Poesloos Mara

Door de columns van de afgelopen zes weken heen heb ik het trieste nieuws van het overlijden van ons poezenkindeke Mara al heen gevlochten. En de goede verstaander heeft maar een half woord nodig. Inderdaad: sinds 15 maart jl. zijn wij poesloos Mara.

Poesloos Mara, laatste daagjes, 20 jaarAch het is maar een dier, hoor je huisdierloze mensen denken. Maar die kennen onze band niet met onze poezen. Mede door ons helaas uitblijven van kinderen. De laatste van ons drietal is ingeslapen. Maar wel voor een poes op superbejaarde leeftijd: 20 jaar en 5 daagjes is ons koekenstaartje geworden. Onze poepchinees.

Al vaker is ze hier voorbij gekomen en heb ik verhalen over haar verteld. Zoals tijdens haar 16-jarige verjaardag: *Klik*  Toen onze grijze prinses Lotte nog leefde. Niet op de hoogte dat Lotte op 1 augustus dat jaar haar finale prikje nodig had.

Poesloos Mara

Dit keer een finaal prikje waarna we nu op 15 maart poesloos Mara zijn geworden. Zo’n moeilijk moment dat we goed hebben doorgesproken met de dierenarts. Op vrijdag 10 maart – haar 20ste verjaardag – werd ze minnetjes. Althans ik vertrouwde het niet helemaal. De dierenarts gebeld en daar ze bekend was met nierproblemen besloten haar artrosedrankje/ pijnstiller dat nierfalen zou kunnen aanwakkeren een weekend lang niet te geven.

Ze beterde niet en maandag werd er bloed geprikt. Haar niertjes bleken nog redelijk in orde en de volgende dag zou met het overgebleven bloed haar leverfunctie getest worden. De uitslag was zodanig slecht dat we gezamenlijk tot een echo hebben besloten. Er was nog een kans op een ontsteking van de galwegen en dat zou behandelbaar zijn.

Nog één dagje

Helaas bleken er levertumoren te zitten en was haar maagwand verdikt wat ook op maligne wees. Vandaar dat ze zo ziek oogde. Maartje was verschrikkelijk misselijk. Inmiddels at en dronk ze niet meer. Een veeg teken aan de wand. We overlegden met de dierenarts. Je wilt het beste voor je poezenkindeke. We zouden haar nog één dagje meenemen naar huis. Wel na een pijnprikje en prikje prednison.

Ze leefde zodanig op dat ze de horde bank plus op de hoge rugleuning springen met gemak nam. Bedelend – zoals haar gewoonte was – om kriebeltjes van baasje in deze positie. Het was de laatste keer dat zij deze normale exercitie uitvoerde. Waar we gewoonlijk niet bij stilstonden. Dat bij Mara hoorde. Waar door eega altijd gehoor aan gegeven werd.

Na een half doorwaakte nacht, waarbij zij nog op mijn zij had liggen slapen, zo gezellig, ging ze om 6 uur ’s ochtends naar beneden. Ik ook. Ze sprong nog op mijn benen. Genoeglijk hebben we anderhalf uur zo gelegen. En toen ze op haar lievelingsplek onder de salontafel ging liggen ben ik mijn bed maar weer gaan opzoeken.

Onwezenlijke dag

Poesloos Mara, 20 jarige poesDie dag was een rare dag. Een onwezenlijke dag. Buuf die met tranen nog even afscheid kwam nemen. Ze had het door. Elke keer weer als ik een foto van haar nam keek ze mooi in de camera. Ontsloot haar slapende oogjes. Maar de aangeboden snoepjes hoefde ze ook niet meer. Ze leek niet echt pijn te hebben, maar ja huisdieren tonen niet snel pijn. Ze was wel ziek en misselijk. Haar slikkende tongetje verraadde dat. De dag kroop voorbij en snelde voorbij. Intense samenballing van emotie. Om 17 uur zou de dierenarts langs komen. Thuis in haar eigen omgeving. We waren er klaar voor. Hoewel kun je daar klaar voor zijn?

Eega was al thuis vóór de dierenarts. Extra aaitjes. We hebben wat gepraat en ik had op één kaars na al heel wat kaarsen branden. De dierenarts tikte zachtjes tegen haar achterkantje op mijn verzoek waardoor ik haar onder de salontafel vandaan kon tillen. Wat was ze in korte tijd vermagerd. Ik tilde haar op haar troon op de bank. Een kussen met twee opgevouwen plaids. Haar tweede lievelingsplek.

Ze keek me nog even indringend aan en ik knikte dat het goed was. De spuit werd klaargemaakt. Als reflex probeerde ze nog een halfslachtige poging om van haar troon te springen, maar was met één vinger tegen te houden. En ja ze werd heel snel slap. Binnen de vijf minuutjes luisterde de dierenarts of haar hartje nog klopte maar dat was al niet meer zo. Ik stak de overgebleven kaars aan. De dierenarts zei: mooi gebaar, de cirkel is rond. Hier geboren hier overleden. Ik bleef maar aaien. Nog net niet poesloos Mara… Of toch wel?

NB: Lotte’s in memoriam boekje om háár bijzondere leven te gedenken en hier te klikken voor pdf.

Kattensores

Drie stuks hadden we er: katten oftewel poezen. Hier treffend afgebeeld door Judith van der Meer. Niet Aafkes drietal, naar een wel heel belegen boek, maar ons drietal. Afgebeeld als afsluiting destijds van onze kinderwens. Onze poezenkinders. Drie dames. Drie nuffige dames.

kattensores, Judith van der Meer, kattenschilderijDe reden dat ik hier en nu, vandaag, erover schrijf is dat gisteren en eergisteren de sterfdagen waren van twee van de drie. Minet (rechts), moeder van Mara (links), alweer haar negende jaar gedenkdag: 31 juli 2006. En Lotte (midden), hun vriendinnetje, ook alweer twee jaar: 1 augustus 2013.

Minet – slechts 12 jaartjes geworden – had uitgezaaide kanker na borstkankeroperatie. Jaja dat kan ook poezen treffen. Er zat slechts zes weken tussen haar operatie en haar overlijden. Toen ze eenmaal schreeuwde van de pijn konden we niet anders dan haar uit haar lijden laten verlossen. Poezen tonen dat niet snel. Natuurtechnisch dingetje, omdat ze anders niet overleven. Onze eigenste slaanderige Felixkat.

Lotte werd 16 jaar. Redelijk mooie leeftijd voor katten. Onze grijze prinses takelde binnen een dag af. Zo onverwacht. Benauwd en er bleek vocht achter haar longetjes te zitten. We merkten het pas echt op, toen ze niet meer in staat bleek op schoot te springen. Ze had zich al een tijdje verstopt. En dan ga je goed kijken. Er was nog best wat aan te dokteren, maar met heel veel behandelingen, gaf de dierenarts haar nog twee weken. Dat konden we dokterhater Lot niet aandoen. Al aaiend, met lieve woordjes, en druppende tranen is ze snel heengegaan. Eega’s lievelingetje en de mijne. Lotjes’ levensverhaal heb ik op een poezenhaar na, af.

Hun beider as staat in een vlinderblikje in onze vitrinekast. We krijgen het niet voor elkaar deze in de tuin te begraven. En waarom zouden we?

En dan hebben we nu dus nog Mara. Nu al 18+. Met aardig wat kwaaltjes en mankementjes zo langzamerhand, maar verder prima levendig en actief. Met nog steeds een prachtig glanzende vacht. Bij haar geboorte uit moeder Minet noemden we haar Vlekje, om haar grappig scheef geplaatste witte vlekje onder haar neus. Daarna Mara, omdat ik nu eenmaal gek ben op namen beginnend met een M…

Mara onze zwarte panter. Minder slaanderig als haar moeder. Al heeft ze dit trekje ook. Maar zonder uitstaande nageltjes dus niet zo erg. Die gisteren na weken nierdieet uitbundig smulde van een gewoon blikje voer. Die heel veel slaapt. Maar ook zo onwijs dwingend kan zijn. Het liefst over je laptop loopt als je erg druk bent. Die schreeuwt, wat kennelijk bij de ouderdom blijkt te horen. Baasje die niet langs de bank kan lopen zonder haar aandacht te geven. Doof aan het worden is. Die maanden lang op het laatste doekje van Lot ging slapen. Lieve trekjes van haar heeft overgenomen. Meis Mara: we kunnen je niet missen! Kattensores.