Loslaten III

Na mijn blog “Loslaten II” half juni kreeg ik de prangende vraag: mooi allemaal, maar ja hoe doe je dat? Pfff dat is nog niet zo makkelijk verteld. Hoe je het niet doet heb ik aan den lijve ondervonden: zwaar op zoek naar alternatieven voor hetgeen je loslaat, werkt tegen je. Althans zo verging het mij. Op zoek op de manier waarop ik gewend was, streefde ik mijn doel voorbij. Ik had mijn rust en acceptatie nog niet gevonden van hetgeen ik kwijt was.

loslaten, 7 tips, ademhaling, zorgenTip 1: Sta stil bij de gevoelens die je verlies bij je oproepen. Probeer er vorm aan te geven door erover te schrijven, te praten of juist een bezigheid te zoeken waarin je altijd al je rust vindt, of waarin je kunt afreageren.

Tip 2: Let op je ademhaling, die wordt gejaagd en gespannen bij zorgen en verdriet. Probeer met ademhalingsoefeningen een goede cadans te krijgen. Je kunt visualiseren dat je bij elke uitademing een knellend brokje laat gaan.

Tip 3: Maak een plan wat je met je vrijgekomen tijd gaat doen. Schrijf dit op een lijstje. Associeer vrijelijk over alles wat je leuk lijkt, of desnoods, als je gevoelens erg diep gaan, wat je leuk leek vóór je verlies. Probeer vroegere dromen naar boven te halen en kijk of je er nu alsnog wat mee kunt.

Tip 4: Maak een beginnetje met bovenstaand lijstje. Niet noodzakelijk in de beschreven volgorde. Kies een punt waar je op dit moment niet teveel tegen opziet. Mogelijk geïnspireerd van kan worden. Maar begin er wel aan.

Tip 5: Als het lukt neem dan letterlijk vakantie of ga naar een plek waar je nog nooit bent geweest. Laat je inspireren door vrienden welke plek zij leuk vinden. En wat mij betreft kan dat een plek zijn die echt niet ver weg hoeft te zijn. Misschien zelfs wel juist niet, zodat je op je schreden kunt terugkeren als het niet bevalt.

Tip 6: Begin aan achterstallige karweitjes of je nou zin hebt of niet. Dóen is het toverwoord! Sta erbij stil en complimenteer jezelf als je het toch maar gedaan hebt.

Tip 7: Trek aan de bel voor steun en hulp, daar word je niet minder van maar juist méér.

Eenmaal je rust weer hervonden, kun je je openen voor de ruimte die er is gekomen. Of je het nu gelooft of niet. Ooit wen je aan je situatie. Herpak je je en gloort er een nieuwe toekomst. Kijk met je nieuw verworven blik en pak de kansen die dan echt weer voorbij gaan komen! Zoek actief. Zoeken heeft al zin in zichzelf…

Loslaten II

Zo hier en daar, af en toe, borrelend in het achterhoofd, en – en passant – gemeld op mijn blog, wil ik nog eens doordenken over ‘Loslaten’. Ik heb er eind maart al eens over geschreven op:  *klik*. Zijdelingse luchtige sprongetjes gemaakt naar mijn filmpje, waar ik nog op moest wachten, dus loslaten dame…

Het filmpje misschien nog even onder je aandacht brengen? Is geoorloofd hé? Naar beneden scrollen tot het driehoekje waar je op moet klikken in het You Tube venstertje. Maar *klik* eerst.

loslaten, kussende vogels, ruimte voor ziel, ritueelEen mens kan verrijkt worden door loslaten. Zoals broerlief al eens meldde dat een Loesje-tekst daarover is dat bij loslaten je twee handen vrij hebt. Loslaten van je werk, loslaten van vertrouwds dat knelt, loslaten van je dagelijkse leven en enkele weken het avontuur en jezelf tegenkomen, tegemoet. Loslaten van een droom. Loslaten van een dierbare. Loslaten van je dagelijkse zorg. In de vaart der volkeren móeten loslaten voor lijfsbehoud.

Loslaten gaat vaak gepaard met een heel proces. In het klein of in het groot een rouwproces. En de kunst is dat behapbaar te doorleven. Ieder op zijn/haar eigen manier. Je voor te bereiden op dat loslaten. De processen hun gang te laten gaan. En te koesteren wat je dierbaar is. Je herinneringen bij tijd en wijle boven water te toveren en te mijmeren met elkaar. De glans ervan op je af te laten stralen. In te drinken en er vorm aan te geven. Een gezamenlijke oase te vormen. Misschien een ritueel uit te voeren. Of een nieuw ritueel te bedenken. Alleen of met meerderen. Een traantje mag best vloeien. Of juist bevrijdend lachen samen. Of kussen als bovenstaande vogeltjes. Het hoeft niet allemaal zo zwaar te zijn. Al is het dat soms wel.

Je geeft daarmee ruimte. Ruimte aan jezelf. Ruimte aan je vaak overvolle gemoed. Ruimte aan je ziel, je ik. Nieuwe kansen worden geboren. Nieuwe kansen worden geboden.  In een ongewisse toekomst.

Loslaten?

Loslaten: zo’n trendy, te pas en onpas gebruikt woord. Bij elk – vaak negatief – gevoel of negatieve gebeurtenis, is er altijd wel iemand in je omgeving die roept: “loslaten”! Tja het is nog maar de vraag of dat nodig is, het lijkt er bijna op alsof je altijd en overal positieve gevoelens dient te ervaren. Toch? Maar we leven toch niet in een collectieve sekte? Met alleen gemaakt geluk op onze koppies?

loslaten, vasthouden, stralenAfgelopen week werd er een heus filmpje van me opgenomen. Over mijn schrijverij. En nee je hebt nog heuls veuls geduld nodig voor dat het hier op de pagina “Auteur” wordt geplaatst door mij. Ik dien ook tergend geduld te beoefenen. Ik kan het dus beter even loslaten. Zelfs een demo te zien krijgen zal een maandje of twee duren, door vakantie van de bevlogen filmer Mario en zijn adequate collega Coby.

Ik voelde dat ik ging stralen tijdens het filmen. En hoewel al weken in spanning hiervoor, de druk moet op de ketel, weet ik niet goed meer wat ik allemaal heb gezegd zo’n anderhalf uur voor de camera. Een belevenis op zich. En opgelucht toen de camera’s weer in de tassen gingen. Vol loftuitingen van Coby. Daar houd ik me dan maar aan vast.

Dat stralen was echt een momentje van geluk. En hoezeer ik het zou willen vasthouden, het gebeurt kort en onverwacht, dat zal niet lukken. Heb ik niet in de hand. En dat is maar goed ook. Ik kan moeilijk als een stralende rare snijboon door het leven hupsen.

Koesteren kan ik zo’n moment wel. En straks, veuls later, het resultaat zien! Beoordelen hoe zichtbaar het stralende is. Hoe de buitenwereld mij ziet, als ik zo’n geluksmomentje beleef. Hopen dat dit aanstekelijk werkt en je extra goed luistert. Naar hetgeen ik op dit moment niet goed kan recapituleren wat ik precies gezegd heb.

En jou ook een blij gevoel gaat geven, wat je echt niet hoeft los te laten. Leer het zien en voelen. Met de nodige zorgen tijdens het dagelijks bestaan houden we met broodnodige geluksmomentjes wel verdriet op afstand toch? En lopen ook weer niet als sekteleden rond…