Zoeken

Het leven is zoeken, zoeken naar zin. De tweede regel van een gedichtje, dat ik meekreeg van mijn allereerste psycholoog. Jaren geleden. Op weg naar vakantie. Een eye-opener. Met onzekerheid dien je dus te leven. Op weg zijn. IJkpunten voor jezelf creëren. Maar je bent niet alleen. Nooit eigenlijk. Hoewel ik me best weleens eenzaam kan voelen.

Mooie muziek, mooie gedichten, mooi leesvoer, het blijkt dat alles al eens is doorleefd enzoeken-naald-hooiberg doorvoeld door anderen. Hoe nieuw je situatie ook lijkt. Dat biedt troost. Al dien je wel helemaal en totaal je eigen pad daarin te volgen. Met hoogtepunten en dieptepunten. En vaak een vals plat, om in wielrenners-termen te vervolgen. Want hoe oud en weinig origineel allerlei gevoelens ook zijn, de combi is bij ieder uniek. Dien je in te passen in je levensgeschiedenis, en je karakter spreekt ook een woordje mee. Een groot woordje. De intensiteit is ook elke dag weer wisselend.

Nog altijd leeft dat geschonken gedichtje voor mij. En ontdoe ik van zijn stof bij tijd en wijle. Hier nu opnieuw opgepoetst en glanzend voor jou:

Het leven is niet zoek,

Het leven is zoeken,

Zoeken naar zin,

Zoeken naar doelen,

Nieuw lijken ze,

Oud blijken ze,

Maar het zoeken heeft zin!

Het proces ernaar toe is vaak mooier dan het doel bereiken. Maar nu ga ik naar poes Mara voor een aaitje. Daar heeft ze zin in. En ik ook!