Kansen

Ik ben een mens die in kansen denkt. Dat blijkt trendy te zijn. De Twitter-bio’s slaan je ermee om de oren. Maar echt het klopt wel. Heb ik dan een kansrijk leven? Mmm nou ja, dat valt nog weleens tegen. Met alle kansen die ik voorbij heb zien trekken en ook weer om zeep werden geholpen kan ik niet echt zeggen, dat ik een kansrijk leven heb. Ook met keuzes maken zit ik nog weleens in de knoop.

Kansen2Of gewoon dikke pech en teleurstelling. Hoewel als ik het op de keeper beschouw, ik aan al mijn bezigheden wel iets heb overgehouden. De single-activiteiten waren zo’n teleurstelling die na ruim een jaar niet meer liep. Maar Blokhuizen, je dient de lichtpuntjes te tellen en eega en ik hebben met een groepje trouwe singles nog altijd reünieborrels. Plus leuke contacten. Weer een ervaring rijker.

Vóór de singles had ik een ander idee: Werkradar, een site voor en door werkzoekenden. Die naar mijn idee het positieve in en uit elkaar zouden halen via een forum. De ontwikkeling van de site was een dermate langdurig gebeuren dat ik het idee niet meer levensvatbaar vond en ben gestopt. Een treurig jaar heb afgesloten.

Hoe lang moet je in een idee blijven geloven als er geen flow is of schwung in zit? Je kunt zonder reactie of beginpunt toch niet echt blijven geloven in je plan? Het dient ook wel een beetje aan te slaan toch? Althans bij mij werkt het wel zo.

Ik weet nog dat ik computercursussen ging geven. Nooit kwam er response op mijn gratis aanbiedingen. En toen ik er een beetje geld voor ging vragen, kon ik per maand uitbreiden. Vreemd fenomeen. En nog altijd om trots op te zijn. Negen hele jaren ben ik hiermee bezig geweest. Een tijd waar ik graag aan terugdenk.

Terug naar het heden: al vele maanden terug heb ik me opgegeven voor divers vrijwilligerswerk. Een eigen Toko lijkt er niet meer in te zitten. En als de voortekenen niet liegen, begint dat nu een heel klein beetje te lopen?

Kansen: je kunt ze zien, je kunt ze grijpen, maar te langdurige teleurstelling is toch echt funest voor je stemming. Hoe graag ik er ook een positieve draai aan zou willen geven.

Opgeruimd

Gisteren was dé dag. Voor eega en mij. Er zou opgeruimd worden stond in onze agenda’s. De vliering zou aangepakt worden. Ik wil er vanaf zijn, maar een jaar of 15 geleden hebben we een vliering laten plaatsen in de nok van ons dak. En daar is meteen van alles op gelegd, maar we hebben er nooit meer naar omgekeken. Dus best een verrassing wat we aan zouden treffen. Maar ook tijd om te ruimen.

OpgeruimdDe giga zwart verstofte spinnenraggen vielen als eerste op! De opgetrommelde bekenden doken er moedig in. En eenmaal begonnen was het karwei eigenlijk met een ruim half uur alweer geklaard. De koffie ter voorbereiding op deze ‘schone’ taak en het wegbrengen duurden eigenlijk langer. Matrassen, logeerbedden, sinaasappelkistje met sprei van wijlen schoonmoeder en slaapzak, waren zo wat spullen die weg konden. En bleek de kringloop blij mee. De kerstboom van mijn overleden moeder kreeg, tot mijn geluk, een nieuwe bestemming. Want dat soort spulletjes zijn toch lastig om weg te doen. Een in de weg staande bureaustoel en nog weer een logeerbed konden ook mee. En ja, we hebben er nog echt één over!

Eega is al aan het broeden wat er nu op de vliering kan. Maar met nog heel veel volle zolderkasten, die ook hoognodig eens aangepakt moeten worden, vind ik een lege vliering een groot goed. Die ook goed is voor de geest. Een opgeruimd gemoed is veel waard en geeft lucht. Mét de spullen die weg zijn, komt er ruimte. Ruimte in mijn bovenkamer. Wel grappig dat we juist met het hoogste plekje in ons huis zijn begonnen! Hoe symbolisch die vliering en die bovenkamer in je geest. Beter kun je het niet hebben. En dat na heftig emotionele weken. Heerlijk.

Ik krijg de smaak te pakken en zit te bedenken wat we als volgende zullen aanpakken. De verhuisdozen vol, die uit het huis van mijn moeder zijn gekomen, mogen na tien jaar geleden hier binnen geslopen te zijn, ook weleens worden aangepakt. Hoewel ik al wel wat magere pogingen heb gedaan. De confrontatie mag weleens worden aangegaan. Maar nu nog niet. Eerst genieten van stap één. Daarna stap twee: binnenkort…