FaceBook-vrind

Spanje, 7 december 2014

Lieve FaceBook-vrind,

sinterklaas, kerstman, lichtje, FaceBookJou: FB vrind

Geeft de Sint

Een mooi gedichtje

En hopelijk een lichtje

 

Niet alle vrinden zijn digitaal

Gebruiken ook wel een beetje fake-taal

De echte warmte kun je niet schenken

Maar Piet wil FB toch ook wel gedenken

 

Dromend dat ik FB meer moest gebruiken

Gingen wel open die luiken

Het heeft toch wel zijn charme

De digitale likes en reacties, soms hele warme

 

Wat jammer is, ja toch echt wel

“Gezien op FB”, roept men heel snel

Gesprekje dood, want wie doet er je wat?

Je bindt geen spek op je kat

 

Lieve vrinden ik vind het heel stoer

FB bestaat, daaraan doe je geen moer

Maar bedenk dan wel:

Het is allemaal zo makkelijk en snel

 

Tuurlijk verrijkend in dit leven

Zelfs een like naar Australië kan ik geven

Alleen waar blijft die speciale troost en blik?

Die hele levensechte, warme klik?

 

Kom maar langs als je gaat durven

Dan zal ik ‘likes’ op de voordeur gaan turven

Een echte dikke, warme zoen

Is op FB toch echt niet te doen

 

Óp naar de kerst, het is echt waar,

Zonder Kerstman, want die is raar

Veel feestgevoel groot of klein

Met een echte zoen is toch wel fijn!

 

Zwarte kus

Vanuit Spanje: Sint en Piet en toch

Ook maar eentje van de Kerstman

 

 

Kerst

Kerst 13Het lijkt vandaag al wel kerstavond, qua sfeer in de wijk. Geen knalletje te horen en er is een geweldige allesoverheersende rust neergedaald. Aparte energie. Echt om al totaal van te genieten. Of ligt het er aan dat eega en ik al vrij hebben? Wel heerlijk zo’n uitgerekt lange weekendrust tot dinsdagavond: kerstavond!

Het was vrijdag nog even stressen: er is gelukkig eindelijk veel op mijn pad gekomen dat ik nog voor kerst wilde afhebben. Deze komende weken wil ik lekker rommelen en in het moment leven. Bezoekjes plannen en een en ander achterstalligs op het gemakje afwerken. Het kostte me vrijdag echt kracht om om te schakelen, maar nu heb ik er profijt van. Berekracht.

Onze kerstboom staat half opgetuigd, dadelijk maar even aan verder werken. Maar wat voelt het heerlijk zo’n zee van tijd, voor mijn gevoel. Alleen daar al wordt ik rustig van. Al weet ik natuurlijk maar al te goed, dat ook deze weken weer voorbij gaan vliegen.

Over kerstboom gesproken: waarom worden pieken niet breder gemaakt van onderen? Zodat de top niet hoeft te worden ontkopt? Ik snap daar niks van. Alles is eco en bio wat de klok slaat en de kerstboom, met wortels en al, gekocht om te worden hergebruikt. Niet dat ons dat ooit lukt. Dat hergebruiken. We laten de boom altijd te lang staan. Kan er in januari zo slecht afstand van nemen. En de traditie is ook tot Driekoningen. Ik hecht aan traditie. Wie van mijn lezers heeft connecties met kerstpieken-makers? Om deze tip in te fluisteren? Alvast dank namens ondergetekende.

KerstboomMaar natuurlijk gaat het met Kerst niet om de kerstboom. Hoewel een sfeerverhoger. Op zijn kop of gewoon staand. De donkerste dag was gisteren en dat vieren met sfeerlicht vind ik erg mooi. Sfeer scheppen, ieder op zijn eigen wijze, met of zonder verwijzingen naar het hogere. Of het hogere met ieders eigen invulling. Met of zonder familie of gezin.

‘Crisisvrije feestdagen’ hebben eega en ik recalcitrant verzonnen op zijn kantoorkerstkaart. Dat is niet uit de lucht gegrepen. Veel mensen ervaren de kerst als moeten, als opgeklopt. En daar gaat het juist niet over. Onderhuidse of luidruchtige spanningen aan de kerstdis. Laat de rust indalen tot diep in je vezels en cellen. Dan komt de rest vanzelf wel. Ik ben er al lekker mee op weg.

Maar natuurlijk zit er in deze boodschap: ‘crisisvrije feestdagen’, een dubbele laag. De eerste echte tekenen van uit de recessie komen hangen in de lucht. Laten we deze boodschap ter harte nemen en hopen op betere tijden. Voorlopig zal menigeen de gevolgen van de recessie nog wel voelen en is de feestdis minder rijkelijk. Laat je dat niet uit het veld slaan… Ik wens je daarom nu: “Crisisvrije feestdagen”!

Mysterie

In de nu donkere en grauwe, stressy dagen voor Kerstmis, is het tijd om terug te blikken. Het jaar nadert zijn einde, maar eerst ons lichtfeest, vanuit onze lange geschiedenis geworteld in de hedendaagse cultuur. Het blijft toch een mysterieus gevoel: Kerst. Opeens houden we van prachtige kerstliedjes en vrede op aarde. Al voelen sommigen zich ermee overvoerd, voelen een verplichting en worden recalcitrant..

Als het enigszins meezit is er ook rust in de oorlogsgebieden. Een wonder op zich. Al verblijd ik mezelf niet met deze gedachte. Het donderend geweld gaat daarna weer zijn onvermoeibare gang.

Terug naar kleine kring en de dierbaren om ega en mij heen. Verder reikt onze invloed helaas niet. Dat geeft weleens een machteloos gevoel, maar helaas is de realiteit. Dit jaar waren we vrij vroeg, voor ons doen, met de kerstboom opzetten. Zo’n rotklusje. Maar de hele dag de lichtjes aan geeft licht in deze grauwe dagen vol duisternis. En kijkend naar die lichtjes en je ogen half dichtknijpen, doet denken aan die ene ster, die in Bethlehem 2012 jaar geleden, de weg wees naar de geboorte van het kerstkind. Zo’n ster met een stralen staart. Echt heb je het al eens geprobeerd?

Ons Mexicaanse kerstgroepje staat een beetje verdekt opgesteld. We houden ervan het klein te houden. Glanzend in zijn koper opgesteld. Piepklein. Regelmatig bekijk ik het. En verwonder me. Dat we 2012 jaar later nog aan deze traditie hangen. Het is toch bijna niet te bevatten? Een kind herdenken 2012 jaar eerder geboren. Onze grootouders kennen we niet eens als kind, en hun jaardag herdenken, ho maar, en dat is zo’n goede 120 jaar geleden. Als ik het goed inschat. 2012 jaar, hoeveel generaties is dat geleden? Het duizelt me.

Kerst: het blijft een mysterie. De wondertjes bijna tastbaar. Dat speciale gevoel dat je bekruipt. Vredig of minder vredig aan de kerstdis met dierbaren. Klein, wij houden het klein. Een klein mysterie bekruipt me al bij voorbaat. En hoop dat lang vast te houden.

Zie hierboven de knop Kerstkaart voor onze kerstwens aan jou! Of klik hier: https://mindelblokhuizen.nl/?page_id=249