Geboorte

Nee nee, het 8ste wereldwonder is op mijn leeftijd niet meer geschied: geen geboorte hiero na een verzwegen zwangerschap… Hoewel ze er in Italië wel raad mee weten. Voelt voor mij met zevenmijlslaarzen te onnatuurlijk. Tegen de loop van het leven en de fases waarin je dan terecht komt.

geboorte, idee, kinderloosheidEen nieuw begin – een geboorte bij wijze van – kan op elk moment van je leven. Elke fase in je leven die je afsluit, markeert alweer een nieuw begin. Soms met een periode van leegheid of juist sterke emoties, soms geleidelijk. Dat gevoel van een nieuw begin kan juist zo mooi zijn. Eerst pril en bijna onzichtbaar, maar dan: tada het nieuwe begin is een feit.

In zo’n tijd leef ik nu. Van een nieuw begin. Troostrijk voor de jonkies onder ons. Want met mijn nu echt 6 kruisjes, is het meeste van mijn leven al vergleden. Tik op de vingers: geleefd kan ik beter zeggen. Zoals gisteren op tv de Golden Oldies maar bewezen: met hun zang en muziek kunnen ze nog tot tranen toe bewegen! Het vuur zit er nog in. Volgende week zaterdag hun finale in Berlijn.

Ons en mijn feest afgesloten met blijdschap en enthousiasme. Heerlijk om te doen. En nieuwe en hernieuwde activiteiten gestart. Deze week weer zachtjes in het gareel, maar het gevoel voelt nieuw. Alsof er veel van me afgevallen is. De verjaardag waar ik zo tegenop zag.

Dat nieuwe-begin-gevoel herken ik van duistere tijden, als de rust eenmaal weerkeerde. En soms zo sterk als een nieuwe geboorte. Rust, ruimte en nieuwe kansen. Ze voelen, ze proeven. De stappen van het nieuwe begin. Inmiddels met vertrouwen, want ook geboorte gaat wennen.

En nee ik word even niet concreter, daar is het de tijd nog niet voor. Eerst maar proberen en uitvogelen. Sommige plannen moeten rijpen als je het gewoon gaat doen. Met alle mogelijkheden op complicaties, niet negerend, is het gevoel er weer: geboorte….

 

Verbinden

Dinsdag komt dan echt mijn volgende mijlpaal: mijn 60e verjaardag! Mijn 61ste levensjaar. Ik ben er al het hele jaar bewust mee bezig geweest ernaar toe te leven. Om niet zo te worden overvallen als na mijn 50ste. Benieuwd of het gaat lukken. Al melden anderen om mij heen, dat ouder worden hen niet deert, er komt toch echt een nieuwe fase. En die wil ik in lijn verbinden met het verleden tot nu toe. Me voorbereidend op wat komen gaat. Als dat al zou kunnen.

VerbindenNatuurlijk is er tussen aanstaande maandag en dinsdag niet veel verschil. En gelukkig heb ik nog tantes om me heen, die mij een jonkie vinden. Heerlijk! De tijd die mag verglijden. Want ja ook ik heb al –zelfs jongere – mensen achter me moeten laten. Reden voor dankbaarheid. Maar of ik ooit de graad van wijsheid haal, die ik me voornam na de definitieve kinderloosheid? Hier geef ik maar geen antwoord op.

Verbinden. Een plug in de muur, een schroef en daar een wandkubus op, is letterlijke verbinding. Zittend in de nieuwe werkkamer met wel elf wandkubussen. Vergeven van de kubussen dus. Maar ik probeer nu verbinding te maken met nieuwe doelen. Het oude erend en vierend volgende week. In verbinding met de vele facetten van wat voorbij is. Maar wat verder kan stromen in een nieuw jasje.

Dinsdag saampjes met eega uit eten in een restaurant waar ik weer verbinding mee wil voelen. Waar mijlpalen liggen. Voor mij symbolisch. Symbolisch om ook het geleefde oude mee te verbinden. Want ja: dat kun je niet wegpoetsen.

Een levensweg heeft vele kruispunten en van te voren weet je nooit welke afslag je neemt. (Deze is van mezelf – in een filosofische bui – al twitterend ontstaan) Kan zo op een tegeltje? Of is dat al teveel eer? Soi!

En over Twitter gesproken, kwam ik gisteren deze uitspraak tegen van Connie Palmen: ‘Denken is van gedachten veranderen’.  Mooi als je daarover nadenkt. En heerlijk toepasbaar als je van standpunt verandert. Daar kun je nog eens iemand mee om de oren slaan.

Of zoals ik eega hier en nu graag citeer: de weg van voortschrijdend inzicht. Dat is toch het doel van ouder worden? Van groei, van ontwikkeling. Verbinding. Evolutie zelfs, zo je dat wil horen.

Moeten

Van collega blogger Deborah, vele generaties jonger, las ik vannacht het volgende in haar blog van gisteren: “Sowieso lijkt de sky the limit en al onze wensen moeten toch wel binnen nu en vijf jaar uitkomen. Daarna is ons leven ‘voorbij’. Dan moeten we echt verantwoordelijk worden.”

Moeten BucketlistDeborah ik hoop je zin niet uit zijn verband te trekken, maar vind je het OK als ik hier even op doorga? Je houdt daarna deze zin prachtig tegen het licht en nuanceert. Ik blijf haken op het woordje ‘moeten’. En is vervolg op mijn vorige blog: ‘Zin’.

Natuurlijk moet je heel veel in het leven. Maar pas op dat je in de waan van het moment meegesleept wordt. Sta regelmatig stil met een vraagteken in je hoofd. Is dit wat ik moet of is dit wat ik wil? Is er een keuzemogelijkheid? En zo ja neem de tijd om te kiezen. Of om er naar toe te groeien. Zodat je achter je keuze kunt gaan staan.

The sky is the limit zie ik bij veel tegen-de-dertigers. Alsof er een enorme gretigheid is en de tijd beperkt. De zinnen van de mens op max moeten staan. Want daarna is het voorbij. Pfoe hé wat een opdracht aan jezelf. Natuurlijk wordt een mens bedaarder naarmate hij of zogewild zij, meer levenservaring opdoet. Maar het is toch de bedoeling dat dit vanzelf en op een natuurlijke manier zo groeit? Relativeren groeit mee. Dat is dan weer het voordeel van een rugzakje ‘leven en beleven’.

Tegenslag in deze heeft de neiging je met beide benen op de aarde te zetten. En dat zie je prachtig in de loop van haar verhaal. Er gloort nog hoop aan de horizon en het leven stopt niet als je volwassen bent en hoop en zogezegd avonturen hoef je niet ver weg buiten jezelf te zoeken. Mijn zelfgekozen verantwoordelijkheden heb ik regelmatig in mijn leven gevoeld als een avontuur.

Jij bent het zelf die de gevolgen, als een avontuur, van je keuze mag leven en beleven. Veel nieuws ga ik vast nog beleven. En ieder mens is daarin anders. Ik ga het avontuur binnenkort aan om de zes kruisjes te halen. En hou me verre van een voor mij vermaledijde bucketlist. Dé trend onder de 60+-ers. Want dat wordt weer moeten.

Het blog van Deborah: hiero

Kroonjaar

En ja er is een vraag binnengekomen. Over kroonjaren en daar voldoe ik graag aan. Een kroonjaar is toch echt iets bijzonders. Een mijlpaal, die menigeen die nooit de jaardag viert, wél viert. Een markering in de tijd. Een bijzonder moment. Al heb je natuurlijk ook vluchters. Die er niets van willen weten. Natuurlijk prima, het is je eigen leven, dus ook kroonjaren heb je zelf wat over te zeggen.

KroonjaarZoals vaker verhaald is het leven één avontuur, één proces. Met een heleboel verschillende fases. De dertiger staat anders in het leven als de vijftiger. En nou bedoel ik niet de generatieverschillen. Daar gaan we het nu even niet over hebben. De vijftiger die terugkijkt naar hoe ie was met zijn derde kroonjaar. Leerzaam om te zien.

Het vijfde kroonjaar wordt alom als keerpunt gezien. Om de jarige in het ootje te nemen. Te plagen, met deze toch mooie mijlpaal. Sarah, Abraham: er zijn zelfs officiële namen aan gegeven. Zelf heb ik het lijdzaam ondergaan. Ik zag er erg tegenop. Hoewel zeker memorabel. De dierbaren hadden echt hun best gedaan. En eega ook. Nog nooit had ik het zo groots aangepakt. Met zaaltje en ballonnen. Met hapjes en drankjes. Met een schier oneindige rij gasten, waardoor ik de cadeaus niet uit kon pakken. De brusjes, de tantes, de verdere familie, vrienden en bekenden. De sketches en de vrolijkheid. Het was een feestelijk gebeuren.

De weken erna had ik het er best moeilijk mee. Keek met andere ogen naar oudere mensen. Jee hier hoor ik bij. Niet meer jong, niet meer jeugdig. Echt zo voelde ik me. Maar gelukkig landde die voorstelling naar de realiteit. Van het ene moment op het andere wordt niemand opeens oud. Ook niet met mijlpalen. Maar de eerste echte kwaaltjes en klachten kwamen in het volgende decennium wél. De grootste troost is dat het ieder ‘overkomt’. Als je geluk hebt. En hopelijk je levenservaring wijsheid wordt.

En ja, óp naar het volgende kroonjaar realiseer ik me dat elke fase zijn schoonheid kent. De bubble eeuwig jong betrekkelijk is. Al zie ik er voorbeelden van. Jong van geest en soms nog als een hinde door het leven. Het grapje: ik wou dat ik 18 was met de wijsheid van nu. Stel het je eens voor. Toch niet echt?