Ombuigen

Buigen als een boom in een storm. Twitter zit vol coaches die hemels roepen je passies te volgen. Maar wat als je passies niet lukken? Als je te dealen hebt met teleurstelling, falen en gezondheidsperikelen om maar eens wat te noemen?

OmbuigenTuurlijk zijn die coaches te goeder trouw en de goede helpen je door deze als negatief doorvoelde emoties heen. Doorheen ja, want dat is volgens mij nog altijd het meest wenselijk. Maar als je er middenin zit oeps: waar is licht in de duistere tunnel? Of als je er tegenaan hikt: waar is rust en ruimte?

Er schieten me tientallen voorbeelden van dierbaren in mijn hoofd die hebben leren ombuigen. Pa-lief die door de oorlog zijn droom om timmerman te worden moest opgeven. En elke vrije minuut in zijn minutieus, perfect ingerichte timmerschuur doorbracht. Altijd wat te timmeren of schilderen. Tot zelfs op het laatst nog stoofjes maakte voor mijn moeder en ons zijn kinderen. Dierbaar. Zijn verscheiden te vroeg. Nog twee jaartjes en ik heb hem overleefd. Best raar idee.

Gezegend, of vervloekt, met vele soorten talenten heb ik zelf ook menigmaal dienen om te buigen. Soms terloops in een richting gekomen. Leren opveren in therapie. De bodem bereiken, hurken, stilstaan en overzien en hup die sprong maken. Naar boven. Kansen ruiken en dan mezelf inzetten met vertrouwen, discipline, rust en concentratie, zoals ik in mijn vorige blog verhaalde, in zoverre lukte.

Zo ben ik jaren na een computeropleiding, per ongeluk, computerdocente geworden. Een leuk verhaal, dat ik nog menigmaal memoreer: niemand ging in op mijn aangeboden hulp, tot eega er een heel klein beetje geld voor ging vragen. Advertentie gezet. Bedrijf geboren.  En betaling naar behoren, wel met inzet van ook andere docenten.

En zo besloot ik na frusty jaren, begin 2012 mijn schrijven aan te scherpen door per e-mail  een cursus column schrijven te volgen. Al meer dan tweeënhalf jaar zie je hier wekelijks het zondagse resultaat.

Passie is niet altijd een gebaande weg. Regelmatig dien je om te buigen. “Kan het niet rechtsom, dan gaan we linksom”, memoreer ik graag. Maar wat te denken als je vastzit in akelig werk dat je nodig hebt voor het geld? Vriendin haalt daarnaast alles uit haar privé en vrije tijd. Om vol te houden.

Of als je beperkingen hebt op wat voor gebied dan ook? Collega-blogger zoekt met open mind en beschrijft lichtpuntjes. Ziek geworden directeur vindt zijn genoegen nu binnen huiselijke kring en internationaal op zijn iPad. Vriend die dient te verhuizen en moedig doorzet.

En zo is er heldendom overal! In ombuigen. Je dient het even te zien…

Dubbel

Na mijn operatie en twee dagen later ons poezenkindeke Lotte overleden, knal ik weer met mijn neus op de feiten van dubbele gevoelens. En ja de uitslag bleek opgeluchterwijze goed! Dubbel: blijdschap om mezelf, zelf opknappen en rouw om Lotte. Dit zijn uiteraard heftige gevoelens. En bestaan zomaar naast elkaar. Het ene moment geef ik dit aandacht, het andere moment het ander. Ik word heen en weer geslingerd op het emotioneel spectrum.

Het kan nog extremer: kraamvisite en overlijden op één dag. Het komt voor! Of uitvaart en bruiloft op één dag. Gelukkig heb ik dit nooit mee hoeven maken. Ik klop snel op hout. Ongeverfd hout. Na zo’n dag een dip is dan helemaal normaal. Rust roest dan zekers niet. Er wordt emotioneel hard gewerkt om deze gevoelens in het perspectief te zien.

regenboogMet al zijn prikkels is de westerse wereld een snelle. En komen we in meer of mindere mate veel mixed gevoelens tegen. Van zwaar naar licht en andersom. En ook op een oppervlakkiger manier. Zie daar maar je weg in te vinden. Je feliciteert de één, en biedt steun aan de ander. Soms kan het je allemaal overspoelen, of de milde vorm: ga je piekeren. Ik duik nog weleens mijn denktank in, als het me teveel wordt. Een prima remedie voor mij. Laat stromen die gevoelens en ben na een verkwikkend slaapje weer fris. Het krijgt een plekje. Of zoek afleiding.

Mijn moeder was een ster in dubbele bedoelingen. Oef daar heb ik het nog weleens zwaar mee gehad. Ze zei het één, maar bedoelde het tegenovergestelde. Als kind lastig. Want wie voel je scherper aan dan je moeder? Haar dieptelagen waren voor mij best onpeilbaar.

Als tegenwicht hou ik van helder communiceren. Dat de woorden en het onderliggende gevoel op één lijn liggen. Maar helaas zo werkt het niet altijd in het leven. Sommige gevoelens liggen te diep om uitgesproken te worden. Maar zijn wel voelbaar.

Dubbele gevoelens, dubbele bedoelingen, of zelfs dubbele agenda’s: we moeten het ermee doen. Maar gevoelens en gedachten delen is dan dubbel waardevol. En bij dubbel weer ontstaat er zelfs een regenboog!

Speedy

Prednison is geen fijn goedje. Maar als je het nodig hebt wel een prima oplossing. Vandaag ga ik mijn laatste en tiende dag in. Ik ben speedy. Alles gaat heel snel en ik hou tijd over. Plofwangetjes, dat ook nog eens. De combi met ziek zijn is geen geweldige, want hoe kom ik nu aan mijn rust?

Domweg achter de comp gaan zitten wachten op mail, maakt de dag niet korter. Al komt er vandaag uitzonderlijk veel mail. Alles wordt stante pede door me beantwoord. Maar we schrijven nog pas begin van de middag. In lezen of opruimen geen trek. Al mijn updatemails geschreven de laatste dagen en met ziek zijn beleef je niet veel. Nog twee en half uur voor ik een telefoontje kan verwachten. Twitter is ook al niet gezellig.

Het lijkt er op dat sinds ik inhalers gebruik ik erg vaak ziek ben. En ook veel ernstiger dan ik me van de afgelopen dertig jaar kan herinneren. Veel sluipender en gluiperiger verworden kleine griepjes tot longontsteking of tenminste zware bronchitis. Ik word er moedeloos van. En erg onrustig. ’s Nachts vaak wakker en ’s ochtends steeds vroeger op. Het weer werkt ook niet mee en in Nederland waren er deze twee maanden zoveel soorten griep dat er niet eens meer namen aan worden gegeven.

Ik denk aan mensen die echt langdurig ziek zijn. Dit bij mij gaat wel weer over, al valt het me momenteel niet mee. Ik weet uit ervaring dat als je lang ziek bent, je een andere kijk op het leven kunt krijgen. De werkelijke waarden ontdekt en blij kunt zijn met kleine dingen. Ik leef mee met de langdurig zieke. Wil diegene een hart onder de riem steken.

Door de prednison is mijn lontje zeer kort en kan ik er geen enkele waarde in ontdekken in hoe het nu gaat. Terwijl de verwachting is dat ik van het weekend weer ben opgeknapt. En me dan over deze onrust geen zorgen meer hoef te maken! Maar nu wel een speedy stukje binnen twintig minuten heb geschreven.

Pokkelen

Pa-lief zaliger gebruikte dit woord graag: hij ging niet naar het werk, nee hij ging pokkelen. Hij bedoelde hiermee dat hij hard ging werken en zich in het zweet ging werken. Ik vind het een mooi woord. Heel eigen aan mijn vader, die van hard werken zijn roeping had gemaakt. Pokkelen is geen echt bestaand woord, of komt het ergens uit het amsterdams? Op Google is het enige dat je kan vinden als betekenis: op de rug dragen.

Nou Pa-lief droeg niets op zijn rug als hij pokkelde. Voor de zorg van zijn gezin, pokkelde hij zich in het zweet des aanschijns. Lichamelijk zwaar werk. Jassen persen en later stenen bakken. Voor een extra centje zelfs zaterdags nog stenen uitsorteren. Eerlijk werk, niets om je voor te schamen.

Wij kregen allen mee dat werken pokkelen moest zijn. Dik verantwoordelijkheidsgevoel en meedenken en –leven met de doelstelling van je baas. Het heeft me jaren therapie gekost dat ik niet alleen om een ander hoef te denken, maar zelf ook recht heb op een plekje in de wereld. Met eigen doelen, idealen en passies. Maar pokkelen zit er ingebakken. Zelfs in rust buitelen de gedachtes door en over elkaar heen bij mij. Wat een heel andere manier is van pokkelen. Maar het wel is.

Met de huidige werkeloosheidscijfers zou menigeen nog hard willen pokkelen, schat ik in. Maar behalve in de zorg en de techniek zijn er te weinig vacatures momenteel. Omscholen is voor een aantal wel een optie maar lang niet voor ieder. En ZZP-er worden kan een oplossing zijn, maar ook niet voor ieder. Om niet achter de geraniums te belanden is vrijwilliger worden een goede optie, als de andere opties op zijn. Voor elk wat wils. En ook daarin kun je pokkelen. Of je in je pokkelhobby uitleven. Allemaal mogelijk. Zoals ik nu doe.

Voor morgen: pokkel ze, maar niet ten koste van jezelf!

Matchen

Zo nu en dan heb ik voor matchmaker gespeeld. Zelf gematcht wil ik het stokje nog weleens doorgeven! Nee voel ik me zelfs min of meer verplicht geluk te vermeerderen. Met wisselend resultaat moet ik zeggen. Maar nooit echt helemaal fout. In de meeste matches zit wel iets. Maar zoals dat gaat in de liefde: de een wil wel met de ander, maar de ander ziet er niet zoveel in!

Niet getreurd, want met je single-vriend of –vriendin een handje helpen is niets mis. Zo boven de 50 jaar kom je elkaar niet zomaar even tegen. En ondanks alle datingsites en dito mogelijkheden, zijn er nog veel alleenstaanden die graag een relatie zouden willen. En een site niet zien zitten. De keus te groot en te onpersoonlijk. Al lijkt het mij als single Luilekkerland om in zo’n site te grasduinen. Maar ja ben geen single. Ega ziet me al aankomen met een date. Dan kan ik mijn biezen wel pakken.

Met een single-activiteitensite heb ik het zelfs nog professioneel geprobeerd. De eerste tijd gaf dit onverwacht een hele grote toeloop. Waarom of waarnaar dit tanende werd is me nooit duidelijk geworden. En nu staat deze site te koop voor de liefhebber die elders in den lande een poging wil wagen.

Wat heb je een verschil in singles! De een draait zijn of haar hand er niet voor om, om e-mailadressen door mij te laten uitwisselen. De ander gruwt van een blind date. Maar wat is het anders dan de natuur of het lot, zo je wil, een handje helpen? De hopelijke aantrekkingskracht en chemie bepaalt daarna de rest. Al wil ik een pleidooi houden de verwachtingen binnen de perken te houden. Prinsen en prinsessen op het witte paard vind je niet, dus verwacht dit ook niet van een eerste date!

Nederlandse single die nu om bemiddeling komt vragen, ik match op één voorwaarde: gaat er getrouwd worden ben ik de getuige!