Feessie

In de aanloop vandaag, jaardag eega morgen gaan we een klein feessie vieren. Niet te groot, niet te klein. Gewoon ongedwongen gezellig. Hopen we. Zijn kadootjes moet ik nog inpakken maar heb ik al wel binnen. En kan ik uiteraard nog niet verklappen want hij leest altijd als eerste…

Feessie, adrenalineEen aanloop is wel handig want er valt een heleboel te regelen van te voren. Maar dat weet jij vast ook wel. Huis schoon en netjes presentabel, boodschapjes, dingetjes vooraf regelen die we normaal op zondag doen – zoals deze blog – en ga zo maar door.

Feessie

Eega staat niet graag in het middelpunt al geeft hij decennia later schoorvoetend toe dat een bepaald feessie toch wel een markering was, een mijlpaal. En ja markeringen en mijlpalen zijn de jeu in het leven. Toch? Net als rituelen in zware tijden is blijdschap tonen – althans die bedoeling hebben – in goede tijden ook een ritueel.

Deze jaardag is weer zo’n ritueel: een blij en vrolijk ritueel, een feessie waard. Je hebt toch maar weer een nieuw levensjaar bereikt. Het vieren van je geboortedag. De aanschouwing van je leven. Daar mag je toch wel met dierbaren bij stil staan. Vind ik.

Zelf in mijn jeugd een aantal jaren in de Achterhoek gewoond, heb ik regelmatig mogen beleven dat de feessies daar onnavolgbaar gezellig zijn. Ze kunnen er wat van die Achterhoekers. Zelden hier in het Westen zo meegemaakt.

Adrenaline

Morgen: een borreltje, een frisje zo nodig, een hapje en wat wetenswaardigheden uitwisselen. Wat de een wetenswaardigheid vindt, vindt de ander non-informatie. Maar achteraf gezien kan het toch handig zijn dit te weten. Het zegt altijd iets over de spreker. Je weet nooit wanneer iets te pas komt in gesprekken later. We vinden elkaar wel. Toch?

Voor nu in gespannen afwachting van het feessie. Juist spanning kan door je extra adrenaline je omhoog tillen. Maar niet te pop. Van harte eega!!!!

Verbinden

Dinsdag komt dan echt mijn volgende mijlpaal: mijn 60e verjaardag! Mijn 61ste levensjaar. Ik ben er al het hele jaar bewust mee bezig geweest ernaar toe te leven. Om niet zo te worden overvallen als na mijn 50ste. Benieuwd of het gaat lukken. Al melden anderen om mij heen, dat ouder worden hen niet deert, er komt toch echt een nieuwe fase. En die wil ik in lijn verbinden met het verleden tot nu toe. Me voorbereidend op wat komen gaat. Als dat al zou kunnen.

VerbindenNatuurlijk is er tussen aanstaande maandag en dinsdag niet veel verschil. En gelukkig heb ik nog tantes om me heen, die mij een jonkie vinden. Heerlijk! De tijd die mag verglijden. Want ja ook ik heb al –zelfs jongere – mensen achter me moeten laten. Reden voor dankbaarheid. Maar of ik ooit de graad van wijsheid haal, die ik me voornam na de definitieve kinderloosheid? Hier geef ik maar geen antwoord op.

Verbinden. Een plug in de muur, een schroef en daar een wandkubus op, is letterlijke verbinding. Zittend in de nieuwe werkkamer met wel elf wandkubussen. Vergeven van de kubussen dus. Maar ik probeer nu verbinding te maken met nieuwe doelen. Het oude erend en vierend volgende week. In verbinding met de vele facetten van wat voorbij is. Maar wat verder kan stromen in een nieuw jasje.

Dinsdag saampjes met eega uit eten in een restaurant waar ik weer verbinding mee wil voelen. Waar mijlpalen liggen. Voor mij symbolisch. Symbolisch om ook het geleefde oude mee te verbinden. Want ja: dat kun je niet wegpoetsen.

Een levensweg heeft vele kruispunten en van te voren weet je nooit welke afslag je neemt. (Deze is van mezelf – in een filosofische bui – al twitterend ontstaan) Kan zo op een tegeltje? Of is dat al teveel eer? Soi!

En over Twitter gesproken, kwam ik gisteren deze uitspraak tegen van Connie Palmen: ‘Denken is van gedachten veranderen’.  Mooi als je daarover nadenkt. En heerlijk toepasbaar als je van standpunt verandert. Daar kun je nog eens iemand mee om de oren slaan.

Of zoals ik eega hier en nu graag citeer: de weg van voortschrijdend inzicht. Dat is toch het doel van ouder worden? Van groei, van ontwikkeling. Verbinding. Evolutie zelfs, zo je dat wil horen.

Snoezepoes

Ik had je nog vervolg beloofd over meisje Mara. Onze snoezepoes. Morgen wordt ze 17 jaar! En zijn wij 3 jaar langer getrouwd. Ons cadeautje op de 3de huwelijksdag. Heel speciaal.

Mara 9-3-14 012 kleinZelf heeft Mara ook gebaard. Een tweeling: Tim en Tom. Omdat het er maar twee waren, was Tom erg fors en de bevalling een urenlange strijd, die uitmondde in een keizersnee de volgende avond bij de dierenarts. Totaal de kluts kwijt door de narcose ging Mara daarna maar in haar kattenbak slapen. De kittens heb ik op een verwarmd plaatje gelegd in hun kattenmand met een handdoekje er omheen. Maar de kanjer Mara liet ze de volgende ochtend al bij zich drinken. Tim en Tom trappelend over haar litteken. Wat hebben katten toch een hoge pijngrens. En wat een bewijs dat de band tussen moederkatten en kittens heel sterk is. Overlevingsdrang prevaleert boven pijn en ongemak. Bijzonder en bewonderenswaardig.  

Het baasje van Tim en Tom heeft ons afgelopen Kerst nog bericht dat het prima met ze gaat. Leuk nog iets te horen. Tom de luibak theemuts, nog altijd fors, en Tim de energieke van de tweeling.

Seignant detail van de diversiteit in nestjes is dat poezen per paring één eitje loslaten. Dit kan dus door diverse katers. De oorzaak van de diversiteit. En ja ze maken elkaar het hof voor die tijd. De poes bepaalt het moment en op wie de keus valt.

Met haar keizersnee is Mara gelijk ontvrouwd. Achteraf hoorde ik dat dit een riskant gegeven is, omdat het extra belastend is voor de kraamdame. We hadden echter het advies van de dierenarts gevolgd en opgeluchterwijze is het goed gegaan.

Maar terug naar het nu: morgen Mara’s verjaardag. Een strikje hoeven we haar echt niet om te doen. Dus behalve een verjaarsliedje zingen, waarbij ze me verwonderd zal aankijken, ik zing niet best, en haar lekkerste hapje tegen 18 uur, valt er niet veel te merken van haar jaardag. Het gevoel is er echter wel.

Wat speciaal is aan Mara is haar rituele kontje naar mij toe draaien en met trillende staart wachten. De bedoeling is dan dat ik haar staartje vastpak en aai. Daarna is ze zover om bij me op schoot te klimmen. Nooit eerder meegemaakt bij de vorige, even tellen, vier katten. De kittens niet meegeteld.

En verder plakken we haar nog weleens achter het behang als ze weer, Mara-eigen, opdringerig doet. Ik in opperste concentratie achter de laptop. En zij rondjes lopen over het toetsenbord, voor het scherm, knorrend en wel. Charmant het een na het ander op de laptop bewerkstelligend. Je ziet het voor je? Of wil ze dan zeggen: vrouwtje genoeg gewerkt?

Kroonjaar

En ja er is een vraag binnengekomen. Over kroonjaren en daar voldoe ik graag aan. Een kroonjaar is toch echt iets bijzonders. Een mijlpaal, die menigeen die nooit de jaardag viert, wél viert. Een markering in de tijd. Een bijzonder moment. Al heb je natuurlijk ook vluchters. Die er niets van willen weten. Natuurlijk prima, het is je eigen leven, dus ook kroonjaren heb je zelf wat over te zeggen.

KroonjaarZoals vaker verhaald is het leven één avontuur, één proces. Met een heleboel verschillende fases. De dertiger staat anders in het leven als de vijftiger. En nou bedoel ik niet de generatieverschillen. Daar gaan we het nu even niet over hebben. De vijftiger die terugkijkt naar hoe ie was met zijn derde kroonjaar. Leerzaam om te zien.

Het vijfde kroonjaar wordt alom als keerpunt gezien. Om de jarige in het ootje te nemen. Te plagen, met deze toch mooie mijlpaal. Sarah, Abraham: er zijn zelfs officiële namen aan gegeven. Zelf heb ik het lijdzaam ondergaan. Ik zag er erg tegenop. Hoewel zeker memorabel. De dierbaren hadden echt hun best gedaan. En eega ook. Nog nooit had ik het zo groots aangepakt. Met zaaltje en ballonnen. Met hapjes en drankjes. Met een schier oneindige rij gasten, waardoor ik de cadeaus niet uit kon pakken. De brusjes, de tantes, de verdere familie, vrienden en bekenden. De sketches en de vrolijkheid. Het was een feestelijk gebeuren.

De weken erna had ik het er best moeilijk mee. Keek met andere ogen naar oudere mensen. Jee hier hoor ik bij. Niet meer jong, niet meer jeugdig. Echt zo voelde ik me. Maar gelukkig landde die voorstelling naar de realiteit. Van het ene moment op het andere wordt niemand opeens oud. Ook niet met mijlpalen. Maar de eerste echte kwaaltjes en klachten kwamen in het volgende decennium wél. De grootste troost is dat het ieder ‘overkomt’. Als je geluk hebt. En hopelijk je levenservaring wijsheid wordt.

En ja, óp naar het volgende kroonjaar realiseer ik me dat elke fase zijn schoonheid kent. De bubble eeuwig jong betrekkelijk is. Al zie ik er voorbeelden van. Jong van geest en soms nog als een hinde door het leven. Het grapje: ik wou dat ik 18 was met de wijsheid van nu. Stel het je eens voor. Toch niet echt?