Middelbaar zonder kind

Mijn weg naar ‘definitieve ongewenste kinderloosheid’ was best een lange. Een erg lange en officiële benaming van een heel ander leven dan de doorsnee-mens. Een lelijk woord ook, vind ik. Afgekort gebruik ik liever okl, ongewenste kinderloosheid. Iets simpeler uit te spreken, maar als afkorting niet erg bekend.

kinderloosheid, middelbaar, veelkoppig monsterHet meest aparte tijdens de behandelingen was de hoop. Elke keer en na elke behandeling opnieuw. Wat dat aangaat kan ik me voorstellen dat vrouwen die nog veel langer in het vruchtbaarheidstraject zitten, het moeilijk kunnen opgeven. Want elk sprankje hoop kan het zo vurig gewenste resultaat geven. Loslaten en dan komt het vanzelf was dé tip die ieder gaf. Op vakantie gaan. Huis kopen, afleiding, ik heb het allemaal meegemaakt maar al zou ik bij wijze van spreken op mijn kop gaan staan, een zwangerschap bleef uit.

Prachtige embryo’s, tot drie keer aan toe, bij de intensieve, stemmingswisselend bevorderende, IVF-behandelingen. En toen was ik over de 40 jaar jong en vond ik drie maal scheepsrecht. Nog adoptie geprobeerd maar destijds was de deadline 42 jaar bij de oudste partner. En was mijn eega precies die leeftijd. Waarmee de kans op een babytje was verkeken. En een ouder kind leek ons iets te zwaar, met zijn/haar grote kans op een flink rugzakje en hechtingsproblemen. Tegenwoordig ligt die leeftijd hoger. Maar ik spreek over 1994 en toen golden deze regels. Vlak daarna – wrang genoeg – verhoogd maar was voor ons geen optie meer.

We waren dus genoodzaakt met de diepe rouw en verdriet te beginnen. En het eerste jaar was vreselijk zwaar. Al had ik veel steun aan de destijds net geopende e-maillijsten van Freya (www.freya.nl ). Wat is lotgenotencontact veel waard! Na een jaartje merkten mijn lotgenoten/vriendinnen en ik dat we verder waren gekomen. En we vroegen een tweede lijst okl aan bij Freya. Dit duurde ons echter te lang en we hebben met een stuk of 15 vrouwen een vast groepje gevormd. Per e-mail communiceerden wij. De problemen met jezelf en in de samenleving als okl-er is in het tweede en latere jaar zo anders dan in het eerste jaar! En geloof het of niet, maar we hebben negen hele jaren met elkaar gemaild op onze lijst, die we de Parels hadden gedoopt.

Een oester wordt door pijn van een zandkorrel gestimuleerd een parel te maken. Wij wilden van onze pijn ook een parel maken. Dit is maar ten dele gelukt, want hoe kun je van zoiets ingrijpends als okl een parel maken? Ik was mede-gastvrouw van de lijst samen met een e-mailvriendin. En met alle parels stimuleerden we elkaar enorm om, met behoud van eigenheid, nieuwe levensinvullingen te vinden en mooie keuzes te maken. Met vallen en opstaan. Een ander leven dan de gewenste en gedroomde weg te gaan. Maar met  een zinvolle invulling.

Wordt vervolgd…

Geschreven voor: http://www.heesterbeek-hulpverlening.nl/index.php/blog

Moederdag

De dagelijkse gedachte van vandaag is, toepasselijk op Moederdag: “Moeders vormen een onverbrekelijke ketting, die de wereld bijeen houdt”. Pam Brown. Oeps wat doe je dan als niet-moeder, met een al jaren overleden moeder? Om precies te zijn: dit jaar elf jaar. Daar ga ik me toch even aan wagen. Aan dit onderwerp.

MoederHeikel punt ja, want ik schijn er “overheen” te moeten zijn. Van de buitenwereld en van de maatschappij. Niets zo gek als een algemeen gehoorde mening, want helaas, pindakaas, de wond van kinderloosheid kan zomaar weer openspringen. Op voor mij onvoorspelbare momenten. En niet dat er nu met Moederdag iets openspringt, maar het is wel weer zo’n momentje. Waarop ik er bij stilsta.

De tijdschriften van vorige week, bol van de nakende Moederdag, heb ik maar met rust gelaten. Je hoeft jezelf niet te pesten toch? Keuzes maken heet dat dan netjes. Maar ook de reclame op tv doet een duit in het zakje. Een heftige duit soms. Zodat niemand deze dag kan vergeten. En ja: eega heeft voor mij echt een bos bloemen gekocht. Waarom niet? En ja: ik ga ze zo dadelijk leuk in een vaas zetten. Want natuurlijk ben ik blij met het leven.

Verwerken is niet lineair, schreef laatst een coach naar me. En ja dat kan ik beamen. Zonder in details te treden, was de wond vorig jaar, weer open. Een litteken dat je aanraakt doet opnieuw pijn. En ik schrok, was ermee overvallen. Mezelf afvragend of dit “normaal” was. Of het dan nooit overgaat. Na relatief rustige jaren op dit gebied, en tot op de bodem te hebben verwerkt.

De weg terug naar heling en rust, ging relatief snel. Want ja die paden had ik allang bewandeld. Ze waren begaanbaar geworden, zeg maar. Ik hoefde er alleen maar, opnieuw overheen te lopen. En dat heb ik gedaan. En zo wil ik mijn statement doen, dat een plekje vinden voor diep verdriet, niet statisch is, maar altijd in beweging.

Zullen wij als niet-moeders, en OK, ook als moeders, niet-vaders, of vaders, jongeren, kinderen, ouderen, singles etc. gezamenlijk de gedachte van vandaag veranderen in: “Liefde vormt een onverbrekelijke ketting, die de wereld bijeen houdt”?….  

Helen

Het leven kan je wonden toeslaan, trauma’s zelfs. Gemis, teleurstellingen, situaties waarin je totaal miskend bent. Op een manier die beschadigend is. Niet gezien als de persoon die je bent. Je verdriet niet gezien, in een rol geduwd.

HartenpijnIIGeen mens ontkomt aan verlies en rouw. Maar als het schoon verdriet is kun je weer snel helen. Schoon verdriet ja. Verdriet zonder allerlei nare bijproducten als overheersende schuldgevoelens, overheersende boosheid en allesomvattende kwetsuur. Al kan dat wel even duren en horen die gevoelens er een tijd bij.

Ik voel momenteel dat ik weer opwaarts ga, zoals ik vorige week verhaalde, de draai heb gemaakt. Weer beter in mijn vel kom te zitten. De wond, in mijn geval kinderloosheid, krijgt opnieuw een verzorgend velletje of korstje, en is gelukkig weer bezig te dichten tot litteken. Ik verzorg hem. Het gaat sneller, voel ik, dan destijds. Fijn dat ik er ervaring in heb. Weet dat ik er aandacht aan moet geven en ermee heb leren omgaan. Opnieuw mee om moet gaan. Met een lach en een traan. Niet perfectie is heilig, maar leven in het moment en er het beste van maken. Er is zoveel meer mogelijk als ik het perfectiestreven loslaat. Mezelf rust en ruimte gun. De balans zoek.

Helen: het gaat bij mij nu sneller dan verwacht. Fijne gesprekken doen er goed aan. Doorgaan op de ingeslagen weg. Niet vies van inspanning, maar gedoseerd. En accepteren waar ik mijn grens voel. Ziedaar mijn ‘recept’ voor helen. De mens is in mijn idee gemaakt op ‘heelheid’. Op groei.

Rondje kapper, pedicure, masseuse en schoonheidsspecialiste, niet allemaal tegelijk, doen de rest! Voor mij als vrouw. Enne: schrijven. Wat heelt jou?