Schoon recyclen

Schoon recyclen?

Laatst kreeg ik het compliment dat ik zo schoon recycle. Oeps, bij navraag bleek mijn ex-vriendje te bedoelen dat ik mijn overgebleven resten kaarsvet en kaarsstompjes zo netjes inlever bij hem. Hij maakt er prachtige gietkaarsen van. Deze resten worden nogal eens vol lucifers bij hem ingeleverd.

Netjes: dat klopt inderdaad, want ik heb een schaal met drie kaarsen. En de lucifers die ik ervoor gebruik leg ik in een hoekje van de schaal apart. In de winter wanneer ik veel meer kaarsen brand dan nu in de zomer, wil dat nog weleens een hele berg worden. Die ik dan weer apart weggooi.

Prangende vraag

Nou roept zo n compliment van schoon recyclen wel vragen bij me op. Ik ben er namelijk eens op gaan letten. Het werd in mijn hoofd een belangrijke, prangende vraag. Lees verder

Recycle

De een moet er niets van hebben en koopt altijd nieuw, voor de ander is het een sport om van oud en afgedankt weer iets nieuws te produceren. Recyclen. Zo is met het invoeren van 10 cent voor een plastic tasje, het gebruik ervan spectaculair gedaald. En schenkt de slimme winkelier nu leuke papieren tasjes bij zijn waren.

Pachira, recycleEega noemt milieubewuste mensen altijd milieuterroristen. Standaard. Maar ook hij gooit tegenwoordig glas in de glascontainer. Over plastic sparen ben ik nog niet uit, sinds ik hoorde dat het succes zo groot was dat er een berg is ontstaan, die men niet aankan. Waar laten ze die berg dan? Voor mijn geestesoog zie ik minstens de Pyreneeën voor me van plastic. Middenin een achteraf weiland. Zonder paadjes of weggetjes om je een weg naar de top te banen. En de verstikkingsdood volgt mocht je je in die berg willen begeven. Een plastic vlag op de top planten zal zeker niet lukken.

Wat ik tegenwoordig wel spaar is kaarsvet. De dikke blokkaarsen branden prachtig met mooie golvende vormen als resultaat, maar ik ken iemand die van die restanten weer kaarsen maakt. Leuk project om die restanten dan weer in een papieren tasje in de meterkast te sparen. Een fluitje van een cent toch?

Vriendin heeft van recyclen al jaren haar levenssport gemaakt en houdt twee keer per jaar van het resultaat een brocante.  Een druk bezochte brocante. Want ze houdt de prijsjes spotgoedkoop. Eigenlijk ook een heel sociaal gebeuren, want ieder die ze kent, project plant, pachira, recyclekomt wel even neuzen of er iets van zijn gading bij zit. En zo wisselt het opgeknapte kastje van ome Arie of de nepoorbellen van oma weer van eigenaar.

Project plant is ook noemenswaardig in dit kader. Onze prachtige yin-yang ‘Rijkdomsplant’ (Pachira) kreeg het van de winter in zijn kop of top, dat ie er mee op wilde houden en zette de herfst in. Geen gezicht die staken zonder blad op een gegeven moment. Maar al vond ik drastisch snoeien de dood in de pot, het is wel gelukt! Je ziet de nieuwe takken en dito mooi glanzende lichtgroene bladeren bij wijze van spreken groeien. Benieuwd waar dit toe leidt. Binnenkort is ie weer op oude kracht zoals op de eerste foto? Of een gedrocht met al die nieuwe takken zoals op bijgaande foto?

Recyclen: doe er iets mee, op je eigen manier! Voor je het weet is het een sport…