Moeten

Van collega blogger Deborah, vele generaties jonger, las ik vannacht het volgende in haar blog van gisteren: “Sowieso lijkt de sky the limit en al onze wensen moeten toch wel binnen nu en vijf jaar uitkomen. Daarna is ons leven ‘voorbij’. Dan moeten we echt verantwoordelijk worden.”

Moeten BucketlistDeborah ik hoop je zin niet uit zijn verband te trekken, maar vind je het OK als ik hier even op doorga? Je houdt daarna deze zin prachtig tegen het licht en nuanceert. Ik blijf haken op het woordje ‘moeten’. En is vervolg op mijn vorige blog: ‘Zin’.

Natuurlijk moet je heel veel in het leven. Maar pas op dat je in de waan van het moment meegesleept wordt. Sta regelmatig stil met een vraagteken in je hoofd. Is dit wat ik moet of is dit wat ik wil? Is er een keuzemogelijkheid? En zo ja neem de tijd om te kiezen. Of om er naar toe te groeien. Zodat je achter je keuze kunt gaan staan.

The sky is the limit zie ik bij veel tegen-de-dertigers. Alsof er een enorme gretigheid is en de tijd beperkt. De zinnen van de mens op max moeten staan. Want daarna is het voorbij. Pfoe hé wat een opdracht aan jezelf. Natuurlijk wordt een mens bedaarder naarmate hij of zogewild zij, meer levenservaring opdoet. Maar het is toch de bedoeling dat dit vanzelf en op een natuurlijke manier zo groeit? Relativeren groeit mee. Dat is dan weer het voordeel van een rugzakje ‘leven en beleven’.

Tegenslag in deze heeft de neiging je met beide benen op de aarde te zetten. En dat zie je prachtig in de loop van haar verhaal. Er gloort nog hoop aan de horizon en het leven stopt niet als je volwassen bent en hoop en zogezegd avonturen hoef je niet ver weg buiten jezelf te zoeken. Mijn zelfgekozen verantwoordelijkheden heb ik regelmatig in mijn leven gevoeld als een avontuur.

Jij bent het zelf die de gevolgen, als een avontuur, van je keuze mag leven en beleven. Veel nieuws ga ik vast nog beleven. En ieder mens is daarin anders. Ik ga het avontuur binnenkort aan om de zes kruisjes te halen. En hou me verre van een voor mij vermaledijde bucketlist. Dé trend onder de 60+-ers. Want dat wordt weer moeten.

Het blog van Deborah: hiero

Humor

Nog steeds heb ik te klagen, hopelijk nog maar even, want een riekende buikgriep bleek van de week geen pretje. Totaal uitgeschakeld. Elke afspraak afgezegd. Het toilet kon de productie niet aan. Maar het goede nieuws is dat ook daaraan weer een einde komt. Slapjes op de benen ben ik er weer. Me diep van binnen afvragend waar ik het allemaal aan te danken heb. Een onderzoekend instapje in mezelf. Pogend mijn eigen wijze lessen hier, op mezelf toe te passen. Pfoe hé dat valt nog niet mee.

RegelsVoor een ander is dat vaak veel gemakkelijker. Je overziet als het ware. Een helikopterview. Bezig met een levensles, de hobbel te nemen, de berg, de Himalaya, kan ik de kluwen voor mezelf vaak niet ontwarren. Kan het zelf niet eens helemaal onder woorden brengen. Dien als bij een diamantje alle facetten eens goed nader te bekijken. En dat zijn er veel. Heeft tijd nodig. En dat ga ik me dan ook maar eens gunnen. Er flonkert van alles wat nader onderzocht moet worden. Moet? Dient…

Dat moeten, dient maar eens afgelopen zijn. Maar totale vrijheid is ook wel erg vrij. Uitgerekte zinloosheid. Onvoorspelbaar. Het gaat om de balans. En bij enige structuur vaart ieder wel.

Zo kwam mij van de week weer eens ter ore dat de jongere van vandaag, opgegroeid in heel veel vrijheid, zich momenteel graag vrijwillig onderwerpt aan gezag en duidelijke regels. En gedijt. Een gruwel voor de ouders, die deze vrijheid hebben bevochten. De idealistische samenleving met allemaal zelfstandig denkende individuutjes in een heuse democratie zagen overleggen. Wat blijkt? Deze individuutjes hebben baat bij rust en regels.

Een les die ik met peuters al jaren geleden leerde. Idealistisch vrijheidslievend geschoold, klierde een peuter op mijn werk met zijn eten. Ten einde raad riep ik: ik stop je zo je bed in! Tegen elk van mijn principes. En tot mijn stomme verbazing zei de puk: doe maar. En klierde door. Totaal uit het veld geslagen moest ik me aan mijn woord houden. En zie het jochie helemaal tevreden in zijn bedje zitten. Een lesje in realiteit. Humor.