Kansen III

“ Kansen zijn als bussen, er stopt er altijd wel één”, beweerde een zakenman lang geleden in een interview. Zijn naam is me ontschoten, maar de bewering is mooi en positief. En het klopt. “Het kan nooit zo donker zijn of er is wel een lichtpuntje”. Oftewel “every cloud has a silver lining”. Vertaling van dit gezegde: “achter de wolken schijnt de zon”. Ook zo’n mooie.

kansen, deur dicht raam openEenmaal in het donker zie ik mijn les niet altijd, oftewel altijd niet. Toch is er bij nadere beschouwing achteraf, waarom achteraf, altijd wel een lichtpuntje in te ontdekken. Een inzicht dat ik plotsklaps opdoe, een ontmoeting of gesprek dat me bijblijft. Een waarheid die ik over het hoofd zie.

Zo vond ik het vreselijk dat onze wijkvereniging slapend werd. Trekken aan een dood paard blijft trekken aan een dood paard en wil dus niet helpen. Tot dat inzicht kwam ik zelfs. Ik kwam een schilderij tegen van de zoon van Wolkers: Eric Wolkers. Een giclée. Oftewel een geprinte foto. Prachtig. Van een kapot raam van een oud huis in Portugal.

Dat vergane raam stond op dat moment voor alles waar ik (niet meer) mee bezig was. En indachtig dat als een deur dicht gaat er wel een raam open gaat, heb ik het gekocht. Hangt nog steeds te pronken in onze serre. Nu zoveel jaar later ben ik er nog steeds blij mee. En bezag ik het eerst met wantrouwen en achterdocht, nu kan ik blij zeggen dat het raam langzaam maar zeker open ging. Toen ik er aan toe was. En op een heel andere manier.

Zo bestaat de wijkvereniging niet meer, maar er zijn allerlei ontwikkelingen gaande waar de een of de ander wel induikt. Soms van onverwachte kanten. En ben ik van papieren wijkkrant overgegaan op een digitale Nieuwsbrief. De bewoners leveren zo her en der een verslagje en klaar is mijn Nieuwsbrief weer.

“Kansen zijn als bussen…” Daar begon ik mee. En eindig ik mee. Maar je moet er wel wat voor doen en de kansen ruiken. Denken in mogelijkheden en kansen. Vertrouwen houden. Ze herkennen of gewoon maar wat uitproberen. Ooit in een bushokje gezeten reed de bus me toch echt straal voorbij. Ik lette even niet op. Dus zwaai als je een bus of kans ziet: hier ben ik…

Kansen II

Zie of ruik jij kansen? Of zijn je dagen, je weken, je maanden al zo dichtgetimmerd  dat er niets meer bij kan? Elke kans die voorbij komt, treurig weer vertrekt? Omdat ie niet aangenomen wordt?

kansen, teleurstelling, hoopvolZelf ben ik na mijn jarenlange computercursussen geven, best in een gat gevallen. Van alles geprobeerd. Van alles opgezet. En geloof me dat is steeds opnieuw in het diepe duiken. En mezelf in nieuwe sectoren gaan leren bekwamen. Met de dito valkuilen. Maar spannend is het wel. Op die manier heb ik al veel van de wereld gezien. Al ben ik de laatste jaren niet meer reislustig. Ik ben reis- en ontdekkingslustig op de vierkante meter zeg maar. Of vierkante kilometer zo je wilt.

Laatst kwam ik op Twitter een mooie quote tegen van een zakenman: “kansen zijn als bussen, er stopt er altijd wel één”. Maar dan dien je wel bij de bushalte te staan. Oftewel in de modus dat je kansen ruikt. Dat je klaar bent om iets nieuws te proberen. Zonder beproefd goeds gelijk weg te gooien.

Tijdens mijn computerdocentschap, ik had het hiervoor er al over en kom er nu even op terug, had ik als één van mijn cursisten een vrouw, die letterlijk afgestompt was. Slechts in haar middelbare jaren, dus nog best jong, deed ze de cursus omdat het moest van haar uitkeringsinstantie. Ze had ook een hondje genomen, zodat ze buiten kwam. En hoe voorzichtig ik haar ook benaderde om enig vuur aan te wakkeren: alles kwam terecht in een dikke brij hopeloosheid. Achteraf denk ik dat ze zwaar depressief was. Zo triest, maar ook een moment om helaas af te haken.

Bij andere cursisten beklijfden hun kansen. Computerles was uiteindelijk een hele nieuwe wereld betreden. Hier wat zand, daar wat olie en daar gingen ze hoor! Rechtstreeks op weg de digitale wereld zich eigen te maken. Blij, ervaren en hoopvol door de geboden kans.

Kansen pakken is niet zo maar iets doen. En ook niet eindeloos over nadenken. De balans weer, de middenweg. Nadenken, overdenken, laten bezinken en verder gaan. Ik zie wel waar het schip strandt hoor je doende mensen vaak zeggen. Teleurstellingen overwinnen en niet gelijk voor het grootste gaan. Want dan val je zo hard. De trap beklimmen, treetje voor treetje. En onderweg voelen of je stevig staat. Op je schreden terugkeren als iets niet lukt, niet direct als falen voelen. En vergeet onderweg, terwijl je je klaar maakt voor nieuwe kansen, niet te genieten van de weg die je aflegt!

NB: lukt dit allemaal niet, herlees dan nog eens: *klik* van 24-11-2013 waar ik al eens over ‘Kansen’ schreef. Dacht ik uniek te zijn met deze titel, blijkt het weer voortschrijdend inzicht nu.

Header

Tada daar is ie dan! Lang gewacht, stil gezwegen, maar dan heb je ook wat. De nieuwe header, oftewel kopfoto. Mocht ‘kopfoto’ normaal nederlands zijn. Geen idee! Ik verzin ze waar je bij staat.

keuze, nieuw begin, zaadjeOver de streep getrokken door dierbaren toon ik de Blokhuizen Nieuwe Stijl nu direct. Fris, fruitig en ráák naar mijn idee. Al heb ik even tijd nodig gehad zoveel inlevingsvermogen en directheid van de ontwerpster te verwerken. Oftewel Addy Vader van het onderhoud van mijn website en haar dochter Suzanne. Hulde.

Gepast afscheid genomen van de oude Blokhuizen, die zoals ik al memoreerde, toch echt goudeerlijk waren. Maar zo dadelijk is het moment daar en zie jij voortaan deze noviteit.

Het leven is zoeken… ja daar verhaal ik graag over. Zekerheden in een momenteel angstige en bedreigende samenleving zijn zwaar relatief.  Elke dag een nieuw avontuur, elke dag een nieuw begin. En daarmee kom ik gelijk op de tweede quote: Een nieuw begin kan altijd… Jazekers ook daar verhaal ik regelmatig over. Een nieuw begin: elke dag, elke week, elke maand, elk jaar.

Rond Oud- en Nieuwjaar is een nieuw begin natuurlijk een heel duidelijk nieuw markeringspunt. Met vuurwerk, knallen, kussen en appelflappen. Oeps wie heeft voor ons volgend jaar de echte appelflappen van mijn moeder in de aanbieding? Verlang ik elk jaar weer naar. Al waren de ananasflappen van de bakker heerlijk. En zelf bakken voor twee personen: mmm maar even niet. Maar dit is een zijsprongetje. En of je dit verzoek je herinnert over een jaar?

Altijd opnieuw een nieuw begin? Oh ja zekers als je afscheid neemt – bewust – van het oude, dat misschien knelt en wringt, begin je opnieuw. Doet me gelijk denken aan het geërfde boekje van schoonmama: “Elk uur is kostbaar”. Wijsheden van generaties her. Niets nieuws onder de zon. Maar zo’n waarheid mag best opnieuw opgepoetst worden. Opnieuw geproefd, beklopt en bekeken. Springlevend.

Verandering kan beangstigend zijn. Paniek veroorzaken. Of juist opluchting teweeg brengen. Met enige weemoed het oude loslaten. Procesmatig. Maar je kunt altijd terug naar herinneringen, die niemand je ooit kan afpakken. In welk vaarwater je ook terecht komt. Je geest is altijd opnieuw in staat oude of nieuwe herinneringen opnieuw op te roepen. Weemoed: niets mis mee. Maar nu ga ik opnieuw een zaadje zaaien, als mijn nieuwe blogbegin.

En dan is daar het moment: zo dadelijk druk ik op de knop ‘publiceer’ na de nieuwe header online gezet te hebben. En nu druk ik met deze blog ook op ‘publiceer’! Memorabel moment in een kersvers nieuw jaar. Laat maar komen de reacties hierop! Graag.

Ombuigen

Buigen als een boom in een storm. Twitter zit vol coaches die hemels roepen je passies te volgen. Maar wat als je passies niet lukken? Als je te dealen hebt met teleurstelling, falen en gezondheidsperikelen om maar eens wat te noemen?

OmbuigenTuurlijk zijn die coaches te goeder trouw en de goede helpen je door deze als negatief doorvoelde emoties heen. Doorheen ja, want dat is volgens mij nog altijd het meest wenselijk. Maar als je er middenin zit oeps: waar is licht in de duistere tunnel? Of als je er tegenaan hikt: waar is rust en ruimte?

Er schieten me tientallen voorbeelden van dierbaren in mijn hoofd die hebben leren ombuigen. Pa-lief die door de oorlog zijn droom om timmerman te worden moest opgeven. En elke vrije minuut in zijn minutieus, perfect ingerichte timmerschuur doorbracht. Altijd wat te timmeren of schilderen. Tot zelfs op het laatst nog stoofjes maakte voor mijn moeder en ons zijn kinderen. Dierbaar. Zijn verscheiden te vroeg. Nog twee jaartjes en ik heb hem overleefd. Best raar idee.

Gezegend, of vervloekt, met vele soorten talenten heb ik zelf ook menigmaal dienen om te buigen. Soms terloops in een richting gekomen. Leren opveren in therapie. De bodem bereiken, hurken, stilstaan en overzien en hup die sprong maken. Naar boven. Kansen ruiken en dan mezelf inzetten met vertrouwen, discipline, rust en concentratie, zoals ik in mijn vorige blog verhaalde, in zoverre lukte.

Zo ben ik jaren na een computeropleiding, per ongeluk, computerdocente geworden. Een leuk verhaal, dat ik nog menigmaal memoreer: niemand ging in op mijn aangeboden hulp, tot eega er een heel klein beetje geld voor ging vragen. Advertentie gezet. Bedrijf geboren.  En betaling naar behoren, wel met inzet van ook andere docenten.

En zo besloot ik na frusty jaren, begin 2012 mijn schrijven aan te scherpen door per e-mail  een cursus column schrijven te volgen. Al meer dan tweeënhalf jaar zie je hier wekelijks het zondagse resultaat.

Passie is niet altijd een gebaande weg. Regelmatig dien je om te buigen. “Kan het niet rechtsom, dan gaan we linksom”, memoreer ik graag. Maar wat te denken als je vastzit in akelig werk dat je nodig hebt voor het geld? Vriendin haalt daarnaast alles uit haar privé en vrije tijd. Om vol te houden.

Of als je beperkingen hebt op wat voor gebied dan ook? Collega-blogger zoekt met open mind en beschrijft lichtpuntjes. Ziek geworden directeur vindt zijn genoegen nu binnen huiselijke kring en internationaal op zijn iPad. Vriend die dient te verhuizen en moedig doorzet.

En zo is er heldendom overal! In ombuigen. Je dient het even te zien…

Kansen

Ik ben een mens die in kansen denkt. Dat blijkt trendy te zijn. De Twitter-bio’s slaan je ermee om de oren. Maar echt het klopt wel. Heb ik dan een kansrijk leven? Mmm nou ja, dat valt nog weleens tegen. Met alle kansen die ik voorbij heb zien trekken en ook weer om zeep werden geholpen kan ik niet echt zeggen, dat ik een kansrijk leven heb. Ook met keuzes maken zit ik nog weleens in de knoop.

Kansen2Of gewoon dikke pech en teleurstelling. Hoewel als ik het op de keeper beschouw, ik aan al mijn bezigheden wel iets heb overgehouden. De single-activiteiten waren zo’n teleurstelling die na ruim een jaar niet meer liep. Maar Blokhuizen, je dient de lichtpuntjes te tellen en eega en ik hebben met een groepje trouwe singles nog altijd reünieborrels. Plus leuke contacten. Weer een ervaring rijker.

Vóór de singles had ik een ander idee: Werkradar, een site voor en door werkzoekenden. Die naar mijn idee het positieve in en uit elkaar zouden halen via een forum. De ontwikkeling van de site was een dermate langdurig gebeuren dat ik het idee niet meer levensvatbaar vond en ben gestopt. Een treurig jaar heb afgesloten.

Hoe lang moet je in een idee blijven geloven als er geen flow is of schwung in zit? Je kunt zonder reactie of beginpunt toch niet echt blijven geloven in je plan? Het dient ook wel een beetje aan te slaan toch? Althans bij mij werkt het wel zo.

Ik weet nog dat ik computercursussen ging geven. Nooit kwam er response op mijn gratis aanbiedingen. En toen ik er een beetje geld voor ging vragen, kon ik per maand uitbreiden. Vreemd fenomeen. En nog altijd om trots op te zijn. Negen hele jaren ben ik hiermee bezig geweest. Een tijd waar ik graag aan terugdenk.

Terug naar het heden: al vele maanden terug heb ik me opgegeven voor divers vrijwilligerswerk. Een eigen Toko lijkt er niet meer in te zitten. En als de voortekenen niet liegen, begint dat nu een heel klein beetje te lopen?

Kansen: je kunt ze zien, je kunt ze grijpen, maar te langdurige teleurstelling is toch echt funest voor je stemming. Hoe graag ik er ook een positieve draai aan zou willen geven.