Jubileum over Lotte

En dan nu echt de officiële 75ste column! Daarnaast heb ik nog wel wat aan schrijverij gedaan, maar in de reeks is het echt de 75ste. Ga me nu niet op de vingers tikken, dat er hier nog net geen 75 zijn gepubliceerd, want de beginperiode was, volgens mij, niet helemaal publiceerbaar. Of wilde je niet stiekem gaan tellen?

Lotte FSW 06 001De titel is hier Lotte en ja de oplettende lezer heeft al gezien dat ons poezenkindeke van net 16 jaar helaas en onverwacht ernstig ziek is geworden. We hebben haar dan ook laten inslapen. Precies vandaag één maand geleden. Met in het verschiet vele behandelingen en maar een levensverwachting van enkele weekjes, hebben we dit besluit in liefde voor haar genomen. Ik vind het wel mooi om hier een monumentje voor haar op te richten. Een jubileummoment kan niet beter gebruikt worden dan voor haar, ons poezenkindeke, die we zo lang bij ons mochten hebben.

Onze grijze prinses was, oh wat pijnlijk om was te moeten schrijven, in plaats van is, behalve uitzonderlijk mooi ook heel erg charmant. Bescheiden en rustig. Soms tegen het angstige aan. Hoewel ze steeds meer vertrouwen kreeg in de loop van haar leven. Ze is opgegroeid met onze poes Mara  van ruim 16, enkele maandjes ouder dus. Die twee leken niet erg veel met elkaar te hebben, maar als je goed keek, letten ze bijzonder op elkaar. Deden elkaar na en Mara wilde nog weleens Lotte wat te schrikken geven, als ze weer onterecht ergens van schrok. Plagerij tussen vriendinnetjes. En Lot mocht best wat stoerder worden.

Zo sprintte ze de tuin in of naar zolder, als de bel ging. Als het bezoek eenmaal rustig gezeten was, kwam ze weer tevoorschijn. Maar bij drie of meer personen liet ze zich zelden zien. De overbekende stofzuiger was natuurlijk ook om bang van te worden. Maar Lot had ook angst voor de oven, als die eenmaal ging afkoelen (blazen voor haar), de luchtreiniger en de afzuigkap. Daar waren we aan gewend en zetten haar bakje voer op zo’n moment wat verderop. Dat hielp haar.

Tot een jaar of wat geleden kon ze echter ook vaak met ‘cadeautjes’ thuis komen. Dat was haar stoere kant. Ooit hebben we haar moeten storen tijdens de jacht omdat het tijd was voor een jaarlijkse inenting bij de dierenarts. Nog maanden heeft ze op alles wat haar schrik aanjoeg, gereageerd met een diep en luid gebrom. Dat was ze niet zomaar vergeten. Tot het uitdoofde.

Tot enkele weken voor haar overlijden, had ze ook hele speelse buien: met een goed getimede sprong ging ze de boom in, klauwend de hoogte in, hoger dan Mara kon. En dan met een vrolijk en stoer koppie weer de kamer in sprinten. En nog eens, en nog eens. En daarna, kat-eigen, stoïcijns kijken van: niets bijzonders!

Als te jonge moeder, meer dan 15 jaar geleden, groeide ze heel zorgzaam inKittens Lotte op kleed haar moederrol. Al overviel het eerste kitten haar, die ze plompverloren diep verscholen in de zolderkast, heeft geworpen. Zolderkatje meldde zich gelukkig, luid piepend, heel veel uurtjes later. Het nestje van drie werden, dankzij haar, erg leuke poezen. 

Haar allercharmantste manier om, als een dame, met één voorpootje in de lucht stil te zitten als een beeldje! Haar stilletjes troosten door ongemerkt op schoot te zijn gekropen. Haar rustig afwachten als ik een boterham at, en er altijd wel een stukje voor haar bij was. ’s Avonds bij het avondeten beheerst wachten of er ook een stukje vlees voor haar in zat. Op afstand. Nooit opdringerig of bedelend. Haar gewoonte om zich terug te trekken op zolder en met een klok in haar binnenste, om 15 uur haar de trap af horen trippelen, om buiten in de tuin haar behoefte te doen. Tegen 18 uur draalde ze in rondjes in de keuken om eten te krijgen. Zo beheerst, zo bescheiden, zo rustig, zo charmant, zo… Lotte! Mara, baasje en ik missen Lotje ontzettend. Hoeveel kan ik nauwelijks beschrijven. Vandaar mijn dubbellange jubileum monumentje voor onze schattekat!

Dubbel

Na mijn operatie en twee dagen later ons poezenkindeke Lotte overleden, knal ik weer met mijn neus op de feiten van dubbele gevoelens. En ja de uitslag bleek opgeluchterwijze goed! Dubbel: blijdschap om mezelf, zelf opknappen en rouw om Lotte. Dit zijn uiteraard heftige gevoelens. En bestaan zomaar naast elkaar. Het ene moment geef ik dit aandacht, het andere moment het ander. Ik word heen en weer geslingerd op het emotioneel spectrum.

Het kan nog extremer: kraamvisite en overlijden op één dag. Het komt voor! Of uitvaart en bruiloft op één dag. Gelukkig heb ik dit nooit mee hoeven maken. Ik klop snel op hout. Ongeverfd hout. Na zo’n dag een dip is dan helemaal normaal. Rust roest dan zekers niet. Er wordt emotioneel hard gewerkt om deze gevoelens in het perspectief te zien.

regenboogMet al zijn prikkels is de westerse wereld een snelle. En komen we in meer of mindere mate veel mixed gevoelens tegen. Van zwaar naar licht en andersom. En ook op een oppervlakkiger manier. Zie daar maar je weg in te vinden. Je feliciteert de één, en biedt steun aan de ander. Soms kan het je allemaal overspoelen, of de milde vorm: ga je piekeren. Ik duik nog weleens mijn denktank in, als het me teveel wordt. Een prima remedie voor mij. Laat stromen die gevoelens en ben na een verkwikkend slaapje weer fris. Het krijgt een plekje. Of zoek afleiding.

Mijn moeder was een ster in dubbele bedoelingen. Oef daar heb ik het nog weleens zwaar mee gehad. Ze zei het één, maar bedoelde het tegenovergestelde. Als kind lastig. Want wie voel je scherper aan dan je moeder? Haar dieptelagen waren voor mij best onpeilbaar.

Als tegenwicht hou ik van helder communiceren. Dat de woorden en het onderliggende gevoel op één lijn liggen. Maar helaas zo werkt het niet altijd in het leven. Sommige gevoelens liggen te diep om uitgesproken te worden. Maar zijn wel voelbaar.

Dubbele gevoelens, dubbele bedoelingen, of zelfs dubbele agenda’s: we moeten het ermee doen. Maar gevoelens en gedachten delen is dan dubbel waardevol. En bij dubbel weer ontstaat er zelfs een regenboog!

Automatisme

Wie kent het niet? Op de automatische piloot staan. Rare automatismen. Hoe vaak het mij niet is overkomen een dubbele portie zoetjes in mijn koffie te doen? Bah, bah, bah. Gezoet is lekker, maar net ontwaakt uit mijn slaap zo’n zoete klap in mijn gezicht. En ja dan moet ik mezelf bekennen dat ik er weer ingetrapt ben. En kan ik niemand anders de schuld geven. Ja die automatische piloot is weer aan het werk. Al zal het meespelen dat ik dan net ontwaakt ben. De piloot is springlevend en overactief.

Automatisme-LoesjeOok heb ik het weleens bij de weg zoeken. Sta ik klaar in de brandpoort op mijn snorfietsje, bedenk ik me opeens: oh ja hoe kom ik precies bij mijn doel? Linksaf, rechtsaf en hoe dan verder? De mogelijkheden buitelen voorbij aan mijn geestesoog, tot de juiste route gevonden is. Een soort chipje die zoekend is in mijn hersens. Net als de navigatie van ega.

Over ega gesproken: bij hem moet ik ook weleens alert zijn op de weg. Hij is ook behept met die piloot en wil nog wel eens de route naar werk nemen terwijl we een hele andere kant op moeten. Hoewel ik hem de laatste weken er niet over heb gehoord dat hij per ongeluk naar zijn oude kantoor reed. En dat is een hele andere kant op.

Maar zoals alles in het leven zitten er ook bij automatismen positieve kanten aan de zaak. Typen is een ultiem automatisme. Door oefening gebaard. Getraind op automatismen. Vroeger in nog niet digitale vakanties tekende ik weleens een toetsenbord op een papier. En probeerde de letters van het toetsenbord goed te plaatsen. Echt moeilijk! Terwijl ik bij het typen totaal niet nadenk of zoek naar de losse letters.

Automatismen kunnen ook zeer nuttig zijn: het is volgens mij een kwestie van zuinige energie. Niet echt alert zijn. Maar volkomen uit pure gewoonte en herhaling de dingen doen. Zo heb ik een nieuw automatisme, die zeer nuttig is, aangeboord: als ega heeft gekookt het gas controleren. Daar denk ik niet eens bij na. En heb ik de piloot van ega regelmatig betrapt! Ik plaag hem er regelmatig mee dat je voor minder dement kan worden verklaard.

Automatismen: nuttig, energiezuinig maar ook hier overdaad schaadt! Lopende band werk is bepaald afstompend.

Organiseren

De laatste weken valt er veel te organiseren voor verhuizing naar kleiner van kantoor ega. Ben ik niet achter de computer bezig, met het draaiboek bijvoorbeeld, dan zit ik wel aan de telefoon. Of ik hang op de bank, waar het lijkt of ik luier, maar in werkelijkheid werken mijn hersens op topsnelheid. Alles overdenkend. Pogend alles te overzien. En steeds opnieuw valt me iets in, waarvoor ik mijn agenda nodig heb om te noteren, of op het beroemde ‘geeltje’.

Gouden steun heb ik aan receptioniste, die eigenlijk beter directiesecretaresse genoemd kan worden. Dat doet haar inzet en taakfunctie, zoals zij hem invult, beter omschrijven. En uiteraard mag ik de anderen niet tekort doen. Er komen vele uitstekend helpende handen op ons pad.

Ik ben in mijn knollentuin, al moet ik oppassen voor al teveel enthousiasme en daardoor overbelasting. Maar we schieten lekker op. Al zijn we er nog niet. De heerlijkste momenten bestaan uit punten met hele zinnen doorhalen in het draaiboek! Afgewerkt. Klaar. Maar een draaiboek is flexibel en toevoegen van punten is zo gedaan.

Het schijnt dat organisatietalent een gave is. Nou ben ik even blij dat ik ermee ben behept. Tuurlijk loopt mijn hoofd op een gegeven moment om, of voel ik een stressbal in mijn buik. De boel nogmaals overzien en overlaten is dan gewenst. Met het trendy woord ‘loslaten’ omschrijf je het dan het best, denk ik. Even dingen voor jezelf gaan doen of een mooi muziekje opzetten. Of een schoonheidsslaapje pakken. Mijn nicht noemt mijn bed, mijn denktank. En ja dat klopt als een bus of ‘tank’. Daarmee kan ik zoveel van me afzetten.

De gouden momenten zijn ook als je hoort dat alles lekker loopt. Een kijkje neemt in het nieuwe pand. Dingen lopen altijd anders dan gepland. En ieder vult zijn of haar taak uit op een net niet voorziene manier. Vaak ligt daar een reden aan ten grondslag.

Tegenslag hoort erbij, al schrik je daar soms enorm van… Organiseren is meestal met positieve spanning heerlijk samenwerken. In een flow komen. En als er teveel stress om de hoek komt kijken, dit weer lekker wegwerken. Of te hoog oplopende emoties uitpraten. Nog twee weken, dan kan de klus als geklaard gezien worden en begint voor ega en zijn medewerkers een mooi nieuw hoofdstuk! We zien de toekomst met vertrouwen tegemoet. De recessie gaat toch eens wel voorbij?

Drukte

Met verbazing bekijk ik de laatste jaren de ontwikkeling dat er steeds meer en grotere evenementen georganiseerd worden. Op allerlei gebied. Doet de crisis verlangen naar een groter groepsgevoel? Massaler?

Bij de kroning van Beatrix destijds waren er opstandige relletjes. Dat was de tijdgeest van toen. Ik ben er bij geweest. Maar wel in de allerbuitenste regionen. De Dam en het Rokin in Amsterdam was het strijdtoneel. Daarachter serene rust met kinders die op kleedjes van alles verkochten. Stoer kan ik nu melden dat ik me een hele vijf minuten achteraan op het Rokin heb aangesloten. Echt ik was erbij. Maar ik schrok me rot van het grimmige karakter en de oorlogssfeer. Ik wist niet hoe gauw ik weer terug moest komen in de zijstraatjes.

Ook met verbazing zie ik af en toe noodgedwongen voetbal. Dat groepsgejoel. Het ene vak zwaar uitbundig, tegen het hysterische aan, het andere vak zwaar teleurgesteld. Alsof hun leven ervan af hangt. De stemming schijnt af te hangen van een balletje in het doel van de een of de ander. Ik snap er niets van.  

Tegenwoordig heb je ook grote muziekfestivals. Als paddenstoelen ontspruiten ze uit de grond.  En de hordes mensen komen er op af. Wat bezielt je om zo massaal te luisteren en kijken? Zelf ben ik een keer met ega naar mijn favo groep Doe Maar geweest. Een aantal jaren geleden. En ja het was indrukwekkend. De sfeer perfect en ik vond het erg speciaal dit mee te maken.

Toch zal ik het niet snel nog eens doen. Het eindeloze geloop om het Feyenoord-stadion om je vak te vinden. Het geklauter over wankele trappen. De regen, waartegen je je met plastic moest wapenen. Dat plastic lag wel klaar op je stoeltje. Dat dan weer wel. Het geduw en getrek om een plastic bekertje wijn te bemachtigen. Vooral geen tweede nemen, want dan moet je naar het toilet. En daar staan zulke lange rijen dat het leed al voor die tijd geschied is.

Van demonstraties, marathons en dergelijke krijg ik kippenvel tot op mijn bot. Die botten van mij rimpelen als het ware vrolijk mee. Zo intens ontroerend vind ik het, dat zoveel mensen tegelijk, allemaal hetzelfde willen en doen. Als toeschouwer welbeschouwd, want demonstreren doe ik niet gauw en ik ben totaal niet sportief.

Eigenlijk observeer ik wel graag. En zie zoveel details dat het me duizelt. Nee voor mij geen massale groepen. Groepen die goedschiks of kwaadschiks zijn: ik hoed me voor drukte tegenwoordig. Doe Maar niet. Of is dat de leeftijd?