Twittervrienden

Er zijn nogal wat lifevrienden die Twitter mijden als de pest. En altijd voel ik me geroepen dat er niet alleen te geven, maar ook te dealen is en dat Twitter me veel heeft gebracht. Onlangs meldde een automagische Tweet zelfs: gefeliciteerd met je 6-jarige twitterverjaardag. Jee dat had ik nou ook weer niet verwacht. De tijd gaat rapido, maar zó rapido?

twittervrienden, twitter, provotijdVia allerlei nieuwsbrieven van coaches en wannabee nieuwe leiders, komt me ter ore dat het nieuwe ondernemerschap eerst geven is en dan ontvangen. En ja daar draait Twitter op. En dat de mens achter een Tweet, of je nu ondernemer bent of niet, zeer belangrijk is. Branding noemt men dat. En ja daar doe ik vrolijk aan mee. Ben nog van de Provotijd – als het ware – van Twitter. Die idealistische tijd waarin je elke vraag, die je op Twitter slingerde, beantwoord kreeg. Branding: benieuwd wanneer deze bubble weer doorgeprikt wordt. Wanneer die markt weer verzadigd is met al die individuele verhalen. Eerlijk gezegd ligt het wel in mijn lijn. Maar op een gegeven moment kan genoeg ook weleens genoeg zijn. Toch?

In die zes jaar heb ik Twitter behoorlijk zien veranderen. De commercie deed zijn intrede. En had niet altijd meteen door dat branding belangrijk is. Keiharde pegels vliegen je nu om de oren. En degenen die zich willen aanpassen aan de Twittermentaliteit introduceren dat met een persoonlijk verhaal.

Nou draait het hele MKB al jarenlang om gunnen. Iemand een opdracht gunnen.  En daarmee service verwachten. De persoonlijke noot. Het scheppen van een kleine band. De aha-erlebnis van: hee ik herken me in jou! Of: jee deze kennis of product heb ik net nodig. Dus zoveel nieuws is er niet onder de zon. Wat wel nieuw is, sinds de introductie van internet, is het bereik dat je kunt hebben. Dat je ook vriendschappen kunt opdoen en Twittervrienden kunt worden. Dat je je hele eigen wereld kunt scheppen op deze manier. Al volg ik een breed spectrum mensen. Ik kan wel lachen om de soms stoer eigenwijze meningen van enkelen.

Anderen klagen dat het medium vluchtig is. Maar wat je in hart raakt, degene die je in je hart raakt, vergeet je niet zomaar. Al reageer je misschien op slechts een enkele Tweet. Vele inzichten rijker, denk ik regelmatig door op een berichtje. Of maak er een blog van. Zoals nu.

Grote bedrijven, als de KPN, reageren snel en adequaat op elke klacht naar hun, juist ja op Twitter. Doordrongen van goede service. Voor je het weet zijn ze afgebrand door het grote publiek. De kracht van online.

En last but not least: twitter zou tijdrovend zijn. Het is maar hoeveel je wilt geven. Het is maar hoeveel je wilt investeren. Met een sterk ontwikkeld filter voor wat er toe doet voor mij, en wat niet, pluk ik mijn vruchten nog wel een tijdje, mede van Twitter. En onderhoud mijn Twittervriendschappen. Net als in het echte leven dus…

Netwerken

Hou je van verbinden, dan hou je van netwerken, volgens mij. Althans zo werkt het bij mij wel. Hoor ik bijvoorbeeld van een vacature, dan springen mijn hersens op Google, als het ware. De zoekfunctie gaat in de aan-stand. En komen er namen naar boven drijven, waar ik soms al jaren niet meer aan heb gedacht.

netwerken, zoeken, handen, relatie, singleEn daarna in de volgende fase ga ik die bekenden bellen of mailen. Want wat is er leuker dan iemand een kans bieden? En dat je laat blijken aan diegene te hebben gedacht? Of de verwondering doorbreken en je achtergrondinfo melden? Natuurlijk stoot ik weleens mijn neus. Of is mijn gedachte niet altijd even adequaat gebleken. Maar dat neem ik dan maar voor lief. De wereld vergaat niet van door de mand vallen. En netwerken begint altijd sowieso met geven.

De leuke inspirerende gesprekken, die wel kunnen ontstaan na zo’n ingeving, is mijn ultieme beloning. Mocht de geboden kans dan ook nog vervolg hebben, is het de kroon op mijn werk. Al is het helaas soms een feit dat sommigen te blasé of murw zijn geworden voor nieuwe kansen. Het valt dan nog niet mee diegene uit mijn systeem te bannen voor dit soort gesprekjes. Niet dat mijn vriendschap eindigt, maar ik dien mijn Googlefunctie voor hen uit te schakelen op dit gebied. Of diegene boort zelf prachtige nieuwe kansen aan. Dat kan ook.

Zo hou ik in het verlengde van netwerken ook van koppelen. En ja daar zijn relaties uit voortgekomen. Tegenwoordig word ik daar nog weleens voor gevraagd, maar de nieuwe aanwas van singles ontbreekt momenteel. Hint, hint: 50+ singles die ik nog niet ken: laat van je horen. Wie weet?

netwerken, zoekfunctie Google als het ware, handen koningin Alweer een aantal jaren geleden was het trendy om uit te zoeken hoeveel handen je verwijderd was van een beroemd persoon. Hoe en wat weet ik niet meer precies, *shame*, maar neem eens aan dat je wilt weten hoeveel handen geschud je af bent van onze prachtige Maxima. Je vulde op een site, meen ik, je kennissenkring in en via via viel uit te rekenen dat je tot je verrassing misschien zelfs slechts vijf handen schudden af was van onze unieke koningin. Jij had Pietjes’ hand geschud, die ooit via via een Koninklijke lijfwacht had gekend, die uiteraard weleens ter begroeting Maxima’s hand had geschud.

En zo kom ik van netwerken op handen schudden, waar elke band uiteindelijk allemaal mee begint. Met bij verdieping van de relatie mogelijk een kus. Maar ja om nu uit te zoeken hoeveel kussen ik verwijderd ben van Maxima’s wang…

Geven…

Er zijn nemers en gevers, leiders en volgers, volg je mijn redenatie? Dan ben je nu een volger, al hoef je niet direct een echte volger te zijn. Als het goed is, is er balans bij je in geven en nemen. En helt het een wat meer over dan het ander. Of met verschil in tijd, de ene keer nemer de andere keer gever.

geven, aandacht, nemen, Geven kan best minder zichtbaar zijn. Je kunt geven en het is jammer als dit niet aankomt. Zoals degene die aandacht geeft, een actieve prater nodig heeft. Die zijn gedachten dan weer geeft. En die de aandachtvolle weer tot zich ‘neemt’. En er hopelijk wat mee doet en dan weer feedback geeft. Actie en reactie. Balans in geven en nemen.

Mick Jagger is zeer zichtbaar tijdens zijn concerten en geeft alles van zichzelf, het publiek geeft applaus, bewondering en zingt mee. De bandleden, minder zichtbaar maar onmisbaar, volgen en leiden om de beurt. Prachtig!

Zelf grootgebracht in geven, was het ergens in mijn leven Schluss. Lang geleden gelukkig. Jazeker een mens kan zich leeg geven. Zodat er niets meer overblijft. Met een jaar op de bank als gevolg. Om weer bij te tanken. De reserves weer op te laden. Mijn energie weer op peil te krijgen. Dat flesje waardevols om mee te kunnen draaien in de maatschappij. Om te leven en niet alleen te overleven. En nog steeds heb ik oplaadtijd nodig bij tijd en wijle.

Er zijn nemers en gevers, leiders en volgers, maar als het goed is ben ik van beiden nu een beetje. Want nemen is ook een kunst, ontvangen is ook een kunst. En in gezonde relaties is de boel verdeeld. Leiderschap geven kan ook natuurlijk, maar aan de huidige regering zien we hoe de krachten daarin kunnen veranderen. Al hou ik me verre van een waardeoordeel.

Er is niets mis met geven. Sterker: het is prettig om te geven. Aandacht te geven. Spullen te geven. Je gedachtegoed geven. Zelf ben ik blij mijn ‘moestuintjes’ van de actie van mijn grootgrutter aan mijn buurmeisje te kunnen geven. Daar is ze wel zo blij mee, dat het een genot is om te geven. Mijn stemming wordt er beter van.

En nu zet ik jou als lezer in het zonnetje: dank dat je regelmatig mijn spinsels leest. Een aantal zelfs regelmatig reageren. Nemer en gever. Als blogger heb je lezers nodig. Zonder lezers geen echte blogger. Ik geef jou nu iets. Kun je dit bedankje accepteren?