Hoop

Ten tijde van de vruchtbaarheidsbehandelingen, was ik gefascineerd door het gevoel hoop. Na de grootst mogelijke wanhoop, echt het was heel erg, verdriet en rouw, kwam hij weer op die rakker: hoop!  Het minst verwachtte gevoel. Ik dacht daar elke keer echt mee afgerekend te hebben. En toch: onder de meest duistere steen kwam hij weer op gekropen. Wel met lagere verwachtingen. Maar wat een oerkracht, wat een vertrouwen, wat een geloof in het leven.

hoopWat is er een beter bewijs dan dat hoop altijd weer opbloeit? Eerst zacht en nauwelijks herkenbaar. Als een zaadje dat onder de grond ontspruit. Niet zichtbaar boven de grond, maar wel degelijk aanwezig. Maar op een gegeven moment komen die eerste blaadjes toch echt boven de grond. Bij voldoende rust, zon, water en voeding. En groeit die piepkleine opgevouwen blaadjes tot een plantje. Zie ik daar een eerste bloemknop? Nog even en de bloem bloeit. Het is niet waar, mijn hoop was gerechtvaardigd!

Soms blijkt hoop niet gerechtvaardigd, maar het leven vind, na de benodigde portie verdriet en rouw, altijd weer hoop. Nieuwe doelen, nieuwe expressies, nieuwe verwachtingen. “Het leven is wat er gebeurt, terwijl je andere plannen maakt”, zei John Lennon al. De maakbaarheid van het leven is echt een fabel. Natuurlijk kun je sturen, maar maken: nee. Daarvoor zijn er teveel onzekere factoren. En is sommige gerechtvaardigde hoop een wondertje. Ga mee in de ‘flow’ van het leven. Neem je tijd en je rust en fixeer je niet op wat je hoopt. Een tweesporenbeleid is echt realistisch. Afdwingen lukt niet. Ruik je kansen en sta er voor open. Misschien spruit je hoop op vanuit een hele andere kant.

Binnen een paar dagen komt er nog een blog van me online. Bij www.42bis.nl. Een professionele blogsite. De eerste van hopelijk een hele reeks, maandelijks. Een hoop waar ik hard aan gewerkt heb. Geluk plukken via Twitter, is de titel. In de ‘flow’ van het leven, zomaar ontstaan. Bingo! Gedragen dankzij mijn, hier, trouwe schare lezers. En hun reacties. Hoop: een prachtgevoel.

Rituelen

rituelen1Je hebt grote rituelen en je hebt kleine rituelen. Je hebt algemeen erkende rituelen en je hebt zelfverzonnen rituelen. Je hebt hoogtepunten die een ritueel vereisen, maar zeker ook dieptepunten die daarmee gemarkeerd kunnen worden. Je hebt zelfs rituelen bij een dier. Universeel dus die rituelen.

Ten tijde van ega’s en mijn definitieve kinderloosheid, kwam het een beetje in zwang om een ritueel te gaan uitvoeren. Een ritueel, zelfbedacht, die goed voelde. Maar ja, als er geen voorbeeld voor handen is, hoe pak je dat dan aan? Bij trouwen heb je het ritueel van het gemeentehuis en alles er omheen. Je kunt het groots aanpakken, je kunt het klein aanpakken.  Helemaal naar jouw of jullie stijl. Bij een begrafenis of crematie is er ook echt ruimte dit naar eigen inzicht in te vullen. Dat zijn de grote rituelen.

Wij waren er snel uit om na de mislukte behandelingen, dit tastbaar te willen maken. Een schilderij van onze drie katten had onze eerste voorkeur. En die kwam er. En kan ik nog steeds troost uit putten, mede omdat moeder Minet niet meer op deze aarde wandelt. Maar het was niet genoeg. En langzaam maar zeker rijpte bij mij het idee dat ik een kettinkjegouden hangertje wilde. Met zeven rolling diamonds. Nep-diamonds. Dat wel. Eentje voor elk niet ontloken embryootje. Jaren gedragen, maar nu is het goed. Het kettinkje ligt op een mooie plek en hoef ik niet meer te dragen. Misschien nog eens op een hoogtijdag. Of een herdenkingsdag.

Dieren houden ook van rituelen. Onze Mara zal graag haar achterste naar mij toe keren vooraleer ze op mijn schoot springt. De truc is dan dat ik haar trillende, verwachtingsvolle, hoog opgeheven staart eerst aai. Soms zelfs tot drie keer toe. Daarna is het tijd om zich om te draaien en op mijn schoot te springen. Ze verwacht uiteraard ritueel ge-aai. Diepe snorgeluiden zijn mijn beloning. En bergen los haar.

Met de verhuizing hebben we ook zoiets gedaan. Of je het een ritueel kunt noemen weet ik niet, maar het voelde wel betekenisvol. Na de sleuteloverdracht van het oude pand zijn we met zijn allen een borrel gaan nemen in het tegenoverliggende cafe. Met bitterballen. Daar waar we 11 jaar geleden bij het schilderen en inrichten regelmatig kwamen. En eergisteren hebben we onze eerste echte nieuwe week met een borrel afgesloten bij een dichtbij gelegen restaurant met terras. Je raadt het al: met bitterballen.  Proost! Zo’n mooi magisch, ritueel woord.

Rituelen: het markeert een einde en een begin. De ene keer een triest begin, de andere keer een hoopvol begin. Wij beginnen nu aan het hoopvolle.

Oogsten

Oogsttijd is traditioneel in augustus en niet in maart, toch kan oogsten op heel veel manieren. Niet alleen fruit en groente oogsten. En daarna de heerlijke Beaujolais Primeur proeven. Woorden oogsten, bewondering, erkenning, lof oogsten. Rijk is dat: zo’n oogst. Doet denken aan hard werken en dan de beloning. Afzien en dan oogsten.

Oogsttijd. Bij mij is het een tijdje oogsttijd geweest en ik hoop dat het nu weer zover is. Onrustig van een onzekere toekomst, met hier en daar een opstekertje. Dat je dan wel serieus moet nemen. Serieus moet beleven.

Zo rond november en december was het bij mij oogsttijd. De winter is traditioneel geen tijd om te oogsten, maar hier wel. Na jarenlage bemoeienis met de wijk en zijn, of is het haar, bewoners, ging de vereniging slapende. Heel triest en jammer ja, na jarenlange reuring en feesten. Heel onverwacht kwam er van meerdere kanten kopij voor het aller- allerlaatste krantje. Daar was ik dankbaar voor en voelde als oogsten. Oogsten in de zin van dat mensen blijk geven van hun waardering. Dat je inspanningen serieus worden genomen en gewaardeerd bleken.

En gisteren heb ik, hoewel kort, ook weer kunnen oogsten. Met de gezellige club singles, die ik destijds bij elkaar heb gebracht. Nu gaat het op ongedwongen, niet geregelde wijze, toch verder. Onverwacht met meer plezier dan ieder voor mogelijk hield. En waar vanuit de groep zelf, nu meer borrels geregeld gaan worden. Tijd om leiding overboord te gooien en de stem aan de individu terug te geven? Te kijken waar het bootje naar toe vaart? En of er huwelijksboten uit voortkomen of gewoon ongedwongen plezier met gelijkgestemden, zien we vanzelf wel.

En dat zie ik als oogst. Een pareltje op mijn weg. De geestelijke vitamientjes. Natuurlijk niet alleen op mijn conto. Ieders inbreng is gelijkwaardig. En van essentieel belang. En de toekomst? Nou ja, die blijft verder even onzeker….