Initiatief

Je hebt mensen en fietsbellen. Verhaalde onze veelgehoorde tienerkreet. Een kreet die ik nooit meer hoor, maar waar ik nog steeds om moet lachen. Tegenwoordig hoor ik straattaal als ‘spangen’. Nee, nee niet die leuke tv-serie! Zonder hoofdletter, bedoelen de jongeren volgens mij ‘dissen’. Wat zoveel wil zeggen als irriteren, treiteren, op stang jagen. Als ik het goed heb begrepen.

Fietsbel verroestFietsbellen dus. Fietsbellen waren niet je soort. Ging je niet mee om, en kon je je lekker tegen afzetten. Je kon zo maar fietsbel worden. Maar je kreeg het zelf meestal niet te horen. Ooit heb ik letterlijk iemand met een fietsbel in zijn hand zien rondrennen. Echt. Humor van de bovenste plank. En maar bellen. Ver voor de mobieltjestijd. Als je mijn snelle associatie begrijpt.

Fietsbellen toonden veel lawaai en weinig wol. Om een variant te gebruiken van een uitdrukking. Praatgrage types, waar je niets aan had. Veel beloftes, weinig om op te bouwen. En initiatieven ontwikkelen: ho maar! Praten erover, meer niet. Luchtkastelen te over, plannen genoeg, soms een halve poging tot realiseren. Soms anderhalve poging. Maar inspannen om een doel te bereiken: oh nee. Het mocht niet op werken lijken. Beloftes: dat wel.

initiatiefInitiatief nemen is eigenlijk ook niet altijd makkelijk. Ooit heb ik jaren gewacht op een uitnodiging van het toenmalige Arbeidsbureau. Nooit gekomen. Tot ik hoorde dat je gewoon kunt vragen om een arbeidsbemiddelingsgesprek. Jee had ik dat eerder geweten. Bij klusjesmannen moet je ook erg veel initiatief tonen. Hier ten lande valt het nog mee, als ik verhalen hoor over het buitenland, maar ze zijn je opdracht vaak snel vergeten. Of het juiste tijdstip. De goede niet te na gesproken. Die ik koester.

Zelf had ik voor de zomer opeens tijd over. En sprong, initiatiefrijk, in op kansen. En nu moet ik weer begrenzen. Mijn prio’s stellen. En dat valt niet mee. Er is weer zoveel op mijn pad gekomen. Maar als ik er juist over nadenk, heb ik kansen aangegrepen om initiatieven te ontplooien. Of initiatieven genomen, omdat ik kansen rook. Nou ja, hoe het ook zij: ik heb het te druk. En ben weer eens op de rem aan het trappen. Te versnipperde doelen komt vast niets van terecht.

Initiatieven nemen: mooi, maar je moet geen fietsbel worden!

Ambitie

ambitie2Mag je van jezelf zeggen dat je ambities hebt? De ambitie om een doel te willen bereiken? En af te haken als dat niet lukt? Nieuwe ambities te zoeken? Waarin je je ei wel kwijt kunt, en het echt leuk en inspirerend wordt? Waarin je verder komt met elkaar?

In de Dikke van Dale wordt ambitie gezien als 1: eerzucht. Mmm zucht om te eren, of om geëerd te worden? Of neem ik het nu te letterlijk? 2: begeerte om te verwerven. Ja een positie kun je verwerven. Maar een positie als vrijwilliger? Ok daarin kun je status verwerven. Een andere verklaring is: Is veeleisend ten aanzien van de doelen die hij/zij aan zichzelf stelt en wil continu het beste uit zichzelf halen. Mmm continu? Nee dat heb ik afgeleerd. Maar ambities houd ik. Terug naar van Dale: 3: lust om te werken. Juist ja dat is het! Even vrij vertaald: zin om je in te spannen. Met een doel.

En daar wil ik het even over hebben met je. Mij met de paplepel ingegoten, met een pokkelende vader. En een hardwerkende ega. In therapie lijkt het of alle ambitie wordt ondergewaardeerd. En ja er wordt veel gepraat of je ergens zin in hebt. Je leert je bewust te ontspannen en je rust te nemen. Na jaren viel het kwartje bij mij, dat ik geen rust neem van me inleven in mensen. Daarnaast ogenschijnlijk mijn rust neem, maar dat hoofd bedenkt weer allerlei plannetjes en probeert het grote overzicht te houden. Bij mijn gevoel te blijven leerde ik ook. Niet alleen in mijn hoofd te zitten. Eigenlijk de normale rimram van therapie.

Sommige mensen die teruggefloten zijn in hun leven vanwege hun ambities, gaan denken dat elke inspanning fout is. Ook als het herstel weer is ingetreden. Maar bij mij werkt dat niet zo. Ik ben nu van middelbare leeftijd, maar krachtiger en doelbewuster dan ooit. Ambitie: niets mis mee.