Roest

Rust roest niet, verhaalde ik de laatste blog. De twee gastblogs even terzijde. Dat waren vingeroefeningen en bloed dat kruipt waar het niet gaan kan enzo. Rust roest niet. Recalcitrant geopperd. Maar ik meen het. Zwaar in tegenstelling met de uitdrukking van die rollende stenen die geen mos verzamelen. Wat is er mis met mos. Wat is er mis met roest?

RoestkunstProefondervindelijk bewezen dat de schrijfpauze me nieuwe energie en ideeën geeft. De pauze oftewel vakantie me goed gedaan heeft. Hoewel ik af en toe mezelf tot de orde moest roepen dat het echt mócht: rust roest niet.

Zelfs de Dagelijkse Gedachte meldde gisteren: “Ga zo nu en dan op reis en ontspan. Terug op werk zal uw oordeel zekerder zijn” kennelijk een uitspraak van Leonardo DaVinci.  Die kon dus meer dan schilderen.

In mijn jonge jaren was ik gek op zonaanbidden. Heerlijk bruin worden en amper een teen bewegen. Insmeren tegen verbranding deed me verzuchten: wat hebben we het zwaar als toeristen. Ondertussen de broodnodige vitamine D verzamelend.

Gedachten zet je niet stil in rust. Maar de boel gaat langzamerhand wat trager, wat stroperiger, wat meer ingedikt. Waar de pareltjes als rijpe appels in je schoot vallen. Je hoeft ze alleen te vangen en te koesteren. Herkennen als parels. Je creabea op volle toeren, zo heerlijk borrelend. En je hebt de tijd elk aspect te bekijken. Als facetten van een diamant. Het kleurenspel. De breking in zonlicht. Als het ware hé?

Mocht de oorspronkelijke uitdrukking: rust roest, wel kloppen, wat is er dan mis met roest? Ik zeg uitdrukkelijk mocht, want ik geloof er niets van. Dat welbekende elastiekje dat te ver is opgerekt en gaat lubberen kan weer in vorm komen met rust. Je flexibiliteit komt weer in orde. Je veerkracht.

Hier in de buurt is zelfs een kunstwerk zwaar verroest. Dat was al zo bij leven van de kunstenaar: het was zijn bedoeling. Het heet 5 Beelden op een Kromme van Frans de Wit. Het spel van wind en zon en regen doet zijn verdere werk. Ooit zal het weggehaald moeten worden. De elementen die zijn werk doen en het kan nog jaren duren. Ik vind het mooi. In roest kan ik, schoorvoetend, de loop van het leven zien.