Crea-rem

Middenin hectisch weer,  mijn – soms – hectische leven, is het belangrijk de rem te vinden. Ook de crea-rem. De creatieve rem zeg maar. Maar jee oh jee waar zit die eigenlijk? Waar begin ik? En tegen wie zeg ik: nu even niet…

crea-rem, inzicht, nee zeggen, schuldgevoelHet begint natuurlijk allemaal met aardig gevonden willen worden. Dé standaard valkuil niet alleen van veel vrouwen, maar mannen kunnen er ook wat van. Voldoen aan de verwachtingen die mijn familie, mijn vrienden, mijn buren en kennissen enzovoorts van mij hebben. Of waarvan ik dénk dat ze die hebben. Want vaak zit er meer tussen mijn oren, dan werkelijke verwachtingen van dierbaren. Heel vaak pikt de buitenwereld meer dan ik dacht.

Grenzen trekken, nee zeggen, voor mezelf opkomen. Klinkt als afgelebberde koek, maar is vaak in de praktijk oh zo moeilijk. Me niet laten leven. Zelf keuzes maken. Oef keuzes, daar heb je dat woord weer. Een bekend boek uit de 70-er jaren was: “Als ik nee zeg voel ik me schuldig”. [Auteur dr. Manuel J. Smith, nog steeds te koop]. Maar nee zeggen kan ook vrijheid opleveren. En die schuldgevoelens trekken wel weg hoor. Praat er maar veel over met dierbaren.

Wat wel belangrijk is bij nee zeggen is dat je geen afgewezen gevoel aanpraat aan de ander. De relatie goed houdt als het ware. Hoewel: natuurlijk kan ik het issue, wat er mogelijk speelt, altijd benoemen vanuit mijn gevoel. Mijn gevoel is mijn gevoel. Of een ander daar wat mee wil of kan is zijn/haar pakkie an, om het maar eens populair te zeggen.

Crea-rem: over het algemeen heb ik zoveel discipline en zondagse borrelingen, dat die column er wel komt. Voortschrijdend inzicht: vast en zeker een zware variatie op mijn zondagsgevoel van vroeger uit. Mijn katholieke opvoeding waarbij ik in de zondagsdienst toch altijd wel wat meepikte. Vooral bij goede prekers. Maar nu leg IK het ei. Of ‘preek’ zelfs wel misschien een beetje.

Een enkele keer gebruik ik de crea-rem en schrijf wel, maar laat het blog een weekje liggen. Sla over. Verzaak. Of trek mijn grenzen. Met schuldgevoel, allicht. Maar dat kan het soms waard zijn. Maar nu lekker niet.

Inzicht

Vol verbazing kan ik luisteren naar mensen met hele stellige meningen. En rol ik bijna van mijn stoel als een week later – even stellig – die mening 180° is gewijzigd. Eega noemt dit voortschrijdend inzicht. En verblikt of verbloost er niet van. Kan soepel omgaan met tegenstellingen.

voortschrijdend inzicht, inzicht, zwarte piet, draaikontVoortschrijdend inzicht gaat bij mij ietwat geleidelijker. In een week tijd totaal van mening draaien, vind ik op zijn zachtst gezegd dubieus. Weinig vertrouwensvol. Maar ik kan er wel smakelijk om lachen. En neem voortaan de stellige stellingen minder serieus. En op den duur steek ik er vrolijk de draak mee.

Dit kun je dan weer als voortschrijdend inzicht bij mij betitelen. De slag om de arm bij het horen van zoveel stelligheid. Vroeger zou ik de draaikont heel serieus nemen, ook in zijn of haar gedraai. En het gevoel hebben alle hoeken van de kamer te zien. Daar word je duizelig van. En draaierig. Vereist iets teveel flexibiliteit. Flexibiliteit waarin je maar beter niet teveel kunt meegaan.

Een spiegel voorhouden in zo’n geval kan op de lachspieren gaan werken van de stellige stellingen nemende persoon. En daardoor de betrekkelijkheid en de houdbaarheid van de mening. Zoals iemand die niet van dieren zegt te houden, verslingerd raakt aan een hond.

Schoonmama zaliger kon zo heerlijk zeggen: “daar ben ik geen mens voor”. Duidelijk en je wist waar haar grenzen lagen. En waar je je aan te houden had. Zij switchte echt niet zomaar van mening. Op haar kon je bouwen. Oftewel de oorlog mee winnen. En zeker met haar voorraad koekjes. Die zouden een oorlog wel doorstaan. Over de datum, dat wel. Maar dat is een seignant detail.

Inzichten kunnen op zeer onverwachte momenten binnenvallen. Bij mij meestal in rust. Of in mijn denktank. Dank nichie voor dit woord. Die houden we erin. Meld ik hier toch maar weer even.

Mijn idee van meningen is toch vaak procesmatiger. Afgewogen door alle mitsen en maren. En ja de nuance opzoekend.

Mijn voortschrijdend inzicht nu over stellige meningen is: lekker om tegenaan te trappen, om de humor van in te zien, en hopelijk de dialoog zoekend, en ergens tussen zwart en wit, elkaar vindend. Maar over de Zwarte Pieten discussie ben ik cultuurgebonden nederlands-gevoelig stellig: zwart is zwart.  Benieuwd of daar nog voortschrijdend inzicht in mogelijk is.