Tijdreizen

Je zou kunnen pogen een tijdmachine uit te vinden om te kunnen tijdreizen. Vele illustere voorgangers, zoals Jules Verne, heb je dan op je pad. Om inspiratie op te doen. En op door te borduren. Maar waarom zou je dat willen?

TijdreizenAfgelopen weken zijn wij weer eens zo ver gekomen om op te ruimen. De werkkamer wordt opgeknapt, zoals mijn FaceBook vrienden al zichtbaar hebben. Dus, aldus, aan de slag met eerst uitruimen, en nu weer inruimen. En als dat geen tijdreis is… Wat je dan allemaal niet tegenkomt! Van geboortetegeltje waar het haakje van is vergaan in de loop van het tijdreizen, tot verslag van werk – diep vanuit het grijze verleden –  behaalde diploma’s – de map waar ze in lagen vergaan – tot en met de laatste hoogtepunten, zoals mijn boekje “Een warme arm om je heen, pareltjes van mijmeringen opgedoken”.

Nou zou je kunnen denken dat ik daar al druk genoeg mee ben, maar oeps het dagelijkse leven gaat ook door. Zeker als het opknappen een weekje langer duurt dan gepland. Maar OK dan heb je ook wat, om maar eens een veel gehoorde uitspraak te bezigen.

Sommige geesten vanuit het verleden kom ik tegen. Verwonderd, verbaasd, nostalgisch: waar heb ik me allemaal mee bezig gehouden tijdens mijn reis tot nu toe. Maar ook een enkele geest vanuit het verleden, die me tot nadenken stemt. Die de spijker op zijn kop slaat. Die weer wakker wordt gekust, en die me wat meegeeft dat nu nog actueel is. Zoals ik ergens tegenkwam in een verslag dat ik wars ben van mijn waarden en normen aan anderen opleggen. Nog altijd mee bezig. Ruimte innemen.

Tijdreizen LoesjeKomende week heb ik gepland om verdere keuzes, van wat weg kan en mag blijven, te maken. Want na de rigoureuze wegwerpacties van twee weken geleden is nuancering en verfijning wel op zijn plaats. Meer bewust. Met respect voor mijn verleden. Want ja realistische herinneringen komen soms voort vanuit opgespaarde spulletjes of brieven. Tastbare bewijzen van mijn pogingen er wat van te maken. Terwijl in mijn geest het toch anders lag. Vervormd. Ook dat doet de tijd met jou en mij. De aha-erlebnis, van hoe het echt was. Het bijstellen van de ervaring.

Dromen tijdens de tijdreis, die heel anders zijn uitgekomen. Dromen die boven verwachting uitkwamen. Dromen die – helaas – niet mochten uitkomen. En altijd weer de les, steeds opnieuw, de tijd te nemen en hard te werken aan je ideaal. Mijn tijdmachine gaat komende week weer verder in werking. Ik neem er de tijd voor.

Opgeruimd

Gisteren was dé dag. Voor eega en mij. Er zou opgeruimd worden stond in onze agenda’s. De vliering zou aangepakt worden. Ik wil er vanaf zijn, maar een jaar of 15 geleden hebben we een vliering laten plaatsen in de nok van ons dak. En daar is meteen van alles op gelegd, maar we hebben er nooit meer naar omgekeken. Dus best een verrassing wat we aan zouden treffen. Maar ook tijd om te ruimen.

OpgeruimdDe giga zwart verstofte spinnenraggen vielen als eerste op! De opgetrommelde bekenden doken er moedig in. En eenmaal begonnen was het karwei eigenlijk met een ruim half uur alweer geklaard. De koffie ter voorbereiding op deze ‘schone’ taak en het wegbrengen duurden eigenlijk langer. Matrassen, logeerbedden, sinaasappelkistje met sprei van wijlen schoonmoeder en slaapzak, waren zo wat spullen die weg konden. En bleek de kringloop blij mee. De kerstboom van mijn overleden moeder kreeg, tot mijn geluk, een nieuwe bestemming. Want dat soort spulletjes zijn toch lastig om weg te doen. Een in de weg staande bureaustoel en nog weer een logeerbed konden ook mee. En ja, we hebben er nog echt één over!

Eega is al aan het broeden wat er nu op de vliering kan. Maar met nog heel veel volle zolderkasten, die ook hoognodig eens aangepakt moeten worden, vind ik een lege vliering een groot goed. Die ook goed is voor de geest. Een opgeruimd gemoed is veel waard en geeft lucht. Mét de spullen die weg zijn, komt er ruimte. Ruimte in mijn bovenkamer. Wel grappig dat we juist met het hoogste plekje in ons huis zijn begonnen! Hoe symbolisch die vliering en die bovenkamer in je geest. Beter kun je het niet hebben. En dat na heftig emotionele weken. Heerlijk.

Ik krijg de smaak te pakken en zit te bedenken wat we als volgende zullen aanpakken. De verhuisdozen vol, die uit het huis van mijn moeder zijn gekomen, mogen na tien jaar geleden hier binnen geslopen te zijn, ook weleens worden aangepakt. Hoewel ik al wel wat magere pogingen heb gedaan. De confrontatie mag weleens worden aangegaan. Maar nu nog niet. Eerst genieten van stap één. Daarna stap twee: binnenkort…