Pieken

Ga ik weer pieken vandaag? Zondagspieken? Blogpieken? Ik mag het hopen dat het weer gaat lukken. Bloggen op deze zondagse Valentijnsdag is al pieken toch? Niet zo romantisch want ik zit helemaal alleen en zo wil ik het ook. Piekende blogs worden in eenzaamheid geboren.

Pieken, vleugels, alleen, samenwerkenNet als je echte geboorte, die je helemaal alleen doet. Uit de warmte van het moederlichaam. Dat lichaam waarmee je wel moet kunnen samenwerken om je geboorte vlekkeloos te laten verlopen. Waarin je moeder je helpt met de natuur die weeën opwekt en die daar weer profi hulp bij krijgt van de verloskundige en/of de artsen. Die nauwkeurig kijken en helpen langs de zijlijn. Je doet het alleen, maar je bent niet alleen.

Een blogpiek komt ook niet zomaar tot stand. Hoe alleen ik hier nu ook zit. Ik heb van alles meegemaakt deze week, zoals elke week, en probeer daar een echte geboorte van te maken. Met als input dat er woorden blijven hangen, waar ik wat mee moet. Woorden die prikkelen. Woorden over gedachten die beklijven en waar ik mee ga samenwerken om iets leesbaars voor jou, als lezer, te brouwen. Zoals een soepje waar veel ingrediënten aan worden toegevoegd.

Pieken kun je nooit alleen. Daar heb je lezers voor nodig. Lezers die herkennen, die iets met je woorden doen. Zoals dierbare die herinneringen gaat optekenen naar aanleiding van mijn tips Rouwrituelen. En die ik van hieruit heel veel nostalgische warmte wens. Hoe droevig de aanleiding ook is. Want er is ons een dierbare ontvallen. Die zijn rust meer dan verdiend heeft, oftewel memorerend, misschien helemaal geen rust wil. Die mogelijk hierboven alweer druk doende is. Mocht dat kunnen. Waarvan wij dierbare waardes en normen verder verinnelijken. En zo verder leeft.

Pieken impliceert rust en ruimte. Hele dagen adrenaline en kicken is echt niet gezond. Hoe glamorous dat ook mag lijken. De golfbeweging van de flow waar je in zit. Inclusief de normale tegenslagen in je leven of tijdens je project.

Pieken is samenwerken. Je laat je dragen in het proces naar pieken. Ik denk nu aan een workshop die ik onlangs heb gegeven. De cursisten gaf ik – met inachtneming te leiden – alle ruimte met hun input en ziedaar er gebeurde iets tussen elkaar. De groep kreeg vleugels. Wij kregen vleugels en een machtig mooie herinnering rijker.

En nu zit ik met piekende haren over pieken met vleugels, alleen zijn en samenwerken. En laat deze blog los…