me opgegeven voor divers vrijwilligerswerk. Een eigen Toko lijkt er niet meer in te zitten. En als de voortekenen niet liegen, begint dat nu een heel klein beetje te lopen?

Kansen: je kunt ze zien, je kunt ze grijpen, maar te langdurige teleurstelling is toch echt funest voor je stemming. Hoe graag ik er ook een positieve draai aan zou willen geven.

Verwachtingen

Op zoek naar een partner word je door de omgeving nogal eens gemaand niet te hoge verwachtingen te hebben. Niet dat ik op zoek ben, ik ben voorzien van eega. En daar heb ik mijn handen vol aan. Eega voldoet nogal eens niet aan verwachtingen. Dwarse einzelganger, maar wel lief voor mij.

Zo nodigde ik hem gisteren spontaan uit voor een etentje en zei hij nee. Nou ken ik eega langer dan vandaag, precies 24,5 jaar lang al, en ik gaf hem tijd. Mijn verwachtingen op nulpunt en ziedaar: hij stemde toe. Het etentje werd een succes.

VerwachtingenOnlangs had ik erge behoefte te praten met een vroegere vriendin. Helaas kreeg ik het deksel op mijn neus en was erg teleurgesteld. Zij weet dat aan mijn verwachtingen. Ja zo lust ik er nog wel eentje. Mag je geen verwachtingen hebben? Ik denk van wel. Of ze ingevuld kunnen of mogen worden, ligt uiteraard bij de ander. Maar bij vriendinnen-zijn horen toch wel bepaalde verwachtingen. Hoe en wat maak je samen uit, maar op deze manier ontloopt ze elke verantwoordelijkheid. Toch? Oftewel de vriendschap is verworden tot kennissen zijn. Jammer ja.

De ultieme verwachting in een vrouwenleven, maar vergis je niet in een mannenleven, is in-verwachting-zijn. Geen duidelijker woord nodig. Ik had het graag meegemaakt. Maar behalve zwaar gevoede gevoelens via IVF en hormonen, heb ik het nooit mee mogen maken. Het blijft een gemis. Zeker net na mijn baarmoederoperatie is deze wond weer opengebroken. In al zijn hevigheid. Opnieuw rouwen en doorléven. Het dichtgegroeide litteken is weer aangeraakt en opengesprongen. Kinderloosheid is levenslang. Al wend ik al mijn ervaring aan er mee om te gaan. Komt goed, sus ik de argeloze lezer. En mezelf. Bezwerend.

Ik ga de draai weer maken naar een leven dat op ándere manieren vruchtbaar is. Want ook als moeder bén je niet je kinderen, maar heb je kinderen. En heb je er zelf ook wat van te maken. En daarin vinden we elkaar!

Succes???

De eerste spammer is een memorabel iets lijkt me. Geraakt zag ik een eerste spamreactie kort geleden binnenkomen. In het nederlands. Maar gelukkig ben ik er op voorbereid met mijn site, want nieuwe reageerders dien ik hoogstpersoonlijk zelf goed te keuren. En zou ik het goedgekeurd hebben zijn reactie? Nee natuurlijk. Hup in de spambox.

Waarom zou iemand de moeite nemen een azijnreactie te sturen? Waarom word ik persoonlijk aangevallen? Welke trigger was er bij deze spammer om zijn negativiteit naar mij te sturen? Dien ik hier een les uit te leren?

SpammerAch nee niks les, gewoon een zwartgallig persoon, die het leuk vindt anderen op de hak te nemen. Maar het moet toch wel diep zitten als zo iemand, naar mijn idee, er zelfs een gmail account voor aanmaakt, met zo goed als mijn naam.

“Niet op reageren Lena”, is een gevleugelde uitspraak van mijn vaderlief. Overgeleverd van enkele generaties terug. Waarin zijn vader weer, zijn moeder maande. En ik nu ter harte neem. Wel even met ruggespraak met een andere blogger. Dat dan weer wel. Want ik kan niet ontkennen dat ik er toch over heb nagedacht.

De site zit tegenwoordig zo in elkaar dat ik niet alleen nieuwe lui, die reageren, dien goed te keuren. Maar van de week zag ik ook dat er tientallen spamreacties worden afgeserveerd. Automagisch, om dit woord maar weer eens te gebruiken. Zo’n mooi woord, vind ik. Nieuwsgierig heb ik het tot me genomen, toen ik dit ontdekte.

Reacties in het engels gesteld. Wie verzint het om – soms zelfs – hele lappen engelse tekst naar mij te sturen? Voornamelijk zoekwoord specialisten die erop uit zijn betaald werk voor me te doen. Maar complimentjes over mijn columns kan ik toch echt niet serieus nemen, of zere neus zoals wij vroeger verhaalden. De engels schrijvende reageerder is niet eens in staat dit nederlands te lezen. Pagina’s vol met dit soort onzin! Echt! Blij toe dat ik dat alleen na moeizaam speuren kan vinden. Diep verscholen en onzichtbaar voor de argeloze lezer, én voor mij.

Ik neem het voor zoete koek en zie het als bijprodukt van succes… Echt, lekker omdraaien die handel. Langzaam maar zeker krijg ik succes. Toch?

Twijfel

Zekerheden zoeken is een goed doel op zich. Maar waar zijn zekerheden tegenwoordig te vinden? In een tijd die zo in beweging is. Een samenleving die zo in beweging is. Van de week verhaalde een dame tegen me: het leven is stress. Maar hoe beheersbaar is het voor je?

TwijfelAl jaren ben ik een twijfelkont, om het zo maar eens uit te drukken. Of vind je twijfelaar een beter woord? Leven met onzekerheid is een zekerheid. En eentje die echt niet wil wijken. Mmm contradictio interminis. Wel leuk om over na te denken. De zekerheid van de twijfel of de onzekerheid.

Op televisie zie ik steeds een reclamespotje over het wezen van de twijfel. Een commercial van het dagblad Trouw. Het spreekt me bijzonder aan. ‘Grote denkers waren grote twijfelaars’. Ik bevind me dus in goed gezelschap. Het is toch zo dat we in wezen allemaal aartstwijfelaars zijn? Waarom praten we anders zoveel met elkaar? Life, door de telefoon, de sociale media. Om verdieping te zoeken, naar mijn idee. Om ideetjes uit te wisselen. Om rust en houvast te zoeken. Allemaal te vinden in jezelf, maar de weg naar jezelf loopt nogal eens in samenspel met een ander. Ieder wezen is uniek, met zijn – of haar zoals je wilt – eigen waarheid. Een waarheid die weer aangevuld kan worden. Die zin kan geven, zoals ik vorige week verhaalde. Zoekend. Op weg. Met voortschrijdend inzicht, zoals ega graag opmerkt. Vind ik een goede uitdrukking. Neem ik graag – hierbij gedaan – over.

Twijfelen mag naar mijn idee en houd je scherp en levendig. In een hoekje gaan zitten zoeken naar zekerheid zal je ook niet veel op weg helpen. Bij de pakken neerzitten, bedoel ik. Worstelen met twijfel. Het is heerlijk bij tijd en wijle in een hoekje te mijmeren en overpeinzen. Aanrader. Ik doe het graag. En ook bij de pakken neerzitten heeft een slechter imago dan nodig is. Zolang je daarmee een tijdje rust vindt, is het prima. Die bovenkamer gaat toch wel door. Bij mij althans wel.

Wie zoekt naar de waarheid moet durven twijfelen. Om de uitsmijter van de Trouw commercial voor jou te jatten. Misschien.