Loslaten II

Zo hier en daar, af en toe, borrelend in het achterhoofd, en – en passant – gemeld op mijn blog, wil ik nog eens doordenken over ‘Loslaten’. Ik heb er eind maart al eens over geschreven op:  *klik*. Zijdelingse luchtige sprongetjes gemaakt naar mijn filmpje, waar ik nog op moest wachten, dus loslaten dame…

Het filmpje misschien nog even onder je aandacht brengen? Is geoorloofd hé? Naar beneden scrollen tot het driehoekje waar je op moet klikken in het You Tube venstertje. Maar *klik* eerst.

loslaten, kussende vogels, ruimte voor ziel, ritueelEen mens kan verrijkt worden door loslaten. Zoals broerlief al eens meldde dat een Loesje-tekst daarover is dat bij loslaten je twee handen vrij hebt. Loslaten van je werk, loslaten van vertrouwds dat knelt, loslaten van je dagelijkse leven en enkele weken het avontuur en jezelf tegenkomen, tegemoet. Loslaten van een droom. Loslaten van een dierbare. Loslaten van je dagelijkse zorg. In de vaart der volkeren móeten loslaten voor lijfsbehoud.

Loslaten gaat vaak gepaard met een heel proces. In het klein of in het groot een rouwproces. En de kunst is dat behapbaar te doorleven. Ieder op zijn/haar eigen manier. Je voor te bereiden op dat loslaten. De processen hun gang te laten gaan. En te koesteren wat je dierbaar is. Je herinneringen bij tijd en wijle boven water te toveren en te mijmeren met elkaar. De glans ervan op je af te laten stralen. In te drinken en er vorm aan te geven. Een gezamenlijke oase te vormen. Misschien een ritueel uit te voeren. Of een nieuw ritueel te bedenken. Alleen of met meerderen. Een traantje mag best vloeien. Of juist bevrijdend lachen samen. Of kussen als bovenstaande vogeltjes. Het hoeft niet allemaal zo zwaar te zijn. Al is het dat soms wel.

Je geeft daarmee ruimte. Ruimte aan jezelf. Ruimte aan je vaak overvolle gemoed. Ruimte aan je ziel, je ik. Nieuwe kansen worden geboren. Nieuwe kansen worden geboden.  In een ongewisse toekomst.