Spiraal

In de begintijd van mijn columns, nu ruim drie jaar geleden, schreef ik over de Wet van Murphy. Die akelige wet, dat als één ding fout gaat, er meer pech op stapel staat. Maar ik heb hem daar ook – als eigen touch – de andere kant op laten gaan: de positieve wet van Murphy: als er één meevaller op je pad komt, kan dat net zo goed betekenen dat dit feit gaat stapelen, gaat groeien. Je stemming verbetert, je hoop ontwaakt en je uitstraling anders wordt. En wie wil dit nu niet? Zie voor terugblik: *Klik*

wet van Murphy, spiraal, oerkracht, pechEen spiraal naar beneden kan je in elk mensenleven op elk moment  overkomen. Somber gezegd hè? Maar al vaker heb ik betoogd, dat de westerse mens té veel geneigd is het leven als maakbaar te zien. Successen op zijn eigen conto schrijvend en mensen met meer pech zijn losers, in het hoofd van de succesvolle of van zichzelf. Even kort door de bocht. De spiraal naar beneden: eigen schuld dikke bult. Geen notie van hoe diep een ander kan zinken. Hoe dwingend en vasthoudend die spiraal kan zijn. Die wet, die heel veel met zich meetrekt. De diepte in.

Als dat bij jou het geval mocht zijn: leer hulp te vragen en te vertrouwen! De spiraal omhoog te klimmen. Een ladder in de put te zetten, en stapje voor stapje om je heen te kijken hoever je bent gevorderd. Niet het vallen is interessant, de oerkracht die tevoorschijn kan komen bij klimmen, is interessant. De oerkracht om de spiraal omhoog te kunnen en willen nemen! In het klein of in het groot. Met vallen en weer opstaan.

Anita

Open brief na de 6-delige tv-serie: “Anita wordt opgenomen” die afgelopen maandag 23-03-2015 eindigde. Presentator Anita Witzier.

Lieve Anita,

Wat een prachtige serie heb jij met je redactie gemaakt met “Anita wordt opgenomen”! Een lans gebroken voor de mens die de pech heeft psychisch uit te glijden binnen de maatschappij en hoe met rust, regelmaat, ritme de meesten daarvan weer tot zichzelf kunnen komen en hun levenskracht herwinnen. Hoe er altijd hoop kan zijn en een lach gratis is.

Anita Witzier, opname, opgenomen, tv-serieDe ‘slip of the tongue’ van je dat het jou niet zou kunnen overkomen is jammer, maar zo denkt psychisch gezond Nederland er nou eenmaal over. En wat is eigenlijk precies: psychisch gezond? En wie kan voorzien of er geen nare, traumatische gebeurtenissen nog op zijn of haar pad komen? Waar je niet om gevraagd hebt? En is een mens er debet aan als zijn of haar jeugd minder vlekkeloos is verlopen dan gewenst?

Hou me ten goede: ik wens je alle goeds en ik hoop dat er nog een vervolg komt op deze serie. Want je hebt heel integer inzichtelijk gemaakt dat er leven is na een opname.  Dat het gezegde: “eens gek, altijd gek” toch echt niet klopt. En de aflevering waarin je je bescheiden toont bij zoveel verdriet om je heen, is meer dan prachtig. (En ik ben ook altijd fan geweest van je Memories).

opname IIJij geeft de helden, de cliënten die zich zo open toonden, een heel mooi podium. En het is dan ook heerlijk om te zien dat zij weer in balans komen. De moed hervatten om hun leven opnieuw vorm te geven.

Mag ik dan nog vragen om het lied van Jur en Leroy uit te geven? Wat een heerlijke mannen zijn dat! De anderen zeker niet te na gesproken. Want ik heb genoten van hun worsteling naar een vrij leven en hun oerkracht, die toch echt zichtbaar was. Waar de verpleging de omgeving bood waarin dat weer tot leven kwam.

Ik vermoed Anita, dat deze ervaring je voor eens en altijd een andere kijk op het leven heeft gegeven. Dat je er rijker van bent geworden. Geestelijk rijker. Je bent een kanjer dat je dit hebt aangedurfd en daarnaast zijn de cliënten de kanjers die hun kwetsbaarheid en kracht openlijk toonden, de verpleging en de psychiaters kanjers voor het bescherming bieden! Je redactie en crew kanjers voor het integer opnemen van dit geheel.

Ik zeg: je hebt daadwerkelijk een lans gebroken en iets van het taboe op psychisch leed verminderd en inzichtelijk gemaakt. Ik hoop op vervolg en het lied van Jur en Leroy! (NB nagekomen, hier het lied: *klik*)

Dank je wel,

Hartelijke groet,

Mindel

Geboorte

Nee nee, het 8ste wereldwonder is op mijn leeftijd niet meer geschied: geen geboorte hiero na een verzwegen zwangerschap… Hoewel ze er in Italië wel raad mee weten. Voelt voor mij met zevenmijlslaarzen te onnatuurlijk. Tegen de loop van het leven en de fases waarin je dan terecht komt.

geboorte, idee, kinderloosheidEen nieuw begin – een geboorte bij wijze van – kan op elk moment van je leven. Elke fase in je leven die je afsluit, markeert alweer een nieuw begin. Soms met een periode van leegheid of juist sterke emoties, soms geleidelijk. Dat gevoel van een nieuw begin kan juist zo mooi zijn. Eerst pril en bijna onzichtbaar, maar dan: tada het nieuwe begin is een feit.

In zo’n tijd leef ik nu. Van een nieuw begin. Troostrijk voor de jonkies onder ons. Want met mijn nu echt 6 kruisjes, is het meeste van mijn leven al vergleden. Tik op de vingers: geleefd kan ik beter zeggen. Zoals gisteren op tv de Golden Oldies maar bewezen: met hun zang en muziek kunnen ze nog tot tranen toe bewegen! Het vuur zit er nog in. Volgende week zaterdag hun finale in Berlijn.

Ons en mijn feest afgesloten met blijdschap en enthousiasme. Heerlijk om te doen. En nieuwe en hernieuwde activiteiten gestart. Deze week weer zachtjes in het gareel, maar het gevoel voelt nieuw. Alsof er veel van me afgevallen is. De verjaardag waar ik zo tegenop zag.

Dat nieuwe-begin-gevoel herken ik van duistere tijden, als de rust eenmaal weerkeerde. En soms zo sterk als een nieuwe geboorte. Rust, ruimte en nieuwe kansen. Ze voelen, ze proeven. De stappen van het nieuwe begin. Inmiddels met vertrouwen, want ook geboorte gaat wennen.

En nee ik word even niet concreter, daar is het de tijd nog niet voor. Eerst maar proberen en uitvogelen. Sommige plannen moeten rijpen als je het gewoon gaat doen. Met alle mogelijkheden op complicaties, niet negerend, is het gevoel er weer: geboorte….

 

Hoop

Ten tijde van de vruchtbaarheidsbehandelingen, was ik gefascineerd door het gevoel hoop. Na de grootst mogelijke wanhoop, echt het was heel erg, verdriet en rouw, kwam hij weer op die rakker: hoop!  Het minst verwachtte gevoel. Ik dacht daar elke keer echt mee afgerekend te hebben. En toch: onder de meest duistere steen kwam hij weer op gekropen. Wel met lagere verwachtingen. Maar wat een oerkracht, wat een vertrouwen, wat een geloof in het leven.

hoopWat is er een beter bewijs dan dat hoop altijd weer opbloeit? Eerst zacht en nauwelijks herkenbaar. Als een zaadje dat onder de grond ontspruit. Niet zichtbaar boven de grond, maar wel degelijk aanwezig. Maar op een gegeven moment komen die eerste blaadjes toch echt boven de grond. Bij voldoende rust, zon, water en voeding. En groeit die piepkleine opgevouwen blaadjes tot een plantje. Zie ik daar een eerste bloemknop? Nog even en de bloem bloeit. Het is niet waar, mijn hoop was gerechtvaardigd!

Soms blijkt hoop niet gerechtvaardigd, maar het leven vind, na de benodigde portie verdriet en rouw, altijd weer hoop. Nieuwe doelen, nieuwe expressies, nieuwe verwachtingen. “Het leven is wat er gebeurt, terwijl je andere plannen maakt”, zei John Lennon al. De maakbaarheid van het leven is echt een fabel. Natuurlijk kun je sturen, maar maken: nee. Daarvoor zijn er teveel onzekere factoren. En is sommige gerechtvaardigde hoop een wondertje. Ga mee in de ‘flow’ van het leven. Neem je tijd en je rust en fixeer je niet op wat je hoopt. Een tweesporenbeleid is echt realistisch. Afdwingen lukt niet. Ruik je kansen en sta er voor open. Misschien spruit je hoop op vanuit een hele andere kant.

Binnen een paar dagen komt er nog een blog van me online. Bij www.42bis.nl. Een professionele blogsite. De eerste van hopelijk een hele reeks, maandelijks. Een hoop waar ik hard aan gewerkt heb. Geluk plukken via Twitter, is de titel. In de ‘flow’ van het leven, zomaar ontstaan. Bingo! Gedragen dankzij mijn, hier, trouwe schare lezers. En hun reacties. Hoop: een prachtgevoel.