Dubbelreactie Antipositivo

Dit is een dubbelblog van Mindel met Wilma Potze van Kokarde Counseling: als reactie op het vorige week van beiden geplaatste blog over antipositivo.

geluk, verdriet, antipositivoMindel: Wat boeiend Wilma dat jouw ervaring ook is dat je verdriet dient aan te kijken in het gezicht, met andere woorden dat je het erkent. Dat geluk dan ontdaan is van zijn of haar schijn en puur wordt. Ik heb er al vaak over geschreven en ja dat is mijn ervaring ook. Wat maakt dan toch dat mensen dit vaak zo moeilijk vinden? Wat denk jij? De druk van onze westerse maatschappij? Emotioneel niet opgevoed zijn om verdriet en rouw te verwerken?

Wilma: Verdriet en pijn maakt ongemakkelijk. Dat is niet in alle landen het geval, denk ik, maar hier wel. Soms denk ik dat het geworteld is in het christelijke geloof, waar verdriet meer gezien werd als iets dat je opgelegd krijgt van boven. Maar dat weet ik niet hoor, het is maar een vermoeden. Teleurstelling en verdriet, daar behoeden we onze kinderen voor inderdaad, zodat het wel lijkt alsof geluk heel gewoon is…

Mindel: Zelf denk ik dat geluk zwaar wordt overschat. Geluk is vaak zo vluchtig en zit slechts in momenten. En dat kan dichtbij huis ook geproefd worden. Zoals jij al schreef over je oude moeder die je onderwees dat geluk vaak in kleine dingen zit. Goed dat je dat hebt meegekregen: mijn vader wees mij altijd op plantjes en bloemetjes onderweg op een wandeling. Ben ik nog altijd dankbaar voor, al heb ik zijn genoemde namen van de plantjes echt nooit onthouden. De kracht van de natuur leren opmerken en bewonderen heb ik van hem.

Wilma: Nou zeker, ik zie ook alles. Ik ben weleens vriendjes verloren daardoor. Die haakten af vanwege mijn gave elk detail op te merken, want dat heb ik ook met menselijk gedrag. Ik zie al snel welke kant het opgaat.

Mindel: Als mensen plotseling geconfronteerd worden met bijvoorbeeld een scheiding of verlies van gezondheid of verlies van een dierbare wil men naar de tijd ervoor vaak terugkijken als een gelukkig leven. In de waan van de dag wil dat weleens ondersneeuwen.

Wilma: een echtscheiding werkt dan weer anders dan verlies van een dierbare: bij scheiding is het heel moeilijk om de ander niet te ‘demoniseren’. Daar is het belangrijk om de nadruk te leggen op wat je in iemand aansprak. Bij verlies van een dierbare maak je daarmee meestal gemakkelijker contact.

geluk, verdriet, antipositivoMindel: Bij tijd en wijle stilstaan bij je gevoel en tevreden kunnen zijn is volgens mij al een hele goede houding. Er kan van alles misgaan in ons leven, een perfect leven heeft niemand ons beloofd, en toch kunnen we tevreden zijn. Met alle mitsen en maren. Naar mijn idee een mooi streven?

Wilma: Uiteindelijk is dat vaak wat mensen leren uit een verlies. Al had je dat uiteraard liever niet geleerd. Maar het is wel waardevol!

Loslaten?

Loslaten: zo’n trendy, te pas en onpas gebruikt woord. Bij elk – vaak negatief – gevoel of negatieve gebeurtenis, is er altijd wel iemand in je omgeving die roept: “loslaten”! Tja het is nog maar de vraag of dat nodig is, het lijkt er bijna op alsof je altijd en overal positieve gevoelens dient te ervaren. Toch? Maar we leven toch niet in een collectieve sekte? Met alleen gemaakt geluk op onze koppies?

loslaten, vasthouden, stralenAfgelopen week werd er een heus filmpje van me opgenomen. Over mijn schrijverij. En nee je hebt nog heuls veuls geduld nodig voor dat het hier op de pagina “Auteur” wordt geplaatst door mij. Ik dien ook tergend geduld te beoefenen. Ik kan het dus beter even loslaten. Zelfs een demo te zien krijgen zal een maandje of twee duren, door vakantie van de bevlogen filmer Mario en zijn adequate collega Coby.

Ik voelde dat ik ging stralen tijdens het filmen. En hoewel al weken in spanning hiervoor, de druk moet op de ketel, weet ik niet goed meer wat ik allemaal heb gezegd zo’n anderhalf uur voor de camera. Een belevenis op zich. En opgelucht toen de camera’s weer in de tassen gingen. Vol loftuitingen van Coby. Daar houd ik me dan maar aan vast.

Dat stralen was echt een momentje van geluk. En hoezeer ik het zou willen vasthouden, het gebeurt kort en onverwacht, dat zal niet lukken. Heb ik niet in de hand. En dat is maar goed ook. Ik kan moeilijk als een stralende rare snijboon door het leven hupsen.

Koesteren kan ik zo’n moment wel. En straks, veuls later, het resultaat zien! Beoordelen hoe zichtbaar het stralende is. Hoe de buitenwereld mij ziet, als ik zo’n geluksmomentje beleef. Hopen dat dit aanstekelijk werkt en je extra goed luistert. Naar hetgeen ik op dit moment niet goed kan recapituleren wat ik precies gezegd heb.

En jou ook een blij gevoel gaat geven, wat je echt niet hoeft los te laten. Leer het zien en voelen. Met de nodige zorgen tijdens het dagelijks bestaan houden we met broodnodige geluksmomentjes wel verdriet op afstand toch? En lopen ook weer niet als sekteleden rond…