Klagen

In de flow van je leven kom je weleens aan de zijlijn te staan. Althans zo voelt het op dit moment. Not done om over kwaaltjes en klachtjes te praten, maar ik doe het toch.

Loesje de weg is langMijn buik zorgt nog regelmatig voor last. Afkloppen: het wordt minder! Dan pure paniek omdat ik een knobbeltje dacht te hebben. In mijn borst. En zo moedig ben ik niet, dat ik dit met heel veel positivisme tegemoet zag. Het blijkt na twee kuurtjes antibiotica mee te vallen. Huidontsteking met ontstekingshaardje. Nog één dag en ik kan tegemoet zien dat de diarree, de rode bultjes en gisteren zelfs hartkloppingen, weer verdwijnen. Hopen dat ik door te vaak toiletgang nu weer wat ben afgevallen.

Vorige week kwam er tot mijn schrik een nieuw fenomeen op: pijn in mijn rechterheup. Eega meldde meteen vrolijk dat dit slijtage is. Maar buurman relativeerde dit meteen. Toch maar naar de huisarts. Spieren-, pezen- of bandenkwestie dacht zij. Zal gauw over zijn, vermoedde zij. Maar dokter het is zeker nog niet over. Morgen zal ik me maar weer, per pijnlijke snorfiets, naar haar toe hijsen.

Mijn huiskamer ken ik echt van haver tot gort. En pijn slurpt energie. Plus concentratie. Het gevoel dat het nooit meer overgaat. Niet echt in staat de draai weer te maken en mijn aloude kreet: “rust roest niet”, op te poetsen. Er welt enorme bewondering bij me op voor mensen die het veel zwaarder hebben dan ik. Die met pijn hebben leren leven en er heel veel van maken. Als ik al zo uit het veld geslagen word door pijn en last, hoe moet het dan wel niet voor hen zijn?

Accepteren zei de dokter. Ik doe ontstellend mijn best. Maar de ongerustheid slaat toe. En het miezemauwerige zin in klagen hebben. Waar een mens ook niet vrolijker van wordt. En mijn omgeving zeker niet. Ok een kwartiertje dan: de kunst van het klagen.

Pfoe hé!

Als een ballon loop ik heel langzaam leeg. Leeg van een overvol hoofd en gemoed. Niet als een strakgespannen ballon die je met een speld even lekker laat knallen. Nee dat gelukkig niet. Maar als een vergeten ballon na een feest in de kamer. Steeds krimpt ie iets meer.

Zo vergaat het mijn hoofd, al beginnen er al eerste tekenen te komen dat ik me weer ga richten op een nieuw hoofdstuk. Een nieuwe ballon zal ik langzaam weer opblazen, maar eerst in de relaxstand.

Mijn buik is van al die stress gaan protesteren, dus hoe dan ook dien ik mijn rust in acht te nemen. Een lichaam liegt niet. Middenin ega’s verhuizing naar een kleiner kantoor nog even specialisten bezoeken is heel vreemd. Maar noodzakelijk. Een soort cultuurshock. De hectiek en lacherige drukte middenin de verhuisdagen en dan de angstige rust van het ziekenhuis. Pas op de plaats.

Gelukkig ging de verhuizing gewoon door als gepland. Maar pfoe hé wat een tegenslagen hadden we te verwerken. Mensen die uitvielen, auto’s die uitvielen, personen die zich niet aan afspraken hielden. KPN die doodleuk eerst een paar dagen te vroeg en daarna een dag te laat de verkeerde telefoonlijn lassen op een Isra-punt. Het is ook moeilijk om onderscheid te maken tussen een tweede en eerste etage. En dan durven ze nog te beweren dat ‘helderheid in bereikbaarheid’ hun devies is! Heb je dan de euvele moed te klagen, smijten ze doodleuk hun hoorn op de haak.

Maar ook de onverwachte inzet en creativiteit van kleine ondernemers. Die ter plekke creatieve oplossingen bedenken. Die luid en duidelijk roepen dat problemen niet bestaan alleen maar uitdagingen en oplossingen. Hartverwarmend. Samen met receptioniste hebben we ook veel creatiefs bedacht. De noodplannen B, C zelfs tot en met Z waren niet van de lucht. De KPN verdient weer goed aan ons gebel.

Morgen breekt voor kantoor een nieuw hoofdstuk aan. We zijn er nog niet, maar het wordt weer opbouwen in plaats van afbreken. Nu nog even afwachten of er ook een noodplan B of C zelfs misschien tot en met Z is voor mijn buik. Hoewel ik er op reken dat het mee gaat vallen.