Druk

Gisteren kwam ik op Twitter – jawel heerlijk medium – de volgende uitspraak tegen: #omdenken: hoe tolerant is de gekleurde mens tegenover de blanke mens? Coole manier om de boel om te draaien. Van hoe groot is de druk op de blanke mens omdenkend naar de flexibiliteit van de tintjes-meer?

Druk, drukte zwarte Piet, racismeMet behoorlijk wat opluchting zag ik gisteren in Katwijk een hele stoet Zwarte Pieten. De een nog breder lachend en zwaaiend dan de ander. Met vóór ons een tijdelijk hek konden we het goed gadeslaan. Geen Sint te bekennen, maar hou me ten goede, die was misschien op de kop van de stoet gesitueerd. En als uitsmijter op een open kar van P. van der Niet, waar eega direct Piet van der Niet van maakte – vat je hem – een waarlijk Pietenensemble. Met muziekinstrumenten wel te verstaan. Zeer geconcentreerd en bevlogen bezig met de aloude liedjes.

Geen politie, geen demonstrant te bekennen en zo heurt het ook. De aanwezige kindjes ietwat geïntimideerd en vol van het grote moment. Hek weg. En wij vervolgden onze weg. Opgelucht dat dit ook nog kan in Nederland. Katwijk is niet onder de druk bezweken. Alsof er geen druk ooit geweest is. En de route was wel drukbezocht.

Ik snap de heisa niet, vat het echt niet. Al een lang levenlang met de Sinttraditie geleefd. En – eerlijk waar – geen moment een associatie gehad met slavernij. Met onderdrukking. En niet uit hoofde van blinde arrogantie, maar vanuit de slavernij-richting is nooit de bedoeling geweest. Kort geleden nog een hele geschiedenisles gelezen vanuit diverse invalshoeken over de mogelijke ontstaanswijze van deze lange traditie. *Klik*

Maar jee wat is er al veel geschreven over Zwarte Piet en de druk op de blanke mens die beticht wordt van racisme. Je schijnt onze multiculti samenleving af te zweren als je voor Zwarte Piet bent. Maar die druk laat ik me toch niet aanpraten.

En dan eindig ik met de aanvangszin, want dat verdient die mooie omdenkzin wel: hoe tolerant is de gekleurde mens tegenover de blanke mens?

Ombuigen

Buigen als een boom in een storm. Twitter zit vol coaches die hemels roepen je passies te volgen. Maar wat als je passies niet lukken? Als je te dealen hebt met teleurstelling, falen en gezondheidsperikelen om maar eens wat te noemen?

OmbuigenTuurlijk zijn die coaches te goeder trouw en de goede helpen je door deze als negatief doorvoelde emoties heen. Doorheen ja, want dat is volgens mij nog altijd het meest wenselijk. Maar als je er middenin zit oeps: waar is licht in de duistere tunnel? Of als je er tegenaan hikt: waar is rust en ruimte?

Er schieten me tientallen voorbeelden van dierbaren in mijn hoofd die hebben leren ombuigen. Pa-lief die door de oorlog zijn droom om timmerman te worden moest opgeven. En elke vrije minuut in zijn minutieus, perfect ingerichte timmerschuur doorbracht. Altijd wat te timmeren of schilderen. Tot zelfs op het laatst nog stoofjes maakte voor mijn moeder en ons zijn kinderen. Dierbaar. Zijn verscheiden te vroeg. Nog twee jaartjes en ik heb hem overleefd. Best raar idee.

Gezegend, of vervloekt, met vele soorten talenten heb ik zelf ook menigmaal dienen om te buigen. Soms terloops in een richting gekomen. Leren opveren in therapie. De bodem bereiken, hurken, stilstaan en overzien en hup die sprong maken. Naar boven. Kansen ruiken en dan mezelf inzetten met vertrouwen, discipline, rust en concentratie, zoals ik in mijn vorige blog verhaalde, in zoverre lukte.

Zo ben ik jaren na een computeropleiding, per ongeluk, computerdocente geworden. Een leuk verhaal, dat ik nog menigmaal memoreer: niemand ging in op mijn aangeboden hulp, tot eega er een heel klein beetje geld voor ging vragen. Advertentie gezet. Bedrijf geboren.  En betaling naar behoren, wel met inzet van ook andere docenten.

En zo besloot ik na frusty jaren, begin 2012 mijn schrijven aan te scherpen door per e-mail  een cursus column schrijven te volgen. Al meer dan tweeënhalf jaar zie je hier wekelijks het zondagse resultaat.

Passie is niet altijd een gebaande weg. Regelmatig dien je om te buigen. “Kan het niet rechtsom, dan gaan we linksom”, memoreer ik graag. Maar wat te denken als je vastzit in akelig werk dat je nodig hebt voor het geld? Vriendin haalt daarnaast alles uit haar privé en vrije tijd. Om vol te houden.

Of als je beperkingen hebt op wat voor gebied dan ook? Collega-blogger zoekt met open mind en beschrijft lichtpuntjes. Ziek geworden directeur vindt zijn genoegen nu binnen huiselijke kring en internationaal op zijn iPad. Vriend die dient te verhuizen en moedig doorzet.

En zo is er heldendom overal! In ombuigen. Je dient het even te zien…