OK vrouw

Ruim een maand na de documentaire de OK vrouw van Halina Reijn, uitgezonden op 16 mei, Tweede Pinksterdag, ben ik nog steeds onder de indruk van de openheid van Halina. Een nadenker die blijft hangen. Althans bij mij. Zeker nu rond vaderdag. En de kritiek dat het kwetsend is voor de kinderloze bij wie een kinderwens niet vervuld mocht worden, deel ik niet. Ook Halina weet niet of het zou mogen lukken als ze de juiste partner was tegengekomen.

OK vrouw, single, kinderloos, documentaireDat mannen er zoveel kritiek op hebben gehad is misschien te wijten aan het idee dat ze, zelf vruchtbaar, niet verder kijken dan hun neus lang is. Oftewel weinig inlevingsvermogen. De aloude Mars en Venus verschillen. En dat de man die zich geraakt voelt door de docu zich muisstil houdt. Want ja een taboe doorbreekt Halina wel.

En juist als OK vrouw met partner kan ik me verplaatsen in de single vrouw zonder partner, die alleen een kind wil in een relatie. In een gezin. In die single situatie heb ik namelijk ook gezeten. Trouwens in de OK man die dat wil kan ik me ook verplaatsen. En er zijn er meer dan je denkt. Dan je zo op het eerste gezicht zou vermoeden. Diep verborgen onder mogelijke spijt en schuldgevoelens van hoe het leven is gelopen.

Meestal krijg je maar een enkele aanwijzing, maar ik begrijp het meteen. Heb daar een antenne voor. En kom nou niet aan met de uitspraak dat kinderen ook niet zaligmakend zijn. Wat is er wel zaligmakend op deze aardkloot? De lusten en de lasten.

De docu is hier nog te zien voor de geïnteresseerde: *Klik* Ook wil ik een lans breken voor Twittervriendin Carolina Konijn, die zo voortvarend is en een praktijk heeft in het coachen van onder andere de kinderwens bij singles: *Klik*

Een onvervulde kinderwens: in de vele fases van je leven valt er veel over te vertellen. En je gevoelens erover eens te delen. Dat lucht op. Voor vrouwen én voor mannen. De eerste mannelijke variant op deze documentaire ga ik in ieder geval vol belangstelling bekijken. Dat zal pas stof doen opwaaien!

Middelbaar zonder kind (vervolg)

Over onze parellijst sprak ik met je. De e-maillijst van ons ongewenst kinderloze (okl)  vrouwen in de tweede fase. Die zonder meer volgt op het eerste verschrikkelijke rouw- en verdrietjaar.

kinderloos oud worden, e-maillijst, lotgenoten, veelkoppig monsterDe hernieuwde pijn van de okl als een dierbare zwanger wordt, bevalt, kraamtijd en opgroeien van het kindje. Natuurlijk je gunt het je dierbare van harte. Maar je had het jezelf ook zo gegund en wij stonden aan de zijlijn. Met in het begin aarzelende en povere pogingen tot invulling van die immense leegte. Pogend je leven en idealen om te buigen in iets waarin je kunt opgaan. Wat haalbaar en realistisch is. Kinderdromen opnieuw op te pakken en de ruimte te geven. Opnieuw dromen te maken en creëren. In het reine te komen met de gezinnen in je omgeving in een samenleving die gericht is op gezinnen. En te leren de wond te genezen. Tot een litteken dat altijd voelbaar blijft als deze opnieuw wordt aangeraakt. Doodnormaal. Bleek.

Als klap op de vuurpijl kreeg ik nog uit de mond van een bedrijfsarts te horen dat mijn vruchtbaarheid was onderdrukt door de medicijnen die ik levenslang moest slikken. Waarom had niemand mij dit verteld? Al die pogingen om zwanger te worden verdampten.

En met een aardige sprong richting heden en nabij verleden: na relatief rustige, werklustige jaren en zo goed en kwaad als het gaat acceptatie van het feit dat er geen kinderen gekomen zijn bij mij en mijn lotgenoten, kwam er een duveltje uit het doosje. De eerste dierbare die oma werd. Dit zette mijn wereld weer totaal op zijn kop en de wond sprong opnieuw open. Ik schrok enorm. Hoe kon dit gebeuren? Maar het bleek een nieuwe fase in de kinderloosheid, die opnieuw gepaard ging met rouw en verdriet. Opnieuw dan maar voelen wat er te voelen valt. Verder verdiepen en op nog dieper niveau weer verder leren accepteren en ook verder leven. Het ging me niet in de koude kleren zitten, maar relatief gezien had ik de eerdere fases redelijk goed doorlopen, dus bewandelde ik het pad opnieuw. In het boek van Wilma Deurloo: ‘Ik zou een leuke oma zijn’,  heeft Wilma onder anderen mij geïnterviewd. Te koop *klik*: 

Nu dacht ik bewapend te zijn voor mijn verdere leven en omaschappen bij volgende dierbaren redelijk aan te kunnen.  Dat dacht ik elke keer opnieuw. Na elke fase in het proces was ik opnieuw vol vertrouwen. Tot ik dusdanige last kreeg van mijn vleesboom vorig jaar dat er een operatie aan te pas kwam. Er bleken vier poliepen en een vleesboom – die niet had willen krimpen tijdens de overgang – weggehaald te dienen worden. En zo gebeurde. Maar opnieuw bleek de kinderloosheid een veelkoppig monster. Want opnieuw diende ik het overbekende pad – wel wat sneller dan destijds – te moeten belopen. Opnieuw stemmingswisselingen en opvliegers. Mijn hele hormonale huishouding leek in de war gegooid te zijn. Opnieuw verdriet om de niet geboren kinderen. Mijn erwtjes die niet hadden mogen uitgroeien.

Een vervuld leven na de niet uitgekomen kinderwens is wel degelijk mogelijk. Maar het litteken blijft voor altijd. Ik was er graag op bedacht geweest. En zou wensen dat dit beter bespreekbaar zou zijn. Mijn ‘gouden’ vriendinnen en andere dierbaren zeker niet te na gesproken. Die zijn mijn ankerpunten.

Nutteloosheid

Zomaar midden op de dag (28-10) een recalcitrante Tweet van @RianVisser: “De overgang is transitie vd levensfase die gekenmerkt wordt door nut, naar fase nutteloosheid”. JJ Suurmond in @Trouw. Ik reageer met: “Boeh”! En meldt mijn energie van dit moment. “Fijn” reageert Rian.

nut, overgang, nutteloosheid, kinderlozeNieuwsgierig, om er hier over te schrijven, zoek ik achtergrondinfo. Er valt een pak van mijn schouders, omdat Rian, als reactie op die Suurmond, een prachtig gedicht heeft gepubliceerd. Voor degene die ook lichtelijk verbaasd tot aan boos werd om bovenstaande quote: *klik*.  *Pas op*: lach gegarandeerd! Naar mijn smaak vooral de eerste.

Nog altijd is de overgang taboe. Met haar verval en klachten. Met haar ‘nutteloosheid’… Raar, als kinderloze ben ik dus altijd ‘nutteloos’ geweest? Zoals een koe die niet kalft haar einde ziet naderen? Pff wat heb ik met die koe te doen. Blij dat ik niet als koe op de wereld kwam.

Verval en klachten? Pijnen en pijntjes? Oh zeker, maar daar ontkomt een man, op zekere leeftijd, ook niet aan.  Maar wat te zeggen van de winst van levenservaring en kunnen overzien? De betrekkelijkheid van de dingen? De verdieping. Hoe – uit ervaring puttend – een klein woord veel goed kan doen, richting oplossing in een dilemma? De grote hobbels des leven al eens zijn genomen?

En dan stuit ik op een andere Tweet, me al druk makend: “@vrwnpwr: Een litteken betekent slechts dat je sterker was/bent dan dat wat je heeft geprobeerd te verwonden”. Juist! En wie heeft in of na de overgang niet zijn/haar butsjes, deuken, littekens?

Er is schoonheid in verval. Nut tegen nutteloosheid. Zo mag ik ook graag op mijn herfsttafel buiten pompoenen en kalebassen leggen. Die de hele winter lang hun transitie vervolgen. Nee gebruik nou niet dat lelijke woord rotten. Dat duurt nog even. Sneeuwmutsjes krijgen, als het weer het toestaat. Hun kleuren onbekommerd tonen. Dichtjes bij dichtjes. Ons door de winter slepen. Tot de voorjaarsbloemen weer hun pracht vertonen en zij hun zaadjes tonen. Op weg naar nieuwe pompoenen en kalebassen.

Over het nut van de overgang is het laatste woord nog niet gezegd. J.J. Suurmond uw woorden slaan naar u terug: nutteloos!

Paden

Heb ik met veel pijn en moeite, destijds, geleerd mijn dromen, wensen en mogelijkheden te verdelen over een twee-wegspad, komt mijn Psychologie-agenda deze week met een nog verdere nuancering. Maar daarover zo dadelijk meer. Eerst die splitsing van paden. Was al erg genoeg.

PadenAls je iets heel graag wilt en je leven er naar inricht om dat doel te bereiken, voelt het zeer tegennatuurlijk om tegelijk je dromen en wensen te laten varen en – alleen in gedachten – een tweede pad of weg te banen. Waarin je zwaar gewenste doel niet bereikt wordt en te pogen te overzien hoe dat voor je zal zijn. Althans zo verging het mij.

Het doel hiervan was volgens mijn peut dat mijn leven door zou gaan, ook zonder het zwaar bevochten en gewenste resultaat. Ik ben hem er eeuwig dankbaar voor. Deze oefening heeft me weer een levensles opgeleverd.  Want mijn – ons – doel werd niet bereikt. En eenmaal op dat punt aanbeland, kon ik terugvallen op het bedachte tweede pad.

Met intensieve steun, werd me geleerd te verwerken. Iets wat ik niet echt had meegekregen. Hernieuwde emotionele opvoeding noemde ik het in gedachten. En dat op mijn 40ste! Ondanks het verdriet en het leren rouwen, voelde het wel als hoopvol dat een mens dit kan leren. Ook jaren nadat mijn opvoeding al was voltooid. Dat gaf mij de kracht, met vallen en opstaan, door te gaan.

Oude koek, nu voor mij, maar een doorleefd inzicht. En nu terug komen op het begin van deze column: mijn Psychologie-agenda… Mooie, en minder aansprekende,  quotes staan elke week rechtsonder in een kadertje. Om even over na te denken. En misschien als aangereikt weekthema te gebruiken. Een week lang, steeds opnieuw, want ik kijk vaak in mijn agenda. Al vind ik de kleuterachtige stickertjes achterin, om jezelf te bemoedigen, te kinderachtig voor woorden. Die gebruik ik dus niet.

Quote van deze week: “Iemand die beseft dat er MEERDERE PADEN bestaan om je eindbestemming te bereiken, zal beter voorbereid zijn om op een ander pad over te stappen als dat nodig is.” Uit: de kunst van het opgeven, psychologie magazine februari 2010.

Hoeveel paden kun je aan?

Geboorte

Nee nee, het 8ste wereldwonder is op mijn leeftijd niet meer geschied: geen geboorte hiero na een verzwegen zwangerschap… Hoewel ze er in Italië wel raad mee weten. Voelt voor mij met zevenmijlslaarzen te onnatuurlijk. Tegen de loop van het leven en de fases waarin je dan terecht komt.

geboorte, idee, kinderloosheidEen nieuw begin – een geboorte bij wijze van – kan op elk moment van je leven. Elke fase in je leven die je afsluit, markeert alweer een nieuw begin. Soms met een periode van leegheid of juist sterke emoties, soms geleidelijk. Dat gevoel van een nieuw begin kan juist zo mooi zijn. Eerst pril en bijna onzichtbaar, maar dan: tada het nieuwe begin is een feit.

In zo’n tijd leef ik nu. Van een nieuw begin. Troostrijk voor de jonkies onder ons. Want met mijn nu echt 6 kruisjes, is het meeste van mijn leven al vergleden. Tik op de vingers: geleefd kan ik beter zeggen. Zoals gisteren op tv de Golden Oldies maar bewezen: met hun zang en muziek kunnen ze nog tot tranen toe bewegen! Het vuur zit er nog in. Volgende week zaterdag hun finale in Berlijn.

Ons en mijn feest afgesloten met blijdschap en enthousiasme. Heerlijk om te doen. En nieuwe en hernieuwde activiteiten gestart. Deze week weer zachtjes in het gareel, maar het gevoel voelt nieuw. Alsof er veel van me afgevallen is. De verjaardag waar ik zo tegenop zag.

Dat nieuwe-begin-gevoel herken ik van duistere tijden, als de rust eenmaal weerkeerde. En soms zo sterk als een nieuwe geboorte. Rust, ruimte en nieuwe kansen. Ze voelen, ze proeven. De stappen van het nieuwe begin. Inmiddels met vertrouwen, want ook geboorte gaat wennen.

En nee ik word even niet concreter, daar is het de tijd nog niet voor. Eerst maar proberen en uitvogelen. Sommige plannen moeten rijpen als je het gewoon gaat doen. Met alle mogelijkheden op complicaties, niet negerend, is het gevoel er weer: geboorte….