Acceptatie

“Zet je wonden om in wijsheid”: één van de Dagelijkse Gedachten van afgelopen week. Een quote van Oprah Winfrey. Dé levende legende die dit beoefent. Die wonden dagelijks inzet als wijsheid. Die de transformatie heeft gemaakt. Maar of je daarmee acceptatie bereikt van die wonden?

acceptatie, wijsheid, fluctuerendWonden – of deftiger gezegd trauma’s – kunnen je op velerlei wijzen worden toegebracht. Wat dacht je van de 20-koppige politie-inval in je huis als jongere voor vermeende wandaden van je broer, waarover ik onlangs las? Of juist het najagen van een droom die een droom moet blijven? Met een kinderrijke maatschappij is het uitblijven van deze droom toch echt een wond. Een diepe en wel levenslang.

Besloot ik wijs te worden

Na mijn veertigste en helaas definitief kinderloos, besloot ik wijs te worden. Kun je dat besluiten? Ik deed een poging. Een wijze gerimpelde dame, gelouterd door het leven. In de veronderstelling dat er uiteraard acceptatie kwam voor onze kinderloosheid. En zowaar! Na enkele jaren zwoegen met zware gevoelens en met hulp dit probleem verwerkt te hebben had ik het geaccepteerd. En deed noeste pogingen wijs te worden.

Toch, op onverwachte momenten, werd de wond weer aangeraakt. Ook jaren later nog. Levenslange acceptatie werd een illusie. Elke keer opnieuw, al genoot ik optimaal van de goede rustiger jaren. Want ja die waren er ook. Nu, ruim vierenhalve maand na het overlijden van onze Mara, begint er gelukkig ook weer acceptatie te komen. Ons laatste poezenkindeke. Al blijft het huis leeg. Tergend leeg. En gedenken we aanstaande maandag ook nog de sterfdag van Minet (2006), de moeder van Mara. En dinsdag die van Lotte (2013) haar vriendinnetje en bijna-zusje.

Acceptatie

Na zware maanden is de acceptatie om Mara zodanig dat ik weer blijdschap kan voelen. Om het mooie weer; de temp is toch heerlijk stabiel en die korte regenbuien toch zomerse bewatering voor de tuin? Om leuke vriendschappen. Om onverwachte ontmoetingen of zomaar een goud-van-oud liedje op de radio.

Acceptatie is een groot goed, maar fluctuerend in de tijd. Geen gegeven. Geen vast gegeven. Een golfbeweging. Steeds een laagje dieper verwerken. En met die wijsheid gaat het ook vast lukken… Ooit.

Poesloos Mara

Door de columns van de afgelopen zes weken heen heb ik het trieste nieuws van het overlijden van ons poezenkindeke Mara al heen gevlochten. En de goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Inderdaad: sinds 15 maart jl. zijn wij poesloos Mara.

Poesloos Mara, laatste daagjes, 20 jaarAch het is maar een dier, hoor je huisdierloze mensen denken. Maar die kennen onze band niet met onze poezen. Mede door ons helaas uitblijven van kinderen. De laatste van ons drietal is ingeslapen. Maar wel voor een poes op superbejaarde leeftijd: 20 jaar en 5 daagjes is ons koekenstaartje geworden. Onze poepchinees.

Al vaker is ze hier voorbij gekomen en heb ik verhalen over haar verteld. Zoals tijdens haar 16-jarige verjaardag: *Klik*  Toen onze grijze prinses Lotte nog leefde. Niet op de hoogte dat Lotte op 1 augustus dat jaar haar finale prikje nodig had.

Poesloos Mara

Dit keer een finaal prikje waarna we nu op 15 maart poesloos Mara zijn geworden. Zo’n moeilijk moment dat we goed hebben doorgesproken met de dierenarts. Op vrijdag 10 maart – haar 20ste verjaardag – werd ze minnetjes. Althans ik vertrouwde het niet helemaal. De dierenarts gebeld en daar ze bekend was met nierproblemen besloten haar artrosedrankje/ pijnstiller dat nierfalen zou kunnen aanwakkeren een weekend lang niet te geven.

Ze beterde niet en maandag werd er bloed geprikt. Haar niertjes bleken nog redelijk in orde en de volgende dag zou met het overgebleven bloed haar leverfunctie getest worden. De uitslag was zodanig slecht dat we gezamenlijk tot een echo hebben besloten. Er was nog een kans op een ontsteking van de galwegen en dat zou behandelbaar zijn.

Nog één dagje

Helaas bleken er levertumoren te zitten en was haar maagwand verdikt wat ook op maligne wees. Vandaar dat ze zo ziek oogde. Maartje was verschrikkelijk misselijk. Inmiddels at en dronk ze niet meer. Een veeg teken aan de wand. We overlegden met de dierenarts. Je wilt het beste voor je poezenkindeke. We zouden haar nog één dagje meenemen naar huis. Wel na een pijnprikje en prikje prednison.

Ze leefde zodanig op dat ze de horde bank plus op de hoge rugleuning springen met gemak nam. Bedelend – zoals haar gewoonte was – om kriebeltjes van baasje in deze positie. Het was de laatste keer dat zij deze normale exercitie uitvoerde. Waar we gewoonlijk niet bij stilstonden. Dat bij Mara hoorde. Waar door eega altijd gehoor aan gegeven werd.

Na een half doorwaakte nacht, waarbij zij nog op mijn zij had liggen slapen, zo gezellig, ging ze om 6 uur ’s ochtends naar beneden. Ik ook. Ze sprong nog op mijn benen. Genoeglijk hebben we anderhalf uur zo gelegen. En toen ze op haar lievelingsplek onder de salontafel ging liggen ben ik mijn bed maar weer gaan opzoeken.

Onwezenlijke dag

Poesloos Mara, 20 jarige poesDie dag was een rare dag. Een onwezenlijke dag. Buuf die met tranen nog even afscheid kwam nemen. Ze had het door. Elke keer weer als ik een foto van haar nam keek ze mooi in de camera. Ontsloot haar slapende oogjes. Maar de aangeboden snoepjes hoefde ze ook niet meer. Ze leek niet echt pijn te hebben, maar ja huisdieren tonen niet snel pijn. Ze was wel ziek en misselijk. Haar slikkende tongetje verraadde dat. De dag kroop voorbij en snelde voorbij. Intense samenballing van emotie. Om 17 uur zou de dierenarts langs komen. Thuis in haar eigen omgeving. We waren er klaar voor. Hoewel kun je daar klaar voor zijn?

Eega was al thuis vóór de dierenarts. Extra aaitjes. We hebben wat gepraat en ik had op één kaars na al heel wat kaarsen branden. De dierenarts tikte zachtjes tegen haar achterkantje op mijn verzoek waardoor ik haar onder de salontafel vandaan kon tillen. Wat was ze in korte tijd vermagerd. Ik tilde haar op haar troon op de bank. Een kussen met twee opgevouwen plaids. Haar tweede lievelingsplek.

Ze keek me nog even indringend aan en ik knikte dat het goed was. De spuit werd klaargemaakt. Als reflex probeerde ze nog een halfslachtige poging om van haar troon te springen, maar was met één vinger tegen te houden. En ja ze werd heel snel slap. Binnen de vijf minuutjes luisterde de dierenarts of haar hartje nog klopte maar dat was al niet meer zo. Ik stak de overgebleven kaars aan. De dierenarts zei: mooi gebaar, de cirkel is rond. Hier geboren hier overleden. Ik bleef maar aaien. Nog net niet poesloos Mara… Of toch wel?

NB: Lotte’s in memoriam boekje om háár bijzondere leven te gedenken en hier te klikken voor pdf.

Gedenkdagen

Opeens trof het me: twee van onze poezen zijn een dag na elkaar gestorven. Niet letterlijk want Minet tien jaar geleden en Lotte één dag later drie jaar geleden. Van die onbestemde dagen, waarop ik niet precies weet wat ik moet. Waarop ik terugdenk, want ja ze waren toch een beetje onze kindekes, in ieder geval huisgenoten. Of diergenoten, net hoe je het wil zeggen.

gedenkdagen, ijsje, proost, verdrietOp Minet’s dag heb ik ’s avonds voor eega en mij een ijsje gehaald. Zie het als een gedenkijsje. En de dag erna op Lotte’s sterfdag hebben we geproost op haar foto. Herinneringen ophalen doen we zo af en toe zeker. Het hele jaar door.

Gedenkdagen zijn niet altijd zo makkelijk. Onbewust werkt het toch door. Alleen herinneringen ophalen is ook prima. En je dierbare blijft toch een plekje in je hart behouden. Althans bij mij wel. Ik denk voor veel mensen. Soms is een blik of enkel woord voldoende om vorm te geven aan zo’n dag. En ieder doet het op zijn of haar eigen manier.  En dat is goed.

Zolang je je verdriet niet onderdrukt en er bij stilstaat is elke uiting uitstekend. Hoewel een ritueel nogal eens kan helpen. En dat kan zowel in het klein als in het groot.

Herman Brood’s tiende gedenkdag was aanleiding voor een flinke documentaire. Een mooie documentaire. Hij was dan ook een publiek persoon. Maar ik zie me nog geen documentaire maken over het leven van onze poezen. Klein of groot het maakt niet uit. Al heb ik ter memorie wel een boekje geschreven voor eega over onze en vooral zijn Lotje. (Zie tab boekje en e-book op deze site) Een fijn document.

Gedenkdagen: er zijn de nationale gedenkdagen en er zijn dagen dat je je dierbaren herdenkt. Allemaal vragen ze erom om even of langer bij stil te staan. Om je verdriet, je gemis, je rouw vorm te geven. Je dierbaren zijn het waard!

Kattenbevallingen

poezenschilderij kleinerNatuurlijk zijn er katten in overvloed, maar gezien onze status zonder kinderen, wilden eega en ik vanaf 1997 kattennestjes. Natuurlijk begon het met één nestje. En eenmaal van de kattenpil ging het snel bij Minet. Onze kanjer die alweer negen jaar geleden is overleden.

Ze kreeg drie kittens en onlangs hebben we de oude video’s, inmiddels sneeuwerig, over laten zetten op DVD. Zo apart, nostalgisch en terug-in-de-tijd met het bekijken van haar bevalling! Bijna vergeten details kwamen weer tot leven. Bijvoorbeeld hoe Minet werd overvallen door haar eerste boreling. Midden op ons salonkleed. Gevangen door de video. Dat moment, dat wondertje: prachtig! Er volgden er nog twee. Waaronder Mara, die we hielden en nog steeds, als laatste strijdster, hier hebben.

Omdat broertje Jopie, jammer genoeg, wegliep hebben we na enkele maanden onze grijze prinses Lotte in huis genomen. Nu was ons trio compleet. Bij Mara en Lotte rommelden we wat met halve kattenpilletjes. Wat ons dus bij super-vruchtbare Lotte een nestje opleverde, terwijl ze pas 10 maandjes jong was. Dat was 21 mei 1998. Op onze 9-jarige kennismakingsdag. Mooier cadeau konden we ons niet voorstellen. En de symboliek klinkt ons nog steeds in onze oren.

Kittens Lotte op kleedHet eerste kitten vonden we 15 uur later, vies, plakkerig en hard piepend in het verste hoekje in onze zolderkast. Zijn naam werd en bleef Zolderkatje. Oftewel kortweg Zolder. De DVD van de geboorte van de andere twee, en opgroeien van het drietal, hebben we kort geleden geschonken aan het Vrouwtje van inmiddels ook overleden Zolder. Ik was verrast door de vele leuke momenten op de film en de capriolen van de kittens.

Tot 2000 hebben we ons in kunnen houden met nestjes geboren laten worden. Maar toen was het toch echt de beurt van Mara. Een drama van een bevalling met een heuse keizersnee. Tom was te groot gegroeid voor Mara, vandaar. Tim als kleintje zat erachter. Kort geleden hebben we de DVD aan baasje en vrouwtje en hun leuke dochtertjes gebracht. Tom ging achter me liggen en Tim kwijlde zelfs bij het beestje met kattenkruid. Geroerd.

Nog één keer wilde eega graag een nestje in 2005. Van Lotje. (Mara was ontvrouwd na haar keizersnee) Maar helaas, Joris was in zijn eentje, puntgaaf, maar doodgeboren. De dierenarts meldde dat Lot met haar 8 jaar, en tussendoor geen bevallingen meer, te oud was geworden. Mmmm.

Kattenbevallingen: voor ons niet meer, maar wat een rijkdom dat ze op DVD staan. Met alle capriolen die kittens nou eenmaal eigen zijn. Het is zo kort. Maar wel mijn katten-ei.

Snoezepoes

Ik had je nog vervolg beloofd over meisje Mara. Onze snoezepoes. Morgen wordt ze 17 jaar! En zijn wij 3 jaar langer getrouwd. Ons cadeautje op de 3de huwelijksdag. Heel speciaal.

Mara 9-3-14 012 kleinZelf heeft Mara ook gebaard. Een tweeling: Tim en Tom. Omdat het er maar twee waren, was Tom erg fors en de bevalling een urenlange strijd, die uitmondde in een keizersnee de volgende avond bij de dierenarts. Totaal de kluts kwijt door de narcose ging Mara daarna maar in haar kattenbak slapen. De kittens heb ik op een verwarmd plaatje gelegd in hun kattenmand met een handdoekje er omheen. Maar de kanjer Mara liet ze de volgende ochtend al bij zich drinken. Tim en Tom trappelend over haar litteken. Wat hebben katten toch een hoge pijngrens. En wat een bewijs dat de band tussen moederkatten en kittens heel sterk is. Overlevingsdrang prevaleert boven pijn en ongemak. Bijzonder en bewonderenswaardig.  

Het baasje van Tim en Tom heeft ons afgelopen Kerst nog bericht dat het prima met ze gaat. Leuk nog iets te horen. Tom de luibak theemuts, nog altijd fors, en Tim de energieke van de tweeling.

Seignant detail van de diversiteit in nestjes is dat poezen per paring één eitje loslaten. Dit kan dus door diverse katers. De oorzaak van de diversiteit. En ja ze maken elkaar het hof voor die tijd. De poes bepaalt het moment en op wie de keus valt.

Met haar keizersnee is Mara gelijk ontvrouwd. Achteraf hoorde ik dat dit een riskant gegeven is, omdat het extra belastend is voor de kraamdame. We hadden echter het advies van de dierenarts gevolgd en opgeluchterwijze is het goed gegaan.

Maar terug naar het nu: morgen Mara’s verjaardag. Een strikje hoeven we haar echt niet om te doen. Dus behalve een verjaarsliedje zingen, waarbij ze me verwonderd zal aankijken, ik zing niet best, en haar lekkerste hapje tegen 18 uur, valt er niet veel te merken van haar jaardag. Het gevoel is er echter wel.

Wat speciaal is aan Mara is haar rituele kontje naar mij toe draaien en met trillende staart wachten. De bedoeling is dan dat ik haar staartje vastpak en aai. Daarna is ze zover om bij me op schoot te klimmen. Nooit eerder meegemaakt bij de vorige, even tellen, vier katten. De kittens niet meegeteld.

En verder plakken we haar nog weleens achter het behang als ze weer, Mara-eigen, opdringerig doet. Ik in opperste concentratie achter de laptop. En zij rondjes lopen over het toetsenbord, voor het scherm, knorrend en wel. Charmant het een na het ander op de laptop bewerkstelligend. Je ziet het voor je? Of wil ze dan zeggen: vrouwtje genoeg gewerkt?