Geur

Het eerste wat je opvalt na je geboorte schijnt, naast licht, de geur van je moeder te zijn. Het laatste wat blijft functioneren op je eindje is je geur. En ook doen geuren heel veel met je herinnering. Een vlaagje van het een of ander kan je zomaar weer in je kindertijd terugbrengen of naar je eerste geliefde om maar eens wat te noemen.

Geur rozenEega had bij onze ontmoeting echt een geweldig zacht lokkende bloemengeur. Ik zweer het. Nooit meer geroken en nooit uitgevonden of zijn toenmalige after shave  de schuldige was. Ik hou het er maar op, dat er meer speelde om de bij naar het bloemetje te leiden. Iets magisch. Iets voorbestemds.

Een ex-vriendje had wel zo’n lekkere after shave dat toen het uit was, ik in VenD de hele winkel achter hetzelfde geurspoor van een man liep te drentelen. Davidoff. Welke weet ik niet meer. Tot hij de deur uitliep en ik me herinnerde waar ik ook alweer voor kwam om te kopen.

Zo kickte Pa-lief op de buitengeuren. Oftewel koeienstront. Tijdelijk ondergedoken tijdens de oorlog op het platteland was die geur hem lief geworden. En jaren later teruggekeerd naar het platteland kon hij tijdens fietstochtjes met ons diep zijn neus laten werken en kreeg een gelukzalige glimlach. Helaas op dat gebied had ik zijn gen niet overgenomen. Of misschien ben ik er wel blij om.

Bij een comateus kindje in het ziekenhuis kwam zowaar een echte geurexpert. Er schijnt een kliniek te zijn in Duitsland voor dit soort mensen en zij experimenteerden met essentiële oliën en boekten zelfs resultaat! Frau Hänchen leidde deze kliniek in de 80-er jaren. Werkelijk, wat namen toch vaak de vlag zijn die een lading doen dekken. Als Hänchen dien je toch zeker in het leven een onbewandeld pad voor te gaan…

Terug naar geuren in plaats van namen. Mijn lievelingsgeur is rozen met vanille. Helaas niet makkelijk aan te komen. En pfoe hé, niet erg draagbaar voor mij, want rode jeukpukkeltjes zijn dan het resultaat. Maar af en toe… Mmmm. Benieuwd wie dan míjn geurspoor volgt. Geuren: de kleuren voor je neus.

Moederdag

De dagelijkse gedachte van vandaag is, toepasselijk op Moederdag: “Moeders vormen een onverbrekelijke ketting, die de wereld bijeen houdt”. Pam Brown. Oeps wat doe je dan als niet-moeder, met een al jaren overleden moeder? Om precies te zijn: dit jaar elf jaar. Daar ga ik me toch even aan wagen. Aan dit onderwerp.

MoederHeikel punt ja, want ik schijn er “overheen” te moeten zijn. Van de buitenwereld en van de maatschappij. Niets zo gek als een algemeen gehoorde mening, want helaas, pindakaas, de wond van kinderloosheid kan zomaar weer openspringen. Op voor mij onvoorspelbare momenten. En niet dat er nu met Moederdag iets openspringt, maar het is wel weer zo’n momentje. Waarop ik er bij stilsta.

De tijdschriften van vorige week, bol van de nakende Moederdag, heb ik maar met rust gelaten. Je hoeft jezelf niet te pesten toch? Keuzes maken heet dat dan netjes. Maar ook de reclame op tv doet een duit in het zakje. Een heftige duit soms. Zodat niemand deze dag kan vergeten. En ja: eega heeft voor mij echt een bos bloemen gekocht. Waarom niet? En ja: ik ga ze zo dadelijk leuk in een vaas zetten. Want natuurlijk ben ik blij met het leven.

Verwerken is niet lineair, schreef laatst een coach naar me. En ja dat kan ik beamen. Zonder in details te treden, was de wond vorig jaar, weer open. Een litteken dat je aanraakt doet opnieuw pijn. En ik schrok, was ermee overvallen. Mezelf afvragend of dit “normaal” was. Of het dan nooit overgaat. Na relatief rustige jaren op dit gebied, en tot op de bodem te hebben verwerkt.

De weg terug naar heling en rust, ging relatief snel. Want ja die paden had ik allang bewandeld. Ze waren begaanbaar geworden, zeg maar. Ik hoefde er alleen maar, opnieuw overheen te lopen. En dat heb ik gedaan. En zo wil ik mijn statement doen, dat een plekje vinden voor diep verdriet, niet statisch is, maar altijd in beweging.

Zullen wij als niet-moeders, en OK, ook als moeders, niet-vaders, of vaders, jongeren, kinderen, ouderen, singles etc. gezamenlijk de gedachte van vandaag veranderen in: “Liefde vormt een onverbrekelijke ketting, die de wereld bijeen houdt”?….  

Single of alleen?

Ik heb een behoorlijke tijd moeten wachten op het ‘referaat’ van één van mijn singles: Frits. En nu heeft hij weer een behoorlijke tijd moeten wachten op mijn reactie. Hij prikt de mythe van de gelukkige single door.

Ega en ik hebben een ruim jaartje activiteiten georganiseerd voor singles hier in de regio. Waarom of waarnaar is mij nog steeds onduidelijk, maar de toeloop liep hard terug. Het nieuwe was ervan af. Wel houden we nog regelmatig een borrel, op eigen kosten, in de stad met een groepje ouwe getrouwen. Een super-gezellig gebeuren waarbij de diepte niet wordt geschuwd. Een mogelijkheid om elkaar in de letterlijke zin te ont-moeten.puzzelstuk

Het valt mij op dat bij de 45+ ers de vrouw de toon zet. Het feminisme ten top. De man reageert, of niet. De gesprekken worden aangevoerd door vrouwen die dieptevragen uiten. Binnen de veiligheid van de groep. Het gaat ergens over. En de analyses zijn niet van de lucht. Ieder kan er op reageren of luisteren en de goede sfeer tot zich nemen. Inademen, meenemen naar huis.

Hoe anders beschrijft Frits andere singles-activiteiten, niet vanuit zichzelf, maar als fictieve persoon, die met veel mede-singles heeft gesproken:

“Weet je, Mindel, volgende maand ben ik alweer vier jaar gescheiden. Zoals je weet was van een vechtscheiding, een diepliggend conflict of uit elkaar gegroeid zijn geen sprake. Een enorme drang naar meer ruimte, vrijheid en zelfontplooiing aan de kant van mijn eega deden ons huwelijk de das om. Omdat IK in die tijd daarna door zovelen gefeliciteerd werd met mijn herwonnen vrijheid, heb ik maar meerdere vreugderondjes gemaakt om mijn eettafel. In mijn nieuwe status heb ik mij direct aangemeld bij facebook. Ik heb hierdoor vele contacten van heel lang geleden weer nieuw leven ingeblazen en nieuwe vrienden (friends!) gemaakt. De contacten werden allengs ogenschijnlijk intensiever, doch uitsluitend via e-mails. Bij een eetclub waar ik lid van werd, is mij bij de eerste keer direct aangegeven, dat het vooral veel lachen en gezellie moest zijn. Ik ben er gaandeweg achtergekomen, dat dit laatste een overtreffende trap van gezellig is! Ik had al meerdere culinaire hoogtepunten meegemaakt toen ik pardoes buiten de eetclub om een van de tafelgenoten op straat in een grote stad tegenkwam. Ik groette uiteraard hartelijk en oprecht, maar merkte dat dit geheel niet in goede aarde viel. Enige weken later kwam ik dezelfde persoon weer tegen bij een etentje en het was weer ouderwets lachen en… juist. Een wandelclub bracht mij met enige andere sportievelingen iedere maand ergens in den lande samen. De sfeer was altijd zeer luchtig,maar iedere keer werd een ieder wel te verstaan gegeven dat contact buiten de wandelsessies om uit den boze was. De tochten waren een genot! Lieve Mindel, je begrijpt het wel: ik voel mij als een vis in het water in mijn singlebestaan. En dat al bijna vier jaar! Ik open binnenkort een goede fles champagne en ik ga een gat in de lucht springen: ik hoef hem immers met niemand te delen!”

Eenzaam verdriet wordt, volgens mij, blootgelegd en plaatsvervangend word ik boos op het exploiteren van verlangen. Een natuurlijk verlangen. Ega en ik poogden oprecht een handje te helpen. En nemen de weldadige sfeer altijd mee naar huis.