Verdriet verbindt…

Verdriet verbindt…

De emo-rollercoaster na het overlijden van mijn eega Jan heb ik nu vaak genoeg in mijn vorige blogjes belicht. Het meest in het oog springende gevoel is verdriet en gemis. Maar er is ook een mooie andere kant aan verdriet: het kan enorm verbinden als je het met elkaar deelt. Niet voor niets dat er op een uitvaart er, als het goed is, zo’n warme sfeer hangt die een mooi afscheid vorm geeft. Waar je een fijn gevoel aan overhoudt. Ondanks alles. Ondanks het gemis. Lees verder

Online ons ervaringsverhaal

In de mail van Jan stuitte ik na zijn overlijden op een nieuwsbrief van de Vereniging: Leven met dood. Geïnteresseerd heb ik me hiervoor ingeschreven. Er bleken onder andere ervaringsverhalen in te staan. En ze zochten nog meer ervaringsverhalen.

Ons ervaringsverhaal

Direct heb ik mijn blog R.I.P. Lieve Eega ingestuurd. Een freelance journaliste van deze vereniging belde me en wilde de achtergrond van dit blog horen. We hebben lang met elkaar aan de telefoon gesproken. Na wat heen en weer redigeren staat nu dit ervaringsverhaal online. Zie: *Klik*. De basis is van drie blogs hiervoor. Dus niet echt een nieuw bericht, maar wel in vogelvlucht totaal ons ervaringsverhaal. En eervol voor mij.

Heb je ook een ervaringsverhaal over een dierbaar overlijden, dan kun je dat insturen onder mijn verhaal. Of je inschrijven voor de nieuwsbrief van de Vereniging Leven met dood. Zeer interessant leesvoer, als je meer wilt weten over leven met dood en rouw. Niet alleen ervaringsverhalen maar breeduit alles wat te maken heeft met het leven waarin je dood een plek kunt geven. Uiteindelijk krijgen we er vroeg of laat allemaal mee te maken.