Dierengevoel

Dierengevoel

Laatst liep ik mijn dagelijkse rondje park met een goede bekende. Het gesprek kwam op onze vele nieuwe wijkdieren op de dierenweide. Nieuw elan en ontzettende bezoekerstrekker. En hij opperde dat dieren geen gevoel hebben. Net als broodfokkers of een aantal veehouders, de goede niet te na gesproken.

Mensen zonder huisdieren denken dit wel vaker. Maar ooit verknocht geraakt aan je kat of hond, weet je toch echt wel hoe je huisdier zich voelt. Jaja dieren hebben ook hun stemmingen.

Chaggi katten

Zo is eega verknocht aan ons schilderij van Jacob Kanbier: heerlijk chagrijnige katten, met nog kringeltjes boosheid boven hun koppies. Eega moest en zou dit schilderij kopen. Het hangt nu te pronken in de traphal. Veelzeggende echt naar beneden gerichte boze bekkies ook. Lees verder

Opruimwoede

Een nieuwe lente een nieuw geluid. De lente begon bij ons met opruimwoede. Nou kunnen we ons daarin de komende weken nog wel uitleven, want vele hoeken, hoekjes en kasten zijn totaal dichtgeslibt.

Opruimwoede, rouw, opgeruimd hoofdHet begon met de volgestapelde bedekselde boxen verbandmiddelen van eega. Die hoeken kunnen leeg! De apotheek werd al meer overdadig met de bestellingen. Of was het de huisarts? Met als gevolg dat toen de wondjes van het akelig open been van eega na een maand zwachtelen weer netjes waren toegegroeid er een enorme stapel nog te gebruiken over was.

De apotheek vernietigt zelfs nieuwe verpakkingen medicijnen die over de toonbank zijn gegaan dus daar hoef je het niet heen te brengen. Na enige telefoontjes bleek wondverpleegkundige gelukkig graag een extra voorraadje te hebben. Dus gul geschonken.

Dichtslibben

Na ook nog ziekenhuisopname eega slibben de dozen medicijnen echt dicht. Een oplossing hebben we hier nog niet echt voor gevonden, want voorraad blijft belangrijk. De apotheek blijkt vaak zo zuinig in te kopen dat je dan weer dagen moet wachten op je bestelling.

En nu poezenkindeke Mara helaas is overleden een maand geleden slaat de opruimwoede echt toe. Voer, dieetvoer, medicijnen, snoepjes, Feliway (rustgeurtje) in een tas verzameld en met uiterst zwaar gemoed naar het dierenasiel gebracht, die medewerkers heeft die alles op dat gebied kunnen gebruiken. De nalatenschap van 20 hele jaren en 5 daagjes kameraadschap en liefde, een derde van mijn leven, in slechts één papieren tasje. Ook dat hoort bij rouwen.

Opruimwoede

Mijn zware gemoed tijdens dit ritueeltje leek te zware vormen aan te nemen en bleek alras longontsteking. Pfoe hee ik ging eega achterna, maar gelukkig zonder opname. Nu aan de beterende hand gelukkig maar ook weer onverdoofd een poliep uit mijn baarmoeder verwijderd. Een zwaar pijnlijke aangelegenheid. 2017 is echt niet ons jaar. Hopen op betere voortgang vanaf nu bezweer ik!

En met die bezwering weer opruimwoede. Je moet ergens beginnen. Dus eega beneden en ik boven. Tassen vol verscheurde te oude administratie. Maar ook pareltjes van ontdekkingen! Zoals foto zakenpartner en hoogtepunten uit vervlogen jaren gebundeld. Om even bij weg te mijmeren. En ook deze dag te willen eindigen met een opgeruimd hoofd na de opruimwoede!

Gedenkdagen

Opeens trof het me: twee van onze poezen zijn een dag na elkaar gestorven. Niet letterlijk want Minet tien jaar geleden en Lotte één dag later drie jaar geleden. Van die onbestemde dagen, waarop ik niet precies weet wat ik moet. Waarop ik terugdenk, want ja ze waren toch een beetje onze kindekes, in ieder geval huisgenoten. Of diergenoten, net hoe je het wil zeggen.

gedenkdagen, ijsje, proost, verdrietOp Minet’s dag heb ik ’s avonds voor eega en mij een ijsje gehaald. Zie het als een gedenkijsje. En de dag erna op Lotte’s sterfdag hebben we geproost op haar foto. Herinneringen ophalen doen we zo af en toe zeker. Het hele jaar door.

Gedenkdagen zijn niet altijd zo makkelijk. Onbewust werkt het toch door. Alleen herinneringen ophalen is ook prima. En je dierbare blijft toch een plekje in je hart behouden. Althans bij mij wel. Ik denk voor veel mensen. Soms is een blik of enkel woord voldoende om vorm te geven aan zo’n dag. En ieder doet het op zijn of haar eigen manier.  En dat is goed.

Zolang je je verdriet niet onderdrukt en er bij stilstaat is elke uiting uitstekend. Hoewel een ritueel nogal eens kan helpen. En dat kan zowel in het klein als in het groot.

Herman Brood’s tiende gedenkdag was aanleiding voor een flinke documentaire. Een mooie documentaire. Hij was dan ook een publiek persoon. Maar ik zie me nog geen documentaire maken over het leven van onze poezen. Klein of groot het maakt niet uit. Al heb ik ter memorie wel een boekje geschreven voor eega over onze en vooral zijn Lotje. (Zie tab boekje en e-book op deze site) Een fijn document.

Gedenkdagen: er zijn de nationale gedenkdagen en er zijn dagen dat je je dierbaren herdenkt. Allemaal vragen ze erom om even of langer bij stil te staan. Om je verdriet, je gemis, je rouw vorm te geven. Je dierbaren zijn het waard!

Pieken

Ga ik weer pieken vandaag? Zondagspieken? Blogpieken? Ik mag het hopen dat het weer gaat lukken. Bloggen op deze zondagse Valentijnsdag is al pieken toch? Niet zo romantisch want ik zit helemaal alleen en zo wil ik het ook. Piekende blogs worden in eenzaamheid geboren.

Pieken, vleugels, alleen, samenwerkenNet als je echte geboorte, die je helemaal alleen doet. Uit de warmte van het moederlichaam. Dat lichaam waarmee je wel moet kunnen samenwerken om je geboorte vlekkeloos te laten verlopen. Waarin je moeder je helpt met de natuur die weeën opwekt en die daar weer profi hulp bij krijgt van de verloskundige en/of de artsen. Die nauwkeurig kijken en helpen langs de zijlijn. Je doet het alleen, maar je bent niet alleen.

Een blogpiek komt ook niet zomaar tot stand. Hoe alleen ik hier nu ook zit. Ik heb van alles meegemaakt deze week, zoals elke week, en probeer daar een echte geboorte van te maken. Met als input dat er woorden blijven hangen, waar ik wat mee moet. Woorden die prikkelen. Woorden over gedachten die beklijven en waar ik mee ga samenwerken om iets leesbaars voor jou, als lezer, te brouwen. Zoals een soepje waar veel ingrediënten aan worden toegevoegd.

Pieken kun je nooit alleen. Daar heb je lezers voor nodig. Lezers die herkennen, die iets met je woorden doen. Zoals dierbare die herinneringen gaat optekenen naar aanleiding van mijn tips Rouwrituelen. En die ik van hieruit heel veel nostalgische warmte wens. Hoe droevig de aanleiding ook is. Want er is ons een dierbare ontvallen. Die zijn rust meer dan verdiend heeft, oftewel memorerend, misschien helemaal geen rust wil. Die mogelijk hierboven alweer druk doende is. Mocht dat kunnen. Waarvan wij dierbare waardes en normen verder verinnelijken. En zo verder leeft.

Pieken impliceert rust en ruimte. Hele dagen adrenaline en kicken is echt niet gezond. Hoe glamorous dat ook mag lijken. De golfbeweging van de flow waar je in zit. Inclusief de normale tegenslagen in je leven of tijdens je project.

Pieken is samenwerken. Je laat je dragen in het proces naar pieken. Ik denk nu aan een workshop die ik onlangs heb gegeven. De cursisten gaf ik – met inachtneming te leiden – alle ruimte met hun input en ziedaar er gebeurde iets tussen elkaar. De groep kreeg vleugels. Wij kregen vleugels en een machtig mooie herinnering rijker.

En nu zit ik met piekende haren over pieken met vleugels, alleen zijn en samenwerken. En laat deze blog los…

Rouwrituelen

Mag ik je meenemen naar de wereld van rouw en verdriet? Helaas is de wereld nu eenmaal niet altijd vol vrolijkheid en positiviteit. Rouw en verdriet kunnen zeer zwaar op je gemoed drukken, maar ook lichamelijke klachten geven. De overbekende stress, en niet weten waar je het moet zoeken. Deze stress die je in dit geval niet kunt ontlopen, omdat een overlijden nu eenmaal een rouwproces met zich meebrengt, dat iedereen anders ervaart.

rouwtheorie, rouwrituelen, verdriet, lachAls je een vorm hebt gevonden voor rouw en verdriet, om je in te uiten, om zoveel mogelijk recht te doen aan je overleden dierbare, zou dit zomaar een vervullende periode voor je kunnen zijn. Hoe zwaar ook. Hoe verdrietig ook.

Rouwrituelen zijn manieren om om te gaan met verlies. Rouwrituelen zijn gebruiken en rituelen die door verschillende culturen en religies worden uitgevoerd voor, tijdens en na de uitvaart van een overledene. Maar ook zonder duidelijke richtlijnen kun je als bijvoorbeeld spiritueel persoon of niet-gelovige rituelen uitvoeren. Je richt je aandacht op het verlies en dat kan opluchting bieden. En ruimte en lucht.

Waarom zou je dat willen? Is het niet veel prettiger gewoon door te gaan met ademhalen en je leven op de oude voet door te leven? Ik neem je even mee naar rouwtheorie. Misschien kom je gaandeweg op tips en ideetjes voor je eigen verlies, met mogelijke rouwrituelen, die je zelf bedenkt of die belangrijk zijn voor je overledene.

Dé goeroe op het gebied van rouw is Elisabeth Kübler-Ross die in de zeventiger jaren met haar boek kwam: Lessen voor Levenden, gesprekken met Stervenden. In prachtige, ontroerende interviews met stervenden komt ze al zoekend tot een rouwtheorie. Een theorie die momenteel niet meer helemaal wordt gevolgd al werd het jarenlang als de basis gezien van de gevoelens van mensen na veel tegenslag en niet alleen voor het overlijden. Bij rouw neigt men tegenwoordig meer naar vastpakken voor aleer men kan loslaten. Tevens om iets met de gevoelens te doen.

De rouwtheorie die Elisabeth ontdekte, en nog vaak opgeld doet, splitst ze uit in vijf fases, die doorleeft dienen te worden vooraleer je tot acceptatie zou kunnen komen. De fases zijn niet te zien als begrensd van de één naar de ander. Ze zijn niet lineair opeenvolgend. (1) Klaar met ontkenning  gaat niet automatisch over in (2) marchanderen, (3) woede, (4) verdriet en depressie en het summum: (5) aanvaarding.

Je karakter is ook van invloed. En verlies doet vaak eerder emotioneel verlies opnieuw herleven. Spijt en schuldgevoelens die bij 4 kunnen horen, kunnen zeer hardnekkig zijn. Acceptatie valt ook niet altijd te bereiken. De genoemde fases kunnen totaal door elkaar lopen. Of soms zelfs bijna gelijktijdig. Rouwen is hard werken.

Het nieuwste rouwmodel is het Integratief model (Johan Maes, rouwtherapeut en rouwdeskundige België, 2007), waarin de belangrijkste ontwikkelingen en visies uit het rouwonderzoek van de laatste tijd zijn opgenomen.

Het uitgangspunt is dat rouwen een persoonlijk en uniek proces is. De ene mens rouwt anders dan de andere; er bestaat niet iets als een handleiding en het ligt ook niet vast hoelang een rouwproces duurt. Er bestaan vele rouwreacties. Er valt niet voor te schrijven hoe je zou moeten rouwen.

Rouw vraagt om een actieve houding: rouwen is niet zozeer passief ondergaan wat er gebeurt, maar iets doen met de gevoelens die er zijn. Wat? Dat is aan de rouwende zelf.

Rouw raakt het hele wezen van de rouwende. De aandacht moet daarom niet alleen gericht zijn op emoties, maar ook op bijvoorbeeld fysieke aspecten, mentale aspecten en existentiële vragen.

Door het verlies verandert de rouwende. Het verlies maakt dat de rouwende een nieuw evenwicht moet vinden; teruggaan naar het evenwicht van voor het overlijden kan niet.

Rouw raakt ook de sociale context. De plek van de rouwende wordt anders. Zo wordt iemand bijvoorbeeld door het verliezen van een partner een alleenstaande. Vaak gaat een rouwende zich hierdoor anders verhouden tot de sociale omgeving. Een ander aspect is dat reacties vanuit de sociale omgeving (familie, vrienden, collega’s) mede bepalen hoe de rouwende met het verlies omgaat.

rouwrituelen, wensbootjeOf je voorgeschreven of algemeen aanvaarde rituelen hanteert die binnen jouw familie of cultuur opgeld doen of dat je een heel eigen draai eraan geeft, alles is goed. Zolang het je dierbare eert en jou gestalte doet geven aan je gemis. Of als voorbeelden in praktische vorm: als je een kaarsje brandt op de herdenking van de dag van het overlijden, een feestje geeft op diens verjaardag, een papier beschrijft met alles wat je mist en als bootje vouwt en in een rivier laat dobberen, een vogelhuisje timmert met gebrande symbolen om diens leven te eren: het gaat om het vorm geven. Het proces doorlopen.

Last but not least: dit klinkt je misschien allemaal wat zwaar en naar in de oren, maar hoe vaak ontsnapt je een lach door je tranen heen, of zelfs een bulderende lach, terugdenkende aan de aparte gewoontes of bijzonder gedrag van je overleden dierbare? Ook dat kan een ritueel met je doen…